آخرین مانعی که در راه «پروژه وحدت چپ» ایجاد شده بود، دیگر رفع شده است. این مانع، پروژه را از فعالیت و انعکاس و انتشار عمومی باز داشته و رابطه اش را با جمع وسیع و جامعه چپ قطع کرده بود. این مانع، بر اثر تفاوت های درونی در یکی از نیروهای پروژه وحدت، یعنی «سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)»، بوجود آمد و با گفت گو ها و مصوبات کنگره فوق العاده آن سازمان، برطرف شد.
مانع چه بود؟ ابتدا، تعدادی از همراهان این پروژه، شامل بیشترینه اعضای «شورای موقت سوسیالیست های چپ»، و بخشی از اعضای سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران تحت عنوان نبود توافق چهار جریان حول یک منشور و یک اساسنامه، از این پروژه کنار کشیدند و بعد از چند سال همراهی بر تردید خود بین بودن یا نبودن با وحدت پایان دادند. همزمان، نیروهای باقی مانده که نیروی محرکه و موثر این پروژه بودند یعنی وحدت طلبان سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران، سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت) و کنشگران چپ، بر عزم خود برای ادامه پروژه وحدت چپ تاکید کردند. آنان در این باره بعد از کناره گیری نامبردگان، نوشتند: «ما در کنار جهت گیری های مشترک قابل توجه، تفاوت نظر نیز داریم. اما بر این باوریم که سازمان سیاسی که در آن تفاوت نظر وجود نداشته باشد، از پویائی برخوردار نخواهد بود. از اینرو لازم می دانیم با صراحت و روشنی اعلام کنیم که به تلاش خود برای پایان دادن به پراکندگی چپ، به تلاش برای پر طنین کردن صدای خود در هر کجا که سخن مشترک داریم، امیدوارانه ادامه می دهیم. امید آن است که همه ما زیر یک چتر گرد بیآئیم و دست در دست هم بگذاریم و چپ نیرومند و قوی را شکل دهیم. امروز وجود تشکل قوی چپ برای دفاع از آزادی، دمکراسی، عدالت اجتماعی و سوسیالیسم و حمایت از منافع و مطالبات کارگران و مزدبگیران کشور به یک امر ضرور تبدیل شده است». این عزم و امید اما از زمان ابرازش یعنی آبانماه ۱۳۹۴ (نوامبر ۲۰۱۵) تا کنون یعنی حدود یک سال معلق مانده است. مانع آن بود که درون سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)، تفاوت هایی در باره نحوه برخورد با این پروژه چپ در وضع جدید بروز کرد در این سازمان، مخالفت با «پروژه وحدت چپ» مطرح شد و گرایشی به جای وحدت، خواستار تشکیل جبهه چپ شد. جهت رفع مشکلات و تصمیم در باره شرایط جدید، سازمان اکثریت، کنگره فوق العاده ای را فراخواند و عملا پروژه وحدت در دوره ای از صبر و انتظار قرار گرفت.
کنگره فوق العاده سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت) که در روزهای اخیر برگزار شده در فضایی قویا وحدت طلبانه بر این مانع فایق آمد. این کنگره ادامه پروژه وحدت چپ را با نیروهای شایق این پروژه برای ایجاد سازمان واحد حزبی تصویب کرد, و به دوره صبر و انتظار پایان داد. مباحث و سخنرانی های کنگره نامبرده نشان داد که نیروی وحدت در سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت) از هر زمان مصمم تر و پر عده تر گشته است. صدای رسا و شفاف وحدت در این کنگره بسیار قوی تر از این صدا در کنگره قبلی این سازمان بود. کنگره فوق العاده سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)، عملا، عزم و امید یکسال پیش ابراز شده در پروژه وحدت چپ را مورد تاکید قرارداد. ناگفته نماند که قطعنامه مصوبه این کنگره، که پیش نویس آن، قبل از کنگره و در شرایطی برزخی با قلمی متاثر از راهجویی کشاکش درون گروهی نگارش یافته، صراحت، شفافیت و یگانگی زبان زنده گویا در کنگره نامبرده را ندارد، و تنها هم راستا با آن است. این هم نقصی است که عوارض خود را خواهد داشت.
