کارتن خوابی، فحشا، اعتیاد، فقر و گورخوابی اساساً محصول چهاردهه سیاستهای خانمانسوز جمهوری اسلامی ایران اند. شرایط زیستی آن بخش از هموطنانی که در معرض سیاست های فوق قرار گرفته اند، بقدری اسفناک و دردآور شده است که دیگر حتی عاملان این وضع قادر به کتمان آن نیستند. اما مقامات کشور برای رفع این نابسامانی ها که ریشه در ساختار این نظام دارند، پیشنهاد عقیم کردن قربانیان همین ساختار را می دهند.
خانم شهیندخت مولاوردی، معاون رییس جمهور و آقای سیاوش شهریور، مدیر کل اجتماعی و فرهنگی استانداری تهران، یا نمی دانند یا این که خود را به فراموشی زده اند تا ندانند که هر روز بر تعداد این قربانیان افزوده می شود و سیاست عقیم سازی تنها “مُسکن” خطرناک و بی اثری است برای تسکین بیماری و نه از بین بردن عامل بیماری.
شما و همکارانتان در دولت باید خوب بدانید که راه درست، عقیم کردن فقر در جامعه است و برای این کار ابتدا باید دست چپاولگران را که در راس حاکمیت جای گرفته اند، کوتاه کرد.
آقای سیاوش شهریور! دست از بزک کردن بردارید. ارائۀ این پیشنهاد از طرف شما بیشتر یادآور این ضرب المثل است که می گوید: “طرف وضو خوب می گیرد، اما سوراخ دعا را گم کرده است”.
