۲۷ سال بعد از تابستان دهشتناک سال ۶۷ که به زعم تاریخدانان یکی از سیاه ترین روزهای تاریخ معاصر ایران بود، روزهایی که به حکم دادگاه های سرپایی شرعی صدها تن از مبارزان و فعالان سیاسی در زندان های جمهوری اسلامی اعدام شدند، گروهی از ایرانیان یاد قربانیان حادثه را در برلین گرامی داشتند.
شهر برلین، پایتخت آلمان نیز یکشنبه آخر تابستان ۹۴ محل برگزاری یکی از این یادمان ها بود. اعضای سازمان فدائیان خلق ایران اکثریت که صدها تن از اعضا و هواداران خود را در آن قتل عام هولناک از دست داده است، مراسمی را با شعر و موسیقی و سخنرانی ترتیب داده بود.
مراسم در گالری جزنی و با حضور بیش از صد نفر از ایرانیان و نماینده ای از حزب چپ آلمان “دی لینکه” برگزار شد.
پس از انکه خوش آمد گویی به حاضران در مراسم توسط مجری برنامه، فیلمی که در ارتباط با این قتل عام سیاسی ساخته شده بود به نمایش درآمد. فیلم حاوی گفتگو با حسن جعفری و فریدون احمدی از اعضای سازمان اکثریت بود که در آن روزهای شوم از مسئولان واحدهای خارج از کشور این سازمان بودند. حسن جعفری از چگونگی رسیدن اخبار نگران کننده از ایران در باره ممنوعیت ملاقات ها و خبرهای در آغاز نامطمئن کشتار زندانیان و سرانجام دریافت آن عکس معروفی که گورهای دسته جمعی را افشا می کرد گفت. سپس فریدون احمدی گزارشی از فعالیتها در خارج از کشور برای پیگیری اسامی قربانیان داد و سرانجام دکتر حسن نایب هاشم مسئول سازمان حقوق بشری سودویند در مقر اروپایی سازمان ملل متحد، در باره تلاشهای جاری در مورد پرونده هنوز گشوده ی این جنایت و اقداماتی که در سطوح بین المللی در جهت حقیقت یابی، احقاق حقوق بازماندگان و محاکمه عادلانه آمران و عاملان آن صورت می گیرد، توضیحاتی داد.
پس از نمایش این فیلم نماینده حزب چپ آلمان ضمن اعلام همدردی حزب خود و محکوم کردن مسببان این فاجعه به اوضاع وخیم حقوق بشر در جهان و بویژه منطقه ی خاورمیانه اشاره کرد. او با انتقاد از سفر اخیر « اشتاین مایر » به ترکیه آن را بی تفاوتی نسبت به سرکوب کردهای ترکیه توسط دولت اردوغان دانست و تأکید کرد که پشتیبانی و همصدایی جهانی می تواند از تکرار چنین فجایعی جلوگیری کند.
یکی از حاضران به گزارشگر روز می گفت: بیست و هفت سال گذشت بی آنکه خم به ابروی عاملان و آمران بزرگترین جنایت های سازمان یافته ی دولتی بیاید، بی آنکه نام و نشانی بر گوری از گور صدها قربانی بنشیند، بدون آنکه از بازماندگان قربانیان کمترین دلجویی بشود، و اصلاً اینهمه هیچ، شمشیر دموکلس قاتلان فرزندان مردم از بالای سر خانواده هایشان برداشته شود و رهایشان کنند تا بر مزارهای بی نشان شاخه گلی بگذارند.
به گفته خانمی از شرکت کنندگان در مراسم: حیرت هولناکی که در تابستان دهشتناک سال ۶۷ بر جان بازماندگان قربانیان رعشه انداخت هنوز باقی ست و با گردنکشی و صحنه گردانی قاتلان شناخته شده آن، و بی عقوبت ماندن قاتلان ناشناس، هر روز بزرگتر و سنگین ترمی شود.
او با صدایی گرفته و بغض کرده می گفت: در چنین ادامه ی زجر آوری ست که یادواره این کشتار، به ناچار در هر جا که ممکن شود برگزار می شود؛ روی تل خاکهایی که مزاران بی نام و نشان آنهاست ( اگر بگذارند) یا درون خانه های در بسته ی داغداران در جای جای ایران، و در هر کجای جهان که ایرانیان به انتخاب یا به ناگزیر زیست می کنند.
خاطراتی از زندان
امیر حسین بهبودی از زندانیان سیاسی قبل و بعد از انقلاب به عنوان یکی از شاهدان کشتار ۶۷ سخنران این مراسم بود. بهبودی با مرور خاطراتی از دورانی که وحشت بر زندان ها مستولی شد تا فاش شدن اعدام هزاران زندانی، گفت که اعتقاد دارد که حمله مجاهدین خلق به داخل مرزهای ایران دلیل یا لااقل تنها دلیل تصمیم حکومت به قتل عام زندانیان سیاسی نبوده است. او شتابزدگی و اصرار مقامات زندان در بی خبر نگاهداشتن زندانیان از سرنوشت خود را به عنوان نشانه های عزم جدی حکومت به از میان بردن زندانیان به هر قیمت می دانست. امیر بهبودی گفت که زندانیان حتا وقتی مورد آخرین بازجویی که حکم اعدام آنها را صادر می کرد، قرار می گرفتند، نمی دانستند که این جلسه در واقع دادگاه نهایی آنان است.
در این مراسم قطعاتی با سنتور و ترانه مرغ سحر توسط یکی از هنرمندان و با همخوانی حاضران در مراسم اجرا شد و در پایان یدی بلدی یکی از زندانیان سیاسی قبل از انقلاب با بزرگداشت خاطره همه قربانیان مبارزات سیاسی ایران ترانه وارطان را که در زندانهای قبل از انقلاب در میان زندانیان زمزمه میشد، اجرا کرد.
