پرویز شهریاری بهبودخواه، نویسنده، مترجم، روزنامه نگار، پژوهشگر و دانشمند صاحب نام عرصه ریاضیات، روز جمعه به ابدیت پیوست. آنچه شهریاری دانشمند را از دیگر ریاضیدانان ایرانی متمایز می کند، نبرد او در راه بهبودی طبقه کارگراست. او که از اوان جوانی به صفوف جنبش کارگری و اجتماعی پیوسته بود، در این راه چه بسیار شکنجه ها و دربدریها و زندانها را که تجربه نکرد. پس از کودتای ۲۸ مرداد او دستگیر و شکنجه شد. اما باز هم نشکست و سرفرازانه به خدمت خلق گردن نهاد. او پس از آزادی تلاش بسیار کرد تا هموطنانش را با ریاضیات مدرن آشنا سازد. او اولین کسی بود که ریاضیات را با ترجمه های ساده به میان فرزندان زحمتکشان آورد. صدها تالیف او در این راه گواه این مدعاست. او که رزم در راه بهبودی طبقه کارگر را تا آخرعمر پیشه خود ساخته بود، در دهه ششم از زندگی پس از آزادی از زندان به انتشار مجله چیستا همت گماشت وچه خوش نوشت: «هوشیار بودن کار دولتمردان تنها نیست، بلکه آنان به بهانه حفظ نظام (درحقیقت انباشت سرمایه) اشتباه های زیادی می کنند. قذافی را ببینید که چگونه می خواست ارث خود را به فرزندانش بسپارد، و دیکتاتورشد. آیا لیبی امروز سامان گرفته است؟ آیا اوضاع کنونی مردم عراق و افغانستان برای مردم خاورمیانه درس بزرگی نبود؟ چه باید کرد که دیکتاتورها از تاریخ درس بگیرند؟ گاندی هر روز پیش از آن که سرکارخود برود، چند ساعتی رابه مطالعه می گذراند. این کار عادت همیشگی او بود. گاندی آموخت که فرزند انیشتین، انیشتین نمی شود، بلکه فرزند راکفلر، راکفلر می شود. او چنان زندگی کرد که وارث واقعی کشور پهناورش بود. اوحتا در پس پرده هم به مردم دروغ نگفت».
زحمتکشان ایران این فرزند دانشمند خود را هرگز فراموش نخواهند کرد. او در میان ما نیست اما یادش و آثار ارزشمندش او را همیشه جاوید کرده است. ما در برابر این جان شیفته سر فرود می آوریم.
