محمود صادقی نمایندە اصلاح طلب در مصاحبەای با ایلنا در بارە وضعیت کنونی اصلاح طلبان و کشور بە موارد مهمی اشارە کردە کە بسیار جای تامل دارند. او از جملە از مختصات زیر می گوید:
ـ بروز علائم آنومیک درجامعە در سال گذشتە،
ـ نگرانی از دامنەدارشدن ازهم گسیختگی در جامعە در میان برخی چهرەهای شاخص اصلاح طلب،
ـ عقب ماندن اصلاحات از مطالبات عمومی،
ـ راهبرد ‘آرامش’ برگرفتە از شعار ‘امید، آرامش و رونق اقتصادی’ در میان اصلاح طلبان، عملا بە سکون و رخوت تبدیل شدە، در حالتی کە می بایست این آرامش بە آرامش فعال تبدیل می شد،
ـ عدم برنامە، اکت و حرکت اصلاح طلبانە مشخص.
بە این ترتیب با توجە بە سخنان وی، جریان اصلاح طلب را رخوت و بی عملی فراگرفتەاست.
یکی از پیامدهای این پدیدە می تواند فعال شدن دو قطب متضاد در جامعە باشد: نیروهای رادیکال از هر دو طرف. بە بیانی دیگر فعال تر شدن نیروهای راست و راست افراطی در درون و پیرامون حاکمیت (از جملە شخص احـمدی نژاد)، و از طرف دیگر نیروهای رادیکال درون جامعە (نمونە آن اعتراضات مردمی دی ماە سال ۹۶).
در مورد فعال شدن نیروهای رادیکال درون و پیرامون حاکمیت می توان گفت کە راستاهای تاثیرگذاری آنها در دو مسیر است: بە عقب راندن بیشتر دولت اعتدال گراها، فعال شدن بیشتر در فضای سیاسی کشور و پیشروی فضای امنیتی در جامعە. هم چنین قدرت گیری بیشتر سپاە پاسداران در حوزەهای اقتصاد و سیاست.
در مورد فعال شدن نیروهای رادیکال درون جامعە هم باید گفت کە این نیرو با حضور خود گفتمانهای موجود سترون از جملە اصلاح طلبی را پس می زند و بە تلاش برای پیداکردن مسلط کردن گفتمان خود در جامعە می پردازد.
نیروی رادیکال درون حاکمیت، همانا کماکان حذف اصلاح طلبان و اعتدالیون را مد نظر دارد و نیروی رادیکال درون جامعە حذف کل سیستم جمهوری اسلامی. نیروی رادیکال درون و پیرامون حاکمیت حتی با طرح انتقادات از سیاست کلان کشور با شخص خامنەای درگیر می شود، اما در واقع هدف او پاکسازی طیفی در درون نظام است تا بتوان در غیاب آن، خود جایگزین شود.
آنچە تا حالا واضح است این است کە هستە اصلی قدرت توانستە هر سە جریان منتقد و مخالف کشور (اصلاح طلبان، راست افراطی و رادیکالیستهای جامعە) را کنترل کند. اما بوضوح کشور در یک بحران و رکود مزمن اقتصادی و سیاسی فرو رفتە است کە علامت خوبی برای کل سیستم نیست.
آنچە اصلاح طلبان بە علائم آنومیک (ناهنجاری) تعبیرش می کنند، از جملە یکی از دلایلش همین آرامش غیر فعالی است کە اصلاح طلبان بدان دچار شدەاند. اما در همان حال با توجە بە حضور اعتدالیون در دولت، لازمە فعال شدن دوبارە تنها از نقد راست و راست افراطی نمی گذرد، بلکە همزمان نقدیست بە هستە سخت قدرت و تجربە شش سال تسلط اعتدالیون در قوە اجرائیە کشور.
آیا آنان توان چنین کاری را دارند؟
