آقای رئیس قوه قضائیه!
باز هم که تهدید می کنی! جز تهدید و ارعاب و زندان و شلاق چیزی هم نمیشناسی؟ در دست تو شلاق است در دل من اخلاق! تو تهدید به احضار شهروندانی می کنی که فریادشان از فساد لانه کرده درنظام به هواست. آن هم نه فقط فساد مالی، بلکه فساد اخلاقی، دروغگویی و حق را ناحق کردن.
مرا هم زبان تهدید هست. مرجع من هم تو نیستی. عدالت است. تو از بزرگنمایی فساد در نظام می گویی من از لاپوشانی فساد در نظام.
مسئول ارشد قانون! قانون شکنان، رانت خواران، دروغگویان و تهمت زنندگان راست راست در این مملکت راه می روند و اگر بگویی بالای چشمتان ابروست متهم به بزرگنمایی فساد در نظام می شوند و عقوبت می بینند.
طشت رسوایی هشت سال دولت از بام افتاده است. معاون اول رئیس جمهور بعد از مکیدن خون مردم تازه حالا که منصبش را از دست داده دارد محاکمه می شود و تازه یقین دارم که مجازات نمی شود آنچنان که باید.
وقتی فساد معاون اول رئیس جمهور سابق محرز شده دیگر چه جای بزرگنمایی می ماند؟
تازه این یکی از آن هزاری است که نشد لاپوشانی اش کنید. و تو تهدید هم می کنی؟
از تو بزرگترهایش در طول تاریخ لافهای بزرگتر زده اند. اما عاقبتشان را دیده ایم.
من از قانون سخن می گویم. از همان چیز فراموش شده در این مملکت. اگر راست می گویی به قانون و به همین گزافه گویی ات عمل کن.
من تو را به دادگاه تحت امرت به حکم قانون اساسی فرامی خوانم. بیا در دادگاهی علنی حاضر شو و به اتهاماتی که یک شهروند یک لاقبا متوجه تو می داند جواب بده. وگرنه من که می دانم تو کهریزک ها داری. گمان مبر که شهامت مدنی مرده است.
نه از تو می ترسم نه از لاف و گزافت. مردم قضاوتشان را کرده اند و باز هم خواهند کرد.
امروز بر مسند قدرتی و غره به این مسند. من نه مسندی دارم و نه جز عزت انسانی ام سرمایه و قدرتی. قامت من اگر زیر بار زورتان خمیده است دلم سرفراز است. تو دلت خمیده است. فخر مفروش. روزگار تکلیف ما را با هم روشن خواهد کرد.
شهروند، خشایار دیهیمی
بعد تحریر
همه مجازند این یادداشت را بی کم و کاست در هر سایت و روزنامه و مجله و هر رسانه ی دیگر با اسم و رسم نقل کنند.
