گرامی باد اول ماه مه، روز جهانی کارگر

بیش از یک قرن است که کارگران سراسر جهان در اول ماه مه هر سال، روز جهانی کارگر را گرامی می­ دارند. روز جهانی کارگر، روز طبقه‌ای است که آفرینندگان اصلی ارزش‌اند اما تنها از بخش ناچیزی از این ثروت کلان بهره­ می­برند. اگرچه این روز در دوران معاصر در اکثر کشورهای جهان تعطیل رسمی اعلام شده و کارگران به خیابان­ها می­ آیند و فریاد اعتراض خود را بر ضد استثمار و ستم بلند می‌کنند، در کشورهایی چون ایران، فقط به ذکر روز جهانی کارگر در تقویم بسنده شده است و هرگونه گردهمایی مستقل با سرکوب و زندان و پرونده ­سازی پاسخ داده می­شود.

امسال کارگران ایران در شرایطی به استقبال اول ماه مه (۱۱ اردیبهشت) می‌روند که در سال گذشته روز به روز سفره­ هاشان کوچکتر شده، تورم لگام ­گسیخته زندگی‌ میلیون­ها کارگر و زحمتکش را به مرز فروپاشی رسانده و فشار بیکاری، فقر و دستمزدهای ناچیز و تعویق در پرداخت همین دستمزدها، آن‌ها را بیش از پیش از حداقل‌های اولیه­ی زندگی محروم کرده است.

گذشته از مشکلات اقتصادی و سرکوب نظام­ مند آزادی بیان کارگران و فعالان کارگری، در سالی که گذشت شیوع کرونا نیز آن­ها را با ابعاد جدیدی از ستم رو به­ رو کرد. در شرایطی که بسیاری از نهادهای غیرتولیدی و تشریفاتی را به دلیل خطرات ناشی از کرونا تعطیل کرده­اند، کارگاه­ها و کارخانه­ ها نه تنها تعطیل نشده­اند، بلکه همچنان یکی از کانون­های اصلی بحران کرونا هستند. اگر سیاستی مردمی در میان می­بود، باید کارگران را مرخص و نهادهای تولیدی را دست­ کم برای مدتی معین تعطیل می­کردند، پرداخت­ها به طور سراسری ادامه می­یافت، و نیازهای اولیه­ی کارگران از سوی دولتی که تمام منابع ثروت را در تصاحب دارد تأمین می­شد؛ چنین رویکردی همراه با واکسیناسیون سراسری جامعه ­ی کارگری و بازنشستگان می ­توانست از همان ابتدا مانع از شیوع گسترده ­ی ویروس کرونا شود. با این همه، در مدتی که از این همه­ گیری می­گذرد، کارکنان زحمتکش بخش بهداشت و درمان بوده­اند که نه تنها به مبارزه­ای مرگبار فراخوانده شده­اند بلکه بار اصلی ناشی از بی­توجهی متولیان حکومتی به جان مردم را به دوش کشیده­ اند.

کارگران ایران که در هر شرایطی ناگزیر از حضور در محل کارند، از حق تشکیل سازمان­های مستقل محروم ­اند و پاسخ اعتراض­شان به این بی­ حقی و ستم، پرونده ­سازی­ و حبس­ است. شمار بازداشت­ها و احکام صادره برای کارگران و فعالان کارگری ظرف یکی دو سال گذشته گویای همین حقیقت تلخ است. در این میان، مسئله ­ی دیگری که مایه­ ی نگرانی روزافزون است وضعیت کارگران و فعالان کارگری محبوس در زندان­ هاست که به رغم رخنه ­ی کرونا به بندهای عمومی، از هیچ گونه حق مرخصی یا آزادی موقت برخوردار نشده ­اند. کارگران و زحمت کشانی که معاش و آینده ­ی خود را ازدست­ رفته می­بینند و هرگونه چشم­ انداز بهبود در وضعیت نیز از آن­ها گرفته شده است، به پخش برنامه­های حکومتی که شب و روز از وخامت اوضاع اقتصادی دم می­زنند، نیاز ندارند. نیاز آن­ها محو سایه ­ی شوم و مرگبار فلاکت و فقر گسترده ­ای است که گریبان­شان را گرفته و زندگی­شان را به مرز نابودی کشانده است. از این جاست که کارگران نیز مانند همه­ی گروه­های اجتماعی برای بیان خواسته­ های برحق و رسیدن به مطالبات خود بیش از هر چیز نیازمند آزادی بیان و حق تشکل آزاد و مستقل­ هستند.  

کانون نویسندگان ایران خواهان به رسمیت شناختن عملی و رسمی حق آزادی بیان و اعتصاب برای همه‌ی گروه‌های اجتماعی و همچنین آزادی بی­ درنگ و بی­ قید و شرط تمام زندانیان سیاسی از جمله کارگران و فعالان کارگری زندانی است، و ضمن تأکید بر این خواسته­ها، روز اول ماه مه را به کارگران ایران شادباش می‌گوید.

۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۰