مدتی پیش چهار تن از فعالان مدنی و محیط زیستی در مریوان، جان خود را در جریان خاموش کردن آتش جنگلهای اطراف این شهر از دست دادند. بدنبال این حادثە جانخراش، موجی از تسلیت و همدردی در سرتاسر جامعە ایران از جملە در کردستان براە افتاد، و مردم زیادی از مناطق مختلف در مراسم تشیع جنازە این فعالان جانباختە مشارکت جستند.
از جملە پیامدهای فرهنگی و معنوی این فاجعە، ابتکار در زبان برای بیان آن بود. شهید سبز، شهید محیط زیستی از جملە کلمات و اصطلاحاتی بودند کە از طرف مردم بکار بردەشدند.
آنچە قابل توجە است این است کە جامعە کردستان عموما در بعد سیاسی و آن هم در بعد مسلحانە آن دارای شهید است. اما این بار فعالانی خود را فداکردەاند کە نە در جنگ و درگیری، بلکە در تلاش برای حفاظت از طبیعت و محیط زیست، جان خود را بعنوان گرانبهاترین هدیە از دست دادەاند.
اگرچە جانباختن هر انسانی بهر دلیلی و البتە نە بشیوە طبیعی، خبری بە مراتب اندوەبارتر است، اما ظهور پدیدەای دیگر در این مقیاس در کردستان نشان از آن دارد کە فعالان مدنی در زمینەهای دیگر چقدر بر ابعاد فعالیتهای خود افزودەاند، و چقدر دلسوزانە و صمیمانە در راە اهداف خود تلاش می کنند.
لازم بە یادآری است کە فعالان محیط زیستی بدون هرگونە تجهیزات مدرن و لازم، بویژە از طرف دولت، دست بە خاموش کردن آتش جنگلها می زنند و این چنین با کمترین امکان، و با مایە گذاشتن از جان عزیز خود، طبیعت، این مهمترین امکان زندگی را پاس می دارند.
یاد آن عزیزان گرامی باد و بە امید گسترش هرچە بیشتر فعالیت مدنی در کردستان.
