|
Getting your Trinity Audio player ready...
|
|
|||
چند بار دیگر باید چنین صحنههایی تکرار شود تا مسئولان، مدیران و صاحبان سرمایه به این پرسش پاسخ دهند: چرا رعایت اصول ایمنی و حفظ جان انسانها همواره در آخرین اولویت قرار میگیرد؟ چرا هزینه تأمین ایمنی و حفاظت از کارگران زیاد و سنگین شمرده میشود، اما هزینه جانباختن و آسیبدیدن آنان به حساب نمیآید؟این آوار فقط بقایای یک ساختمان نیست؛ یادبودی از بیاعتنایی به جان انسانهایی است که هر روز برای لقمهای نان در محیطهای ناامن کار میکنند و هزینه این بیمسئولیتی را با جان و سلامت خود میپردازند.
وقتی سود و منفعت اقتصادی بر جان انسان اولویت پیدا کند، نتیجه چیزی جز دود، آتش و ویرانی نیست؛ و در پی آن، خانوادههایی قرار دارند که ممکن است در یک لحظه همه چیز خود را از دست بدهند. کارگران سازندگان واقعی جامعهاند، اما هنگام تقسیم سود فراموش میشوند و هنگام وقوع فاجعه، به چند عدد و آمار تبدیل میشوند.
چند بار دیگر باید چنین صحنههایی تکرار شود تا مسئولان، مدیران و صاحبان سرمایه به این پرسش پاسخ دهند: چرا رعایت اصول ایمنی و حفظ جان انسانها همواره در آخرین اولویت قرار میگیرد؟ چرا هزینه تأمین ایمنی و حفاظت از کارگران زیاد و سنگین شمرده میشود، اما هزینه جانباختن و آسیبدیدن آنان به حساب نمیآید؟
پشت هر کلاه کارگری، انسانی ایستاده است؛ پشت هر انسان، خانوادهای قرار دارد و پشت هر خانواده، آرزوها، امیدها و آیندهای که میتواند با یک لحظه بیتوجهی و بیمسئولیتی ویران شود. هیچ ترازنامهای، هیچ قرارداد و هیچ میزان سودی نمیتواند جای خالی یک پدر، مادر، فرزند یا همسر را پر کند.
خشم ما از آنجاست که پس از هر فاجعه، وعدهها آغاز میشوند، دوربینها حاضر میشوند و پس از مدتی همهچیز به فراموشی سپرده میشود؛ اما خانوادههای قربانیان باید سالها با درد، فقر، اندوه و پیامدهای سنگین این فاجعهها زندگی کنند.
ما اعتراض میکنیم، چون جان کارگر ارزان نیست. اعتراض میکنیم، چون انسان نباید قربانی بیتوجهی، سهلانگاری یا ترجیح منافع اقتصادی بر ایمنی و سلامت شود. اعتراض میکنیم، چون جامعهای که به بهای جان کارگران ساخته شود، بر پایه بیعدالتی بنا شده است.
این آوار باید به یک پرسش دائمی تبدیل شود: چند جان دیگر باید از دست برود تا حفظ ایمنی، سلامت و کرامت انسانی کارگران به یک اولویت واقعی و غیرقابل چشمپوشی تبدیل شود؟
