روز جهانی زن، روز همبستگی با مادران داغدار، روز همبستگی با زنان شجاع در زندان، روز رهایی زن است.
هشتم مارس، روز جهانی زن، امسال (سه شنبه ۱۷ اسفند) یکصد ساله می شود. مبارزات قشرهای متفاوت مردم علیه دیکتاتوری دارد ساخت و چهره دیگری از خاورمیانه را به نمایش می گذارد و آنان که عصر پایان انقلابها را فریاد می زدند، امروز چه سرشکسته زمستان را رفته و سیاهی اش را بر روی چون ذغال خویش می بینند. زنان خاورمیانه نیز در این میان به امید روزهای بهتر و جهانی برابر به شادی پیروزی نشسته اند، مگر برایشان متحقق گردد!
این در حالی است که یکصد سال پیش، میلیونها زن در آلمان به دعوت کلارا زتکین، برای احقاق حق رای، به خیابانها ریختند و برای به دست آوردن حقوق خود، از هیچ چیز نهراسیدند. سالهای سال است که در جاهای دیگر جهان، زنان خود به دست خود آزادی شان را و برابری شان را فرا چنگ آورده اند. چرا که رهایی زنان جز به دست خودشان میسر نیست.
در ایران اما زنان شجاع و توانمند در حالی که زیر سرکوب شدید و فضای خفقان اند و از هیچ چیز نمی هراسند، خیابانها را به همراه دیگر مردم در می نوردند، اعتراض می کنند و مبارزه می کنند و در دفاع از حقوق بشر و مخالفت با نقض گسترده آن در ایران و برای برابری شان، در گوشه های زندانها، در بدترین شرایط غیر انسانی، با حکمهای صادر شده از طرف دادگاه های نمایشی و فرمایشی، بهترین سالهای زندگی خود را سپری می کنند.
زنان و مادرانی چون:
زینب جلالیان، بهاره هدایت، عالیه اقدام دوست، مهدیه گلرو، عاطفه نبوی، صهبا رضوانی، منیژه نصراللهی، سوسن تبیانیان، فرح واضحان، معصومه یاوری، نازیلا دشتی، زهرا جباری، کفایت ملک محمدی، ریحانه حاج ابراهیم دباغ، عذرالسادات قاضی میرسعید، پروین جواد زاده، فاطمه خرم جو، هنگامه شهیدی، مهسا رحمتی، نسرین ستوده، روناک صفارزاده، شبنم مددزاده، نازنین خسروانی، زلیخا موسوی و صدها و هزاران زندانی زنی که تنها به دلیل قوانین تبعیض آمیز، آزادی شان و حقوق شان پایمال شده و به نحوی قربانی فضای موجود شده اند و تاوان ناتوانی و ضعف قانونی، عملی و اندیشگانی حکومت را پرداخته اند.
روز جهانی زن یکصد ساله می شود، اما در سر زمین ما، مادران هر روز داغدار می شوند و حکومت با بیرحمی تمام بر این زنان ستم را دو چندان می کند که غم زمانه خورند یا فراق یار کشند؟
مادرانی چون مادران تمام جانباختگان در دهه شصت، مادران خاوران، مادرانی چون مادران ندا و سهراب، مادران کشته شدگان قیامهای متفاوت سی و دوسال اخیر علیه دیکتاتوری، مادران کرد و ملیتهای متفاوت تحت ستم و حتا به تازگی مادران” صانع ژاله”، “امیر حسین تهرانچی”، “محمد مختاری” و “حامد نورمحمدی”. آری در این سرزمین هر روز فرزندی جان به کف گرفته و خونش خیابان را رنگین می سازد، اما حکومت بر گورهای دسته جمعی و دفن شدگان بی نشان قدیم، مزارهای خالی و اجساد تحویل نشده به خانواده ها را اضافه می گرداند.
آری! تا امروز در این پهنه که خاورمیانه اش نامیده اند جز ستم و نابرابری بر زنان نرفته است و دردشان همیشه مضاعف بوده است. با پیروزی هر قیامی در هرجای منطقه، ترس فراموشی خواسته هایشان از سوی حاکمین جدید و یا مدعیان حاکمیت سراسر وجودشان را فراگرفته و این نیمی از جمعیت را می هراساند.
امروز در آستانه یکصدمین سالروز جهانی زن، هشتم مارس، ما مادران پارک لاله و حامیان، از تمام جنبش های مترقی ایران و خاورمیانه می خواهیم، دست در دست هم نهند و اعلام می کنیم که از مطالبات مان به عنوان بخشی از زنان جامعه، حتا یک قدم هم عقب نخواهیم نشست و در این راه هم چنان که پیش از این، از این به بعد هم خواهیم ایستاد و علاوه بر آن بر خواسته های مادرانه مان برای داشتن جهانی آرام و بهتر برای خود و فرزندانمان پای فشرده و با تمام فرزندان زندانی مان همبستگی و همراهی مان را اعلام می کنیم.
همراه با شما یکصدا فریا می زنیم:
مطالبات زنان و برابری زنان و مردان در همه اشکال اقتصادی، اجتماعی و حقوقی را خواستاریم
لغو کلی حکم اعدام و سنگسار و شکنجه و حذف آن ها از قوانین مجازات را می خواهیم.
خواستار آزادی بی قید شرط تمام زندانیان سیاسی و عقیدتی اعم از زن و مرد هستیم
خواهان محاکمه، دادرسی عادلانه در فضای آزاد و مجازات عاملین و آمران کشتارهای سی و دو سال اخیر در دادگاه های مردمی هستیم.
مادران داغدار ایران (مادران پارک لاله)
حامیان مادران پارک لاله ایران، اسلو
حامیان مادران پارک لاله ایران، ایتالیا
حامیان مادران پارک لاله ایران، دورتموند
حامیان مادران پارک لاله ایران، فرانکفورت
حامیان مادران پارک لاله ایران، کلن
حامیان مادران پارک لاله ایران، لندن
حامیان مادران پارک لاله، لوس آنجلس، ولی
حامیان مادران پارک لاله، وین
حامیان مادران پارک لاله ایران، هامبورگ
