شادباش نوروزی کانون نویسندگان ایران

اکنون که در واپسین ساعت های سال ۱۴۰۰ خورشیدی ایستاده ایم، در پایان سالی که با اندکی شادمانی  و انبوهی رنج بر ما گذشت، قرنی را نیز پشت سر میگذاریم که با شور و شوق آزادی و تجدد آغاز شد  و با استبداد و تحجر به پایان رسید. با این همه، نومید نیستیم، زیرا به قول شاعر بزرگ ما احمد شاملو ”  نومید مردم را ، معادی مقدر نیست” . اکنون که به فراپشت می نگریم، در قرنی که پشت سر نهادیم، از بارها زمین خوردن و دست بر زانو نهادن و برخاستن، تجربه ها اندوختیم. مردم ما اگر میدان سیاست را  باختند، در میدان دانایی و فرهنگ کم بهره نبودند. هنر و ادبیات نوین ما، بازتاب میل و اراده مردمی  است که خود را شایسته ی زندگی در کشوری آزاد و پیشرو، با فرهنگی بالنده و روزآمد می دانستند و می دانند؛ مردمی که در سالهای اخیر در صفوفی فشرده تر، با اتکا به نهادها و تشکلهای صنفی مستقل  خود، نه تنها برای تامین منافع صنفی، بلکه برای رهایی کشور از استبداد مبارزه کردند.  

در سالی که گذشت، فقر و فلاکت، تورم و بیکاری، و تبعیض و بیعدالتی، چهره کریه خود را بیش از  پیش به اکثریت عظیمی از مردم نشان داد. خانواده هایی را از هم پاشاند، کودکانی را از تحصیل بازداشت، بیمارانی را به علت ناتوانی از تامین هزینه های دارو و درمان به کام مرگ فرستاد و جوانان  فرهیخته ی بسیاری را برای دستیابی به آینده ای روشن، ناگزیر به ترک یار و دیار کرد. 

در سالی که گذشت، سانسور و سرکوب آزادی بیان همچنان ادامه داشت و گاه حتی رکوردهای تازه ای  از خود بر جا گذاشت، تا جایی که صدای اعتراض برخی از تندادگان به سانسور را بلند کرد. 

سالی که گذشت یکی از اندوهبارترین سالها برای کانون نویسندگان ایران بود. چندین تن از اعضای  کانون، همهی سال، یا بخشی از آن را در زندان گذراندند و یکی از آنان، بکتاش آبتین، براثر بی توجهی  عامدانه زندانبانان جان جوان و گرامیاش را از دست داد. 

در سالی که گذشت،آتش خانمانسوز جنگ در نقاطی از خاورمیانه همچنان شعله ور بود و رویای صلح  جهانی با فاجعهی جنگ روسیه و اوکراین بیش از پیش به مخاطره افتاد. 

  در آستانه ی بهار و نوروز

باری، اکنون اما در آستانه ی بهار و نوروز، شرح درد و رنج از این بیش زیبنده نیست. باشد که نوروز  و نسیم بهاری بر جانهای ما همان گونه وزیدن گیرد که بر زمین سرمازده و طبیعت بیجان؛ تا باردیگر همچون سبزه از خاک سر برآریم و، همچون درخت بشکوفیم و، همچون پرندگان خوش آواز، سرود  شادمانی و آزادی  

کانون نویسندگان ایران، نوروز را به مردم ایران و همهی کسانی که در هر جای دنیا نوروز را جشن  میگیرند، شادباش می گوید و برای آنها سالی سرشار از رفاه، تندرستی، شادمانی، صلح و آزادی آرزو  می کند.  

کانون نویسندگان ایران، نوروز ۱۴۰۱