دعوت به گرد هم آیی درکلن به مناسبت بیست و دومین سالگرد قتل عام هزاران زندانی سیاسی در سال۱۳۶۷، به دستور آیت الله خمینی، علیه جمهوری اسلامی و علیه ادامه اعدام وسرکوب رژیم:
کلن، شنبه ۴ سپتامبر ۲۰۱۰ ساعت ۱۵. ۳۰ در محوطه بزرگ مقابل ورودی ایستگاه قطار مر کزی کلن، طرف کلیسای دم، پایین پله ها.
در پایان مراسم؛به روال هر سال با درد دست داشتن نوار به هم پیوسته هزاران نام و تصویر به سوی رود راین حرکت کرده وگلها را به آبهای راین خواهیم سپرد.
در صورت امکان گل سرخ به همراه داشته باشید.
* با کلیک برروی لینک زیر می توانید فیلم کوتاهی از مراسم به یاد ماندنی سال گذشته در کلن را ببینید. روی لینک زیر کلیک کنید، همزمان با نگاه داشتن دکمه Srg وبعد از چند ثانیه.
http://www. youtube. com/watch?v=QMV9faKDGME
با تشکر از آقای سروستانی به خاطر تهیه فیلم گردهم آیی سال گذشته در شهر کلن
**********************************************
درهای بسته خاوران و درهای باز جهان!
در این روزها درهای خاوران بسته اند، بسیاری از بستگان قربانیان ودیدار کنندگان هر ساله خاوران در بندند و داشتن گلهای سرخ در دست در نزدیکی خاوران به دستگیری منجر می شود، اما آبهای راین مانند هر سال پذیرای گلهای سرخ هستند.
گورستانها و چوبه های بی پایان اعدام، نصیب جمهوری اسلامی شده است وگلهای سرخ وآبهای روان نصیب قربانیان و بازماندگان!
درهای خاوران بسته شده اما درهای جهان وافکار عمومی آن بیش از هر زمان به روی ما ایرانیان باز می شود. اعتراض جهانی به سنگسار و اعدام در جمهوری اسلامی، همزمان با پافشاری رژیم بر صدور و اجرای این احکام، به طور مثال ده ها اعدام در زندان وکیل آباد مشهد، همراه با دستگیریهای مدام در سراسر ایران، صدور احکام جدید اعدام وسنگسار و تشدید فشارهای غیر انسانی بر زندانیان وخانواده های آنان، شرایط ویژه وحساسی را درراه دفاع از زندانیان سیاسی در ایران، در روزهای بزرگداشت خاطره قربانیان فاجعه ملی فراهم کرده است.
اکنون نه فقط در شهر کلن، که هرساله این مراسم در آن برگزار شده است، بلکه در شهر های هر چه بیشتری در جهان، مراسم یادبود قربانیان فاجعه ملی قتل عام زندانیان سیاسی بر گزار می گردد که مایه خوشحالی مدافعان حقوق بشر است، اما این حرکت وسیع وپراکنده، که به مدد نسل تازه به میدان آمده توان تازه ای یافته است، نمی تواند به خودی خود فشار جدی بر جمهوری اسلامی وارد کند، اگر در جهت هماهنگی، و نه یکرنگی، حرکت نکند.
نمونه اعتراضات وسیع، رنگارنگ و تاثیرگذار ایرانیان در سراسر جهان به اعدام شیرین علم هولی، فرزاد کمانگر و …، که هنوز خانواده های آنها نیز مانند بسیاری از خانواده های جوانان تظاهرکننده کشته شده در خیابانها در سال گذشته موفق به یافتن محل به خاک سپردن آنان نشده اند، باید الگویی برای حرکات هماهنگی باشد که می تواند قبل از اعدامها ودر دفاع از همه زندانیان سیاسی، با تاکید بر همه، صورت پذیرد.
ما را باید ضرورت نتیجه بخش بودن مبارزه هماهنگ ومتحد کند ونه خشم بعد از وقوع فاجعه.
امروز وسایل مدرن ارتباطی موجود، که در سال ۶۷ وجود نداشت، و نیز نیروی وسیع ایرانیان آزادیخواه در خارج، امکانات بسیاری برای تشدید فشار بر رژیم وپیشگیری از فجایع در مقابل ما می گذارد. در این میان از چهرهای شناخته شده ایرانی، به ویژه، در عرصه مبارزه در راه حقوق بشر باید خواست که نقش خود راه در هماهنگی مبارزات ایرانیان مدافع حقوق بشر در خارج از ایران جدی تر بگیرند.
در پایان با نظر به تیتر نخستین اعلامیه جمعیت. . کلن در مهر ۱۳۶۷ که “فردا دیر است” بود، باید گفت:
برای قربانیان امروز، اتحاد فردای ما دیر است!
در مراسم امسال نیز مانند سالهای گذشته از ابراز نظر وسخنرانی حاضرین، چه فردی وچه سازمانی استقبال می شود. ازدوستان گرامی تقاضا می شود، در صورت امکان همراه با پلاکارد و … خود، که به همراه داشتن آن آزاد است، تعدادی گل سرخ نیز به همراه داشته باشند.
