|
Getting your Trinity Audio player ready...
|
روزنامە “شرق” در ۱۴ فروردین بخش هایی از بیانیە سپاە پاسداران بمناسبت ۱۲ فروردین “روز جمهوری اسلامی”را منتشر نمود. در بیانیە تبلیغی – سیاسی سپاە از پیروزی ها، موفقیعت ها، و دستآوردهاییی سخن رفتە کە خود نویسندگان بیانیە نیز بهتر از هرکس می دانند کە خلاف واقع هستند و وجود خارجی ندارند. بە عنوان نمونە در بیانیە در حالی از ” موقعیت ممتاز بینالمللی، نفوذ منطقهای و درخشانترین سال جمهوری اسلامی و …”صحبت می شود، کە دست بر قضا موج توفندەای از اعتراضسات مردمی علیە نظام جمهوری اسلامی کە بیانیە لافشان را می زند، سراسر کشور را در برگرفتە، در قدرتمندترین کشور اروپا بە خاطر نگرانی از تحریم امریکا بە هواپیمای حامل ظریف بنزین نمی فروشند، تبادلات اقتصادی وتجاری با بسیاری از کشورها محدود و مسدود است، اقتصاد تولیدی همچنان در حال رکود است، فقر و بیکاری و دەها معضل دیگر گریبان مردم را گرفتە است، زندانها مملو از زندانیان سیاسی است و نگرانی از کم آبی نیز بە صورت یک معضل بسیار جدی خودنمایی می کند.افزون بر اینهایی کە ذکر شد خلاف پیشبینی بیانیە سپاە “نفوذ”ایران در شماری از کشورهای منطقە کە سپاهیان بە آن می بالند و از آن چماقی برای برای کوبیدن بر سر مردم در داخل استفادە می کنند نە تنها وارد دور معکوس شدە، بل کە بە وسیلەای کارآ در دست دشمنان منطقەای و فرا منطقەای ایران برای فشار بە ایران تبدیل شدەاست.دخالتهای تجاوزکارانە سپاە در واقع بیشترین نفع را برای قدرتهای خارجی و منطقەای در بر داشتە و بیشترین خسارات اقتصادی، سیاسی و معنوی را بر ایران وارد نمودە. میلیاردها سود بە جیب کمپانی های اسلحە سازی سرازیر کردە و زمینە دخالتهای آنها در امور کشورهای منطقە را دو چندان نمودە. اهداف دخالتهای ویرانگرانە سپاە در منطقە ارتجاعی اند و علیە نیروهای مترقی عمل می کنند. سپاە و حکومت می خواهند با نفوذ زورمدارانە الگوی جمهوری اسلامی خودشان را پیادە کنند. الگویی کە نە تنها اکثریت بزرگی از ایرانیان بل کە مردم منطقە هم از آن بیزارند. ادامە این دخالتها ممکن است کشور ما را درگیر یک جنگ ناخواستە دیگر بکند و خسارتی بە مراتب بیشتر از جنگ هشت سالە ایران و عراق ببار اورد و آنهایی کە باید تاوان آن را بپردازند مردم عادی هستند. باید سپاە و پشتیبانانش در حکومت را وادار کرد کە بلادرنگ بە این دخالتها خاتمە دهند و بگذارند مردم ایران و دیگر کشورها خودشان در مورد سرنوشت و امورشان تصمیم بگیرند.
