بعد از شکست آتش بس یک هفته ای در چند روز گذشته، ارتش سوریه در نبرد حلب دست بالا را پیدا کرده است. مخالفین مسلح در این شهر اوضاع اسف باری پیدا کرده اند. همه نشانه ها از شکست قریب الوقوع آنان در این جنگ حکایت می کند. در این میان سیاست بازان غربی و متحدین منطقه ای شان، در ظاهر برای کشته شدن غیر نظامیان این جنگ صدایشان به آسمان بلند شده است، اما بواقع جهت نجات مخالفین مسلح طرفدار خود، به هر دری می زنند تا از دامنه پیشروی های ارتش سوریه بکاهند. البته در این میان، میدیای سرمایه داری نیز با آنها هم داستان شده اند و در حال نوحه سرایی بر کشته شدگان حلب، شب و روز در بوق وای انسانیت کشته شد، می دمند.اما به این نوحه سرایی ها نمی توان باور داشت. ضمن محکوم کردن هرگونه خشونتی نسبت به انسانهای بی گناه وغیر نظامی ، نمی توان باور کرد که بعد از پنج سال جنگ و خونریزی آنها اکنون وجدان درد گرفته باشند! اگر چنین است چرا دلشان به حال کودکان و زنان یمنی که در اثر حملات سعودی به خاک و خون می غلتند، نمی سوزد؟ شاید هم بقول آقای بان کی مون، دلار سعودی موجب قطع وجدان درد آنها می شود؟ چرا لفظ “مردم سوریه”، در شرق حلب خلاصه شده است؟ تکلیف هفتاد درصد مابقی که تحت حکومت دولت مرکزی هستند، چیست؟ چرا خونهایی که توسط ارتش آزاد و سایرین در حلب غربی ریخته می شود، بازتاب رسانه ای نمی یابد، و خون مردم سوریه محسوب نمی شود؟
راستش ما در جهان عجیبی گرفتار هستیم. کشوری مثل سعودی در یمن جنایت می کند. خون می ریزد. کشتار می کند. حتا به بیمارستان های پزشکان بدون مرز حمله می کند، اما کمی آن سوتر در جنگ سوریه مدافع حقوق بشر می شود. غربیها با تجهیز مخالفین، عامل بوجود آمدن این جنگ خونین و بیرحمانه شدند، اما خود را در نقش منجی مردم سوریه معرفی می کنند. ترکیه که از ویار برکناری اسد به هرقیمتی، اجازه ورود به هر تروریستی را از اقصا نقاط جهان به سوریه را می داد و رسما از داعش و جبهه نصره حمایت مالی و لجستیکی می کرد، تنها زمانیکه داعش بسمت آنها برگشت و موجب عملیاتهای انتحاری متعددی در ترکیه شد، از خواب غفلت پریدند. با این حال دنیای دیوانه ایست. دنیایی که سرمایه داری با توسل به منافع خود، حقیقت را جعل می کند. بازار مکاره فروش سلاحش را به قیمت جانهای انسانهای بی گناه فراختر می کند، تا سود صاحبان ثروت و سرمایه از این آشفتگی خود ساخته محقق گردد، تا مردم سوریه بمانند و خاک و خون و آتش، تا مردم سوریه بمانند و گریه بر خرابه های آن!
