شیرین همانند لحظه ی آزادی از بند

 

شب گذشته ۴ بهمن، ساعت ۷ شب در حالی زندان اوین را به قصد آزادی ترک کردم که قلب خویش را در زندان بجای گذاشته بودم. من تمام دوستان خود را در زندان اوین و رجائی شهر تنها گذاشته بودم و تلخی همین موضوع شیرینی آزادی را نیز به کامم تلخ کرده بود. دوتن از همراهانم یعنی بینا داراب زند(پیر مردی که بیش از ۴۰ سال سابقه مبارزه با حکومتهای آزادی کش را دارد) و دکتر فرزاد حمیدی به زندان رجایی شهر کرج تبعید شده بودند و آقای داراب زند در این بین به سه سال و نیم حبس نیز محکوم گردید. تازه امروز بود که فهمیدم که بینا داراب زند و فرزاد حمیدی، به همراه مهرداد لهراسبی در اعتراض به جو بد زندان رجایی شهرو فشارهای بی حدّی که مسئولین بر آنها وارد میکنند و همچنین عدم تفکیک جرایم در آن زندان به جمع اعتصاب کنندگان آن زندان پیوسته اند.
در بند ۳۵۰ اوین مهندس طبرزدی به ۱۴ سال زندان محکوم گردیده و اگر حاکمیت جسارت کافی پیدا کند و حکم وی را در تجدید نظر قطعی کند باید به زندان برازجان تبعید شود. زندانی که محکومین جرایم عمدی که مبتلا به بیماریهای عفونی از جمله ایدز هستند به آنجا تبعیید می شوند. براستی حکومت از تبعید مهندس طبرزدی به چنین زندانی چه برنامه ای دارد؟
سعید ماسوری و حجت زمانی دیگر دوستانم نیز کماکان در سلول انفرادی هستند و خطر مرگ آنها را بشدت تهدید میکند. امروز که ایمیلهای این ۶ ماه زندان خود را چک می کردم متوجه شدم که دوستان عزیزم چقدر زحمت کشیده اند، که جا دارد در اینجا از همه ی آنها تشکر و قدر دانی کنم. دوستانی که شاید تا امروز حتی اسمشان را نیز نشنیده بودم، تمام سعی خود را در انعکاس داخلی و مجامع بین المللی انجام داده بودند تا به این وسیله فشارها بر نظام وارد بیاید و اینگونه به آزادی ما و نشان دادن چهره ی واقعی نظام کمک های فراوانی کردند. 
از همه ی این عزیزان و تشکلهای محترمشان سپاسگذارم و تقاضا دارم این حرکت را با جدیت هرچه بیشتر در مورد زندانیان سیاسی دیگر نیز انجام دهند، حمایتی فارق از هر نوع گرایش و وابستگی گروهی. وجدان چنین حکم میکند که ما از این قهرمانان چنان دفاع کنیم که گویی برادران خود ما می باشند. براستی رژیم میتواند کسی را به عنوان زندانی سیاسی در زندان نگاه دارد که میلیونها برادر داشته باشد؟