بعد از پیروزی انقلاب ۵۷ و زمانی که حزب جمهوری اسلامی به محجوب و دارو دسته چماق دارش ماموریت داد که با یورش به دفتر سندیکا های کارگری و تصرف خانه کارگر که در آن زمان در اختیار سندیکا های کارگری بود، پایه و اساس تشکل های نمایشی شورا های اسلامی کار را با حضور نماینده کارفرما بنا نهند، تا به امروز نزدیک به ۴۰ سال می گذرد.
در این مدت بسیاری از سندیکالیست ها در این ۴ دهه دستگیر، زندان، کشته و مجبور به ترک وطن گشتند و بسیاری همچنان در داخل کشور در اشکال مختلف در حمایت از منافع کارگران و زحمتکشان همراه با فعالان کارگری در اقصی نقاط جهان به مبارزه خود ادامه می دهند.
در تمام این دوران جمهوری اسلامی ایران از تشکل های ساخته پرداخته خود به نام شورا های اسلامی کار، انجمن های اسلامی کارگران، اتحادیه های ساختگی خانه کارگر و … در حد یک ویترین و عوامل جاسوس در کارخانه ها و واحد های تولیدی برای شناسایی فعالان کارگری و لو دادن آن ها به نیروهای امنیتی بهره برده و هر کجا که منافع حاکمیت ایجاب کرد، این تشکل های دولت ساخته با فریب و خیانت به منافع کارگران و در ابعاد جهانی با دروغ پراکنی در اجلاس سازمان جهانی کار یا فریب نمایندگان سندیکاهای جهانی که به ایران سفر کرده بودند، اقدام کردند.
از این رو، برای تشکل های مستقل کارگری یکی از دریچه های حیاتی افزایش قدرت، توان، حضور و ماندگاری آن ها در جنبش کارگری ایران، پیوند با تشکل های منطقه ای و جهانی کارگران است.
لازم به ذکر است که با تمام تمهیداتی که جمهوری اسلامی ایران و بخش ضد کارگری وزارت اطلاعات در نظر گرفته است، تنها یک خروجی برای تشکل های داخل کشور به منظور ارتباط با سندیکا های جهانی وجود دارد و آن خانه کارگر (ارگان وابسته به وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران) است.
از این رو سرقفلی ارتباط تشکل های داخل کشور با سندیکاهای جهانی در اختیار خانه کارگر قرار دارد.
شکستن این سرقفلی کار چندان ساده ای نیست، بدون حمایت از آن سوی آب، امکان چنین کاری تقریبا برای کارگران داخل کشور غیر ممکن است، ولی سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، کارنامه موفقی در این ارتباط دارد که در زمانی خاص به کمک فعالان کارگری در خارج از کشور، ارتباط بسیار خوب و موفقی با سندیکا های اروپایی و جهانی برقرار کرده است.
حد و اندازه نفوذ و تاثیر ارتباط سندیکای واحد با تشکل های جهانی کارگری در یک مثال قابل رویت است، برای نمونه در دو هفته گذشته که یکصد و هفتمین اجلاس سازمان جهانی کار در شهر ژنو، کشور سویس برگزار شد، رضا شهابی، داوود رضوی از سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه و لقمان ویسی (از کانون صنفی معلمان مریوان) توانستند در این اجلاس حاضر شوند و صدای کارگران را ایران را به سمع جهانیان برسانند.
در حالی که نمایندگان حکومتی و ویترین پرکن دولت جمهوری اسلامی ایران، همه ساله سعی خود را در فریب نمایندگان اجلاس جهانی ژنو در دفاع از جمهوری اسلامی و در خیانت به منافع کارگران ایران، به کار می بستند، این بار حضور رضا شهابی، داوود رضوی و لقمان ویسی در این سازمان حال و روزی دیگر را برای رژیم به ثبت رساند.
این سه فعال کارگری، به دعوت از “کولک تیو” سندیکاهایی کارگران فرانسه توانستند در این مراسم شرکت کنند و صدای کارگران ایران را به نمایندگان حاضر در اجلاس جهانی کار برسانند.
آن ها با موفقیت توانستند با دبیر اول سندیکای سابق س.ژ.ت و عضو هیات مدیره سازمان جهانی کار گفت و گو کنند و با اشاره به تبعیض و جهنمی که جمهوری اسلامی ایران برای کارگران کشورمان رقم زده به عدم پیگیری توافق نامه ۱۴ سال پیش سازمان جهانی کار با جمهوری اسلامی ایران، مبنی بر اصلاح فصل ششم قانون کار مجددا اعتراض و خواستار پیگیری برای اجرای این سند مهم شدند.
این حضور، آن قدر مهم و اثر گذار بود که در این میان، سندیکای های فرانسوی که از حمایت سندیکاهای سوئد و سندیکاهای بزرگ آلمان برخوردار بودند و همچنین کمیسیون های کارگری اسپانیا، حمایت کامل خود را از خواسته های سه نماینده کارگران ایران اعلام داشتند.
یاد آوری این نکته ضروری است که فقط در زمانی که رضا شهابی در ایران بازداشت بود، ۱۲۰سندیکا در اقصی نقاط جهان به زندانی شدن او توسط حکومت اعتراض کردند، و این حمایت جهانی پشتوانه محکمی است که توانسته تیغ سرکوب نهاد های امنیتی ها در برخورد با فعالان شناخته شده کارگری این سندیکا را بیش از گذشته کند تر کند.
بنابر این به همان اندازه که در قدم اول تشکیل سندیکا، یا هر نوع تشکل کارگری مستقل ضرورت دارد، در قدم بعد پیوستن تشکل های صنفی و کارگری به تشکل های منطقه ای و جهانی از ضرورت خاصی برخوردار است.
اگر تشکلی نتواند با تشکل های منطقه ای و جهانی ارتباط برقرار کند، عملا تا زمانی که به فعالیت خود ادامه می دهد در چنگ وزارت اطلاعات و حکومت محبوس است.
اما راه عملی برای یاری رساندن به تشکل های کارگری در داخل ایران چیست؟
فعالان خارج از کشور می توانند با رایزنی با تشکل ها و سندیکا های جهانی نسبت به تمهیداتی که از این سو تدارک دیده می شود، راه را برای عضو شدن تشکل های داخل کشور هموار کنند.
برای مثال تشکل جهانی روزنامه نگاران (آی اف جی) می تواند مصوبه ای در حمایت از همه تشکل هایی که در کشور هایی چون ایران با سرکوب دولتی دست به گریبان هستند، صادر کند که همه این تشکل ها عضو افتخاری ما هستند و از این طریق زمینه پیوند تشکل های داخل کشور مذکور با تشکل جهانی بوجود آید و عملا روزنامه نگاران مستقل و تشکل های آن ها زیر پوشش حمایتی این تشکل قرار بگیرند.
این راه برای همه تشکل های مستقل کارگری قابل پیگیری و اجرا است.
چنین رویه ای باعث می شود که سرقفلی خانه کارگر و حصاری که رژیم طی ۴۰ سال گذشته برای به بند کشیدن تشکل های کارگری ایجاد کرده است، عملا ناکارآمد شود و نمایندگان کارگران ایران بتوانند با ارتباط با تشکل های جهانی هم از پوشش حمایتی آن ها بهره مند گردند و هم کیفیت مبارزه کارگری در چنین بستری با سرعت بیشتری دگرگون شود.
