عزاداری نکنید! متشکل شوید!

جملهٔ بالا رهنمود باارزش جو هیل(۱)، یکی از فعالان اتحادیهٔ کارگران صنعتی جهان(۲) (IWW) و آهنگساز و ترانه‌سرای سوئدی – آمریکایی است. ترانه‌های جو هیل، از جمله ترانهٔ «واعظ و برده» و «قدرت در اتحاد است» از مشهورترین نمونه‌های سرودهای سیاسی و کارگری آمریکا هستند. این ترانه‌ها اصطلاحات و مفاهیم مبارزاتی زمان خود را همگانی کردند و بیش از یک قرن است که راهنمای جنبش کارگری و سوسیالیستی آمریکا هستند.

جو هیل در سال ۱۹۰۲ در سن ۲۳ سالگی به آمریکا مهاجرت کرد و از همان آغاز به عنوان کارگر موقت و دوره‌گرد مشغول کار شد. او وقتی که به عنوان کارگر باربر در بنادر کالیفرنیا کار می‌کرد، به عضویت در اتحادیهٔ کارگران صنعتی جهان در آمد.

اتحادیهٔ کارگران صنعتی جهان (IWW) در سال ۱۹۰۵، دو سال بعد از مهاجرت هیل به آمریکا، در شهر شیکاگو شروع به فعالیت کرده بود. هیل در مقام عضو تشکیلات این اتحادیه، به سراسر آمریکا سفر کرد و با خواندن ترانه‌های کارگری که خودش نوشته بود و سخنرانی‌های پرشور، نماینده و مبلغ موفقی برای اتحادیهٔ کارگران صنعتی جهان شد. به این شکل او سنتی از ادغام موسیقی و کنش‌گری چپ سوسیالیستی بنا کرد که بعدها توسط نوازندگان و فعالان کارگری آمریکا، از جمله وودی گاتری و پیت سیگر(۳) در سال‌های ۱۹۳۰ و پس از آن، ادامه یافت. نوع موسیقی که توسط جو هیل در اوایل قرن ۲۰ میلادی در آمریکا پا گرفت، در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی به موفقیت جهانی و تجاری رسید و به این صورت مبلغ مطالبات اتحادیه‌های کارگری و خواست‌های صلح‌طلبانهٔ نیروهای چپ آمریکایی در سراسر جهان شد. در این سنت که کماکان ادامه دارد، از موسیقی مردمی(۴) اروپای غربی و آمریکا برای تولید ترانه‌های جدید با هدف مطرح کردن مسائل کارگران و زحمت‌کشان و حمایت از مبارزات حق‌طلبانه استفاده می‌شود.

امروزه اتحادیهٔ کارگران صنعتی جهان (IWW) کماکان به عنوان یکی از مترقی‌ترین نهادهای کارگری آمریکا مطرح است و به نام خودمانی و دوستانهٔ «وابلی» (wobbly) مشهور است. تاریخ و سنت‌های وابلی‌ها از جمله شامل بدعت‌گذاری آن‌ها در استفاده از موسیقی مردمی و تولید لغات خودمانی رایج در بین اعضای اتحادیه‌های کارگری، و مفاهیم و راهبردهایی است که کماکان مورد استفادهٔ تشکل‌های کارگری است. از جملهٔ اعضای معاصر این اتحادیهٔ مترقی، که کماکان به تاریخ پرآوازهٔ سازمانشان می‌بالند، می‌توان از متفکر و زبان‌شناس آمریکایی، نوام چامسکی نام برد.

در سال ۱۹۱۵، زمانی که هیل در معدنی در شهر پارک سیتی در ایالت یوتا(۵) کار می‌کرد به ناحق متهم به قتل جان موریسون و پسرش آرلینگ(۶) که صاحبان یک مغازهٔ خواربارفروشی بودند، شد. موضوع این اتهام و محاکمهٔ جو هیل به سرعت مورد توجه فعالان کارگری و سوسیالیست‌های آمریکا قرار گرفت. هیل این اتهام را رد کرده بود، ولی امکان ارائهٔ مدارک لازم برای رد اتهامات را نداشت. مدارک موجود متأسفانه علیه او بودند. روزنامه‌های کارگری و سوسیالیست آن زمان از جو حمایت کردند و او را یک کارگر مهاجر، قربانی طبقه سرمایه‌دار آمریکا، و فدایی مبارزات کارگری معرفی کردند. ولی دادگاه عالی ایالت یوتا، علی‌رغم فعالیت‌های رفقایش، از تخفیف مجازات جو خودداری کرد. جو هیل در ۱۹ نوامبر سال ۱۹۱۵، زمانی که فقط ۳۶ سال داشت و در اوج خلاقیت هنری و مبارزاتی خود بود، در زندان شهر سالت-لِیک سیتی ایالت یوتا(۷) تیرباران شد. مرگ او زخمی دل‌خراش بر بدنهٔ جنبش کارگری و یاد او و آثارش در تاریخ مبارزات کارگری آمریکا مانا شد.