بر این اساس، با توجه به عزم قبلی کنشگران و رفقای اتحاد فدائی طرفدار وحدت دایر بر تداوم این پروژه، با رفع مانع درونی سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت) توسط کنگره فوق العاده آن سازمان، پروژه وحدت چپ ادامه می یابد و با بهره گیری از تجارب تا کنونی و با حضور نیروهای وحدت طلب هر چهار جریان که از ابتدا بر وحدت چپ دموکرات، استوار و شکیبا بودند، فعالیت و تلاش برای تحقق آن سر می گیرد.
استواری بر وحدت چپ دموکرات، یکی از نشانه های این پروژه است. وحدت طلبان می دانند که آینده جامعه ما، به تامین شرایط لازم برای ایجاد یک جامعه دموکراتیک گره خورده است. بدون تامین این شرایط، رژیم های استبدادی و فاسد می آیند و می روند بی ان که جامعه ما به دموکراسی دست یابد. ایجاد احزاب پای بند به دموکراسی، از شرایط اساسی برای آینده کشور ماست. نیروهای دموکراسی خواه و چپ دموکرات پراکنده اند. در داخل و خارج کشور نیروی پر عده، با تجربه و با صلاحیت های گوناگون چپ دموکرات، از برآمد لازم برخوردار نیست. وحدت چپ دموکرات گامی در راستای تامین شرایط لازم دموکراسی برای کشورمان است. بی تردید این گام با اقدامات دیگری باید همراه شود و هیچ توهمی این وحدت نسبت به خود ندارد که عمدتا و ناچارا در خارج از کشور متمرکز است. با این وجود، استواری بر پروژه وحدت چپ، ناشی از سمتگیری نیروهای وحدت طلب برای تامین شرایط لازم تحول کشورمان است که تحت نظام جمهوری اسلامی و استبداد دینی و بحران های حاد سیاسی اجتماعی و اقتصادی قرار دارد.
شکیبایی، یکی دیگر از نشانه ها در این پروژه وحدت است. زمانی بسیار طولانی صرف این پروژه شده است تا به جایی برسد که امروز رسیده. طولانی بودن این زمان، افت و خیز، کناره گیری، بحران، نا امیدی، مسکوت و معلق ماندن و کاستی های دیگر به این پروژه صدمه زده اند. مخالفین این پروژه، شکست آن را و منتقدین دوستدار ان نارضایی خود را اعلام کرده اند. این نارضایی و یاس دوستان را کاملا می توان فهمید. اما، وحدت طلبان، هم در اتحاد فدائیان، هم در شورای موقت، هم در اکثریت، و هم میان کنشگران در جاده ای بدون مانع و مخالف و منتقد نمی راندند. این پروژه وحدت در شرایط مسئله ساز خارج از کشور، در جمع هایی با تناقضات و شکاف های درونی، در شرایطی به لحاظ نظری سیاسی و تشکیلاتی در حال گذار و نا متعیین حرکت کرده است. وحدت طلبان علیرغم کمداشت ها و کمبودها، در شرایط نامبرده، شکیبایی را پیشه کردند تا همراهی را در بیشترین حد ممکن تامین کنند و با وحدت، تشکلی متنوع و دارای سیاستی معقول، مسئولانه و مستقل بسازند. بدون پوشیدن کمبودهایی که مسئولین این پروژه داشته اند و در عمل آموخته و باز هم باید بیاموزند، این پروژه نشان داد که با تمامی همراهان شکیبا بود و این ارزش در «پروژه وحدت چپ» حک شد.
باز هم استوار و شکیبا در مراحل باقی مانده تامین وحدت چپ بکوشیم و آن را یه ثمر رسانیم..
