سال ۲۰۲۱، سال وحشتناکی برای افغانستان بود

سال ۲۰۲۱، سال وحشتناکی برای افغانستان بود. در آینده ما باید همزمان بحران های زیادی را حل کنیم: کودکان در معرض گرسنگی هستند، مردم در حال فرار هستند. چه چیز هایی برای کمک به مردم افغنستان، فوری و ضروری است. و مهمتر از همه: چه کسانی می توانند در حل بحران های پیش رو اقدام نمایند؟ بسیاری از مردم می گویند که کشور من افغانستان همیشه در یک بحران انسانی بوده است. این تا حدی درست است. اما در سال ۲۰۲۱ وضعیت جدی تر از همیشه است. من به آنچه در چند ماه گذشته رخ داده است نگاه می کنم. در مورد اتفاقاتی که در آینده برای وطن من خواهد افتاد بسیار جای صحبت و نگرانی است: 

اول اینکه ما بعد از به قدرت رسیدن طالبان در یک بحران سیاسی هستیم. تسخیر کشور نسبتاً آسان است، اما نه حکومت بر آن و ایجاد اعتماد مردم. مردم در ترس از طالبان و ترس از آینده مبهم زندگی می کنند.

دوم، بحران اقتصادی و افزایش چشمگیر فقر وجود دارد. دستگاه های خودپرداز دیگر هیچ پولی نمی دهند. مقامات دولتی حقوق نمی گیرند. در مناطقی که درگیری وجود داشت، کشاورزان قادر به جمع آوری محصولات خود نبودند.
خشکسالی در کشور و شکست های بسیار زیاد محصولات به این معنی است که غذا برای بسیاری کمیاب و گران می شود. چندین میلیون نفر در داخل افغانستان متواری هستند، آنها خانه های خود را در جستجوی مکانی بهتر ترک کرده اند. این مکان باید کجا باشد؟

سوم،مساله بهداشت و درمان است. این من را مستقیماً به بحران سلامتی سوق می دهد: چگونه باید از خود در برابر کووید-۱۹ محافظت کنید. در کشوری که تعداد کمی از بیمارستان هایی که هنوز باز هستند تجهیزات پزشکی اولیه ندارند؟ من می دانم که تمام دنیا از این بیماری همه گیر رنج می برند. اما بیشترین تلاش مردم افغانستان، مبارزه با گرسنگی است، آن ها به سختی می توانند به این ویروس فکر کنند. آن ها امید هایشان را نسبت به کمک های احتمالی، از دست داده اند.

چهارم: خشونت علیه زنان افزایش یافته است. بر اساس آخرین گزارش های یونیسف، کودکان مجبور به ازدواج می شوند. والدین به دلیل گرسنگی و نیاز فوری، دختران خود را می فروشند تا از بقیه اعضای خانواده حمایت کنند. مراکز امداد، وزارت زنان، کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان و سایر نهادهای جامعه مدنی که از قربانیان خشونت حمایت می کنند، همگی بسته شده اند. حالا چه کسی می تواند به یک زن تجاوز شده کمک کند؟

چیزی که من را به‌عنوان یک پزشک، مادر، سیاستمدار، زن افغان به‌ویژه آزار می‌دهد: کودکان در شرایط کنونی بیشتر در معرض خطر هستند. میلیون ها دختر و پسر در این کشور، گرسنگی هستند و مشکل سوء تغذیه دارند. زمستان در افغانستان تازه شروع شده است.سازمان جهانی غذا تخمین می زند که ممکن است یک میلیون کودک در زمستان امسال از گرسنگی جانشان را از دست بدهند. کودکان دارای سوء تغذیه نمی توانند به بزرگسالان سالم تبدیل شوند. کودکان نباید به خاطر تصمیمات اشتباه سیاسی بزرگ سالان ،قربانی و مجازات شوند.

من به یاد خاطره ای از اواخر دهه ۱۹۹۰ افتادم : در آن زمان طالبان منطقه هزاره جات در مرکز افغانستان را مسدود کردند. من به عنوان یک پزشک برای کمک به آنجا آمدم. همه بچه‌ها صورت‌های پف کرده و پوست پاره‌شده و خون‌آلود داشتند. دچار سوء تغذیه بودند. آن ها، ماه ها بود که فقط سیب زمینی خورده بودند و نه هیچ چیز دیگری.

سرنوشت افغانستان چه خواهد شد و چه مناسباتی در آینده در انتظارشان خواهد بود؟ مسئولیت اخلاقی جهان در  جلوگیری از فجایع انسانی بسیار زیاد است. دلم می‌شکند که می‌بینم رنج مردم سال‌ها ادامه داشته است و هنوز، هیچ چشم اندازی برای بهبودی زندگی این مردم وجود ندارد. مهمتر از همه این است که مردم ما، امیدشان را برای آینده بهتر، از دست می دهند. 

مطمئنم راه حلی هست ما انسان ها توانایی انجام کارهای بزرگ را داریم. همه‌گیری نشان می‌دهد که اگر جهان بخواهد چقدرمی‌تواند مصمم عمل کند: علم در تولید واکسن‌هایی برای مقابله با ویروس کرونا و در نتیجه محافظت بهتر از میلیاردها نفر در برابر بیماری و مرگ موفق بوده است.

اقدام قاطع در افغانستان کجاست؟ حقوق بشر در کشور بالاخره باید رعایت شود. جامعه بین المللی باید اطمینان حاصل کند که کمک های آن ها، به طور منظم به کشور می رسد. این منابع باید به دست فعالین شناخته شده، پزشکان و دستیاران برسد. بویژه که ابتدا باید به مناطقی که بیشترین نیاز را دارند ارسال گردد. این اولین قدم ها خواهد بود.

زیرنویس:  

*- سیما ثمر متولد ۱۹۵۷ در کابل در رشته پزشکی تحصیل کرده است. در پایان سال ۲۰۰۱، او اولین وزیر زن افغانستان و یکی از پنج معاون رئیس جمهور وقت حامد کرزی شد. در سال ۲۰۰۲، او را به عنوان رئیس کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان منصوب کرد، که تا امروز نیز ریاست آن را بر عهده دارد. او دو فرزند بزرگ دارد و برای بار دوم ازدواج کرده است. شوهر اول او در سال ۱۹۷۹ ربوده شد و هرگز از او خبری به دست داده نشد. مدت کوتاهی قبل از بازگشت طالبان به کابل، خانم سیما سمر به ایالات متحده سفر کرد، جایی که هنوز در آنجا است. او در حال حاضر نمی تواند به وطن خود بازگردد.

چهار شنبه یکم دی ماه ۱۴۰۰- ۲۲ دسامبر ۲۰۲۱

منبع:”Der Spiegel ”