در نامه‌ای که جو هیل قبل از مرگش برای بیل هیوارد(۸)، از رهبران و پایه‌گزاران اتحادیهٔ کارگران صنعتی جهان، از طریق یک تلگرام فرستاد، نوشت: «خداحافظ بیل. من همانند یک یاغی حقیقی و آبی(۹) می‌میرم. وقتت را بابت عزاداری برای من تلف نکن!» او در ادامه تقاضا کرد «ترتیبی دهید که جسد من را برای دفن به خارج خط ایالتی ببرند. من نمی‌خواهم حتی مرده‌ام در یوتا بماند».

از همان زمان عبارت «عزاداری نکنید، متحد شوید!» در یادبود مرگ جو هیل و دیگر کارگران مبارز و هر زمان که جنبش کارگری در شرایط سخت قرار گرفته، مرسوم شد.

عکس زیر طرح روی جلد مجموعه‌ای از ترانه‌های مرتبط با جنبش کارگری است که در آن‌ها از عبارت «عزاداری نکنید، متحد شوید!» و نام جو هیل استفاده شده. این مجموعه که از طرف سازمان غیرانتفاعی اسمیتسونییَن/فولکوِیز(۱۰) در امتداد قرن بیستم ضبط، جمع‌آوری و پخش شده نمونه‌ای است از انواع موسیقی‌هایی که کماکان، بعد از گذشت بیش از یک قرن، از طرف سازمان‌های چپ و کارگری آمریکا در اعتصابات و برنامه‌های تشکیلاتی‌شان استفاده می‌شوند.

مجموعهٔ سرودهای کارگری که به نام «کتاب کوچک ترانه‌های سرخ»(۱۱) اولین بار در سال ۱۹۰۹ توسط وابلی‌ها منتشر شد، ترانه‌ها و سرودهای اتحادیهٔ کارگران صنعتی جهان را در اختیار مبارزان کارگری و موسیقی‌دانان نسل‌های بعدی قرار می‌دهد. این مجموعه که نامش بازی با عنوان «کتاب کوچک سرخ» مائو تسه تونگ است، نام و آثار جو هیل را زنده نگه داشته و پیام مشهور مبارزاتی او را به نسل‌های بعدی منتقل می‌کند.

سروده‌های متأثر از موسیقی، گفتار و شخصیت جو هیل، با اجرای خوانندگان سرشناس موسیقی مردمی آمریکا و انگلیس، از جمله پال روبسون، پیت سیگِر، جون بایِز و بیلی برَگ، منتشر شده و در دسترس علاقمندان هستند. بازخوانی این ترانه‌ها توسط مبارزان کارگری و چپ، از جمله گروه خوانندگان اتحادیهٔ کارگران صنعتی جهان، و گروه کر سازمان سوسیالیست‌های دموکراتیک آمریکا(۱۲) کماکان در روزهای سخت سرکوب و شکست‌های موقتی، همدم و الهام‌بخش مبارزان چپ‌اند.

این مقاله برگرفته از بولتن کارگری شمارهٔ ۲۵۱ (اسفند ۱۴۰۱) است.

زیرنویس:

۱.. Joel Emmanuel Hägglund مشهور به Joe Hill

۲. Industrial Workers of the World

۳. Pete Seeger & Woody Guthrie

۴. Folk Music

۵. Park City, Utah

۶. John and Arling Morrison

۷. Salt Lake City, Utah

۸. Bill Hayward

۹. در آمریکا کارگران صنعتی به یقه آبی‌ها و نیروهای کار در دفاتر و اداره‌جات به یقه‌سفیدها مشهورند. کلمهٔ آبی در نوشتهٔ جو هیل اشاره به هویت او به عنوان یک کارگر صنعتی دارد.

۱۰. Smithsonian Folkways

۱۱. The Little Red Songbook

۱۲. Democratic Socialists of America

منابع:

(IWW)پروژهٔ تاریخ اتحادیهٔ کارگران صنعتی جهان

https://depts.washington.edu/iww/

Ronald Cohen. 2012. Woody Guthrie: Writing America’s Songs

Gary Blanchard. 2014. The Little Red Songbook: A Brief History of the Wobblies and Their Music.

Howard Zinn. 2005. A people’s History Of the United States: 1492 to Present.

https://www.historyisaweapon.com/zinnapeopleshistory.html

Industrial Workers of the World. (IWW) اتحادیه کارگران صنعتی جهان

https://www.iww.org

چاپ متن