سخنرانی بریان کمفیلد رئیس کنگره اتحادیه های کارگری ایرلند در آرامگاه مارکس

کارل مارکس ۵ماه می ۱۸۱۸ – ۱۴ مارس ۱۸۸۳

برگردان : هاتف رحمانی

امسال، سخنرانی یاد بود سالیانه در کنار آرامگاه کارل مارکس – در صدمین سال قیام ایرلند ۱۹۱۶- توسط بریان کمفیلد رئیس کنگره اتحادیه های کارگری ایرلند ایراد شد .

متن سخنرانی به این شرح است :

رفقا و دوستان

من حامل گرمترین درود های سندیکا گران و تمام نیروهای ترقی خواه ایرلند شمالی و جنوبی برای شما هستم، در زمانی که حمله به زحمتکشان کاهش نیافته است .

علاون بر ریاضت تحمیل شده بر مردم ما، ما با تشدید جنگی از سوی سرمایه هم بر اکثریت شهروند های ما و هم برآن چه از دموکراسی های ما باقی مانده است مواجهیم .

هم اکنون گفتگو ها بر سر موافقت نامه تجارت کانادایی / اروپایی در جریان است و مشارکت تجارت و سرمایه گذاری ورا اقیانوس آرام آخرین پیشرفت طراحی شده برای ایجاد محیطی گسترده تر وقابل انعطاف تر برای شرکت های عظیم خصوصی و حفظ سود های آن ها است . 

این محیط به صورت زیان باری بر شهروند ها ضربه خواهد زد و تهدید های بی سابقه ای هم برای کارگرها وهم شهروند ها از طریق مدیریت همگرایی ایجاد خواهد نمود که خود آن ( به سهم خود) خدمات عمومی ما، مشاغل، استاندارد های امنیت غذایی، سلامت و امنیت ما  وحفاظت های استخدام محدود شده را که اکنون کارگر ها از آن بر خوردارند تهدید خواهد کرد .

اما در این لحظه مهم معنی آن انتقال بیشتر قدرت از دولت های انتخاب شده به مصلحت های شرکت های خصوصی است و بزرگترین بهره برداران این موافقت نامه ها، درصورتی که منعقد شوند، شرکت های بزرگ خواهند بود که با الزام حداکثر سازی سود صاحبان سهام بدون توجه به ضربه به کارگر ها وجامعه ها اداره می شوند .   

عدم تعادل قدرت از قبل شدید است .موافقت نامه کانادایی / اروپایی CETA و مشارکت تجارت وسرمایه گذاری ورای اقیانوس آرام TTIPاین رابطه نا برابری قدرت  موجود را حتی ژرف تر و دموکراسی پبش از این سطحی مارا واژگون خواهد نمود . 

تصمیم های اتخاذ شده از سوی این شرکت ها در تعقیب سود خود پی آمد های ویرانگری برای کارگرها، خانواده آن ها و کل جامعه ها دارد .

اما این گفتگو ها، نه فقط برای گسترش فرصت های بهره کشی، بلکه برای آسان تر کردن آن برای شرکت ها هدفمند هستند، تا دولت ها را به خاطر تصمیم گیری در راستای منافع شهروند ها، در صورتی که این تصمیم ها خط بنیادی شرکت ها، یعنی سود آن ها را تقلیل دهد، تحت تعقیب قرار دهند. 

این رخ داد ها سخت کوشی منطقی و ناگزیر اصول بنیادی اتحادیه اروپا را نشان می دهد. مایه تاسف است که ماهیت واقعی اتحادیه اروپا با غبار دست راستی، بیگانه هراسی و کارزار نژاد پرستانه برای خروج (از اتحادیه) پوشیده مانده است .

اما ما در بریتانیا و در ایرلند باید تلاش خود برای افشا اتحادیه اروپا به مثابه وسیله نقلیه ای برای پیشرفت منافع سرمایه را تشدید کنیم .

رفقا و دوستان ، بسیاری ، متاسفانه اکثریتی در جنبش ما وجود دارند، که به اتحادیه اروپا بعنوان یک خاکریز، شاید یک ناجی، در برابر دست راستی های ملی ضد دولت های کارگران نگاه می کنند، لازم است آن ها را متقاعد کنیم که آن سو و خارج از اتحادیه اروپا آینده پایداری وجود دارد و بر ترس و بلا تکلیفی که در بین طبقه کارگر متشکل احساس می شود فایق آییم .

ما می توانیم در این رابطه، این کلمه ها را از” انترناسیونال ” وام بگیریم:

” رهاننده برتری در کار نیست

نه آسمان، نه قیصر، نه خطیب

خود به رهایی خویش بر خیزیم ای تولید گران “(۱)

زمانی که جیمز کوننولی ارتش شهروند ها را در قیام ۱۹۱۶ رهبری می کرد، در برابر امپراطوری ایستاده بود، در برابر جنگ موضع گرفته بود و برای زندگی بهتر برای کارگر ها وخانواده های آن ها موضع گرفته بود .

ما باید جنبش علیه ریاضت، علیه جنگ و علیه سلطه شرکت ها بر زندگی خود را بسازیم .

ما باید مرکز ثقل زندگی سیاسی و فرهنگی را به چپ بگردانیم و وسیع ترین اتحاد نیروها را علیه سامانه موجود ایجاد کنیم و به شیوه ای عمل کنیم که وفاداری تمام افراد طبقه کارگر را، نه پشت برنامه ارتجاعی پوپولیست دست راستی، بلکه برای یک بدیل واقعی مردم در اختیار بگیریم .

به همین خاطر ما باید به نقطه ای نیز که سبب به اصطلاح” بحران پناهندگی “است  چکش بزنیم که اساسا پی آمد جنگ هایی است که قدرت های امپریالیست غربی در طی دهه های گذشته در افغانستان، عراق، لیبی و اکنون درسوریه به راه انداخته اند و نباید توصیف نقش ایفا شده از سوی اتحادیه اروپایی در تقویت بحران و جنگ در اکرایین را فراموش کنیم .

رفقا ودوستان، در این محل، در آرامگاه کارل مارکس، که نمرده است و اندیشه های او به شدت زنده اند، بیایید خود را دوباره وقف همبستگی انترناسیونالیستی کنیم، بیایید موضع خود را نسبت به جنگ دو باره اظهار کنیم، بیایید حاکمیت شرکت ها را رد کنیم و تاکید کنیم که دموکراسی ارزش جنگیدن را دارد چون همانی است که اجازه می دهد تمام تصمیم های یزرگی که بر زندگی مردم، بر خود مردم تاثیر می گذارند را کنترل کنیم، یک دموکراسی سوسیالیستی . 

به کلام جیمز کوننولی “ما تنها زمین را می خواهیم”

۱-   وام گرفته از ترجمه انترناسیونال احمد شاملو

سرچشمه : مانیفست قرن بیست ویکم