سال ۲۰۲۱ را با همه فراز و فرودهایش پشت سر گذاشتیم. برای خیلی ها، بدی ها و سختی های سال گذشته بر خوبی ها و خوشی هایش می چربد، که مهمترین آن، توسعه افسار گسیخته ویروس کرونا بود که تا به امروز بنا به آمار رسمی سازمان بهداشت جهانی، جان بیش از ۵ میلیون انسان را گرفته است. شاید تنها نتیجه فوری، دقیق و روشنی که از آن می شود گرفت: لزوم غیرانتفاعی کردن بهداشت جهانی است. گرچه واگیری کرونا، کشتار وسیعی در کشورهای ثروتمند آمریکا و اروپا از خود به جا گذاشت، اما در مجموع از میان مردم کشورهای فقیر دست به قتل عام زد. ما به کمک ابزارهای هوشمند و شبکه های مجازی بسیار به هم نزدیک شده و تا حدودی به خواست های مشترکی رسیده ایم، و این ها می تواند ما را تا حدودی واقع بینانه تر در کنار هم قرار دهد. پیشنهاد غیر انتفاعی کردن بهداشت جهانی، کمترین هزینه ها را بر دوش جامعه جهانی می گذارد و از طرفی به نیروی کار جهانی امید به آینده و نیروی بیشتری می بخشد تا ساختاری های بهتر همراه با رفاه بیشتری را برای آیندگان به جای بگذارد.
همیشه سخت است که ثابت کنیم دنیای دیگری واقعا بهتر خواهد بود، اما گریزی هم نیست. گرچه، هر چه به گذشته ها برگردیم، خشونت های دردناکی را می بینیم، ضجه برده هایی که در مزارع پنبه، جانشان به لب می رسید را می شنویم، جنگ های خانمان سوزی که فقط برای تامین حرص وآز سرمایه داران به وقوع پیوسته اند، همین امروز در کشور ما، رهبران جمهوری اسلامی مردم را به روز سیاه رسانده و از طبیعی ترین حقوق خود که داشتن کار، نان و آب و سرپناه است محروم کرده اند. کارخانه ها را یکی پس از دیگری به ورشکستگی رسانده، و مبتذل ترین روابط سرمایه داری تجاری که همان واردات است را جانشین تولید کرده اند، بحث های آزار دهنده در رسانه های اجتماعی راه می اندازند، و پلشت ترین افراد جامعه به عنوان نمایندگان و مدیران اجرایی قرار داده می شوند، و موضوعات و الگوهایی را مطرح می کنند که اصولا با روح فرهنگ جامعه، فرسنگ ها فاصله دارند. آیا به راستی، به راحتی می شود به مردمانی که این همه نابسامانی ها را تجربه کرده اند، توصیه کرد که نمی شود امید را از دست داد؟ بدون تردید، با امیدواری چیزی را از دست نمی دهیم و بهترین ها همیشه در آینده هستند، و حتی همین فردا! بله، همیشه سخت است که ثابت کنیم دنیای دیگر واقعا بهتر خواهد بود، اما از طرفی همزمان تلاش های زیادی در جای جای این جهان پهناور و از جمله در کشور عزیز ما دارد صورت می گیرد که می توانیم به آن دل ببندیم و بگوییم: روزهای بهتر هنوز در راەاند.
در غیرانتفاعی کردن بهداشت جهانی و آموزش رایگان، صلح و دوستی بین المللی نیز نهفته است. این آرزوی بزرگی است و باید برای آن کاری کرد، و بطور قطع تأثیرات آن بسیار زیاد خواهد بود. بهداشت و آموزش، بخش اصلی آسایش عمومی است. ادامه حضور ویروس کرونا در سال ۲۰۲۱، محدودیت های زیادی را برای زندگی جامعه بشری وارد نمود. میلیون ها نفر از کار بیکار شدند، و خیلی ها هم به ثروت و درآمدشان اضافه شد! و این نمی تواند همچنان ادامه داشته باشد. به همین دلیل باید برای سال جدید، فکری داشته باشیم و برایش آستین ها را بالا بزنیم. اما علاوه بر حمایت از رایگان کردن بهداشت و آموزش، بی گمان، زندگی جامعه بشری در هیچ محدوده ای نمی تواند تعریف شود، اصولا انسان ها چند وجهی فکر می کنند و خواست های آن ها هم بر همین اساس طبقه بندی می شوند. ما بخشی از جامعه جهانی هستیم. ما می توانیم در کنار هم بایستیم و در سال ۲۰۲۲، با هر چیزی که زندگی ما را به طور باورنکردنی محدود می کند، مقابله نماییم. هیچ یک از ما نباید مجبور شود مطابق انتظارات دیگران عمل کند. با جملات از پیش آماده شده و در خوشآیند دیگران صحبت کند، ما مردم ایران، باید بتوانیم هر آن چه را که دوست داریم بپوشیم، خود را آرایش کنیم و با هر کسی را که می خواهیم دوست باشیم و یا ما را دوست داشته باشند. و این باید بدون هیچ قید و شرط بیولوژیکی امکان پذیر باشد. همه این ها مستلزم آن است که به هم اعتماد کنیم و همدیگر را تنها نگذاریم تا آرزوهای بزرگ ما به بار بنشیند.
