در موج کشتار عام زندانیان سیاسی در تابستان ۶۷ تعدادی از برجسته ترین و متعهدترین کارگران پیشرو وفعالین و سازمانگران جنبش سندیکائی ایران توسط حکومت در زندانها به قتل رسیدند. در میان این جانباختگان رزمندگانی بودند که داغ شکنجه های دو رژیم را در تن داشتند. تعداد زیادی از این جانباختگان از کادرهای برجسته سازمان ما بودند. ما ضمن گرامیداشت یادهمه کسانی که به دلایل فعالیتهای سیاسی و اجتماعی و عقاید سیاسی و مذهبی شان و یا بخاطر مبارزه و مخالفت با استبداد توسط حکومت به قتل رسیدهاند، به مناسبت اول ماه مه، برای قدردانی و بزرگداشت خاطره این همیشه ماندگاران عزیز اسامی و سرگذشت کوتاه تعدادی از آنان را که در اختیار داشتیم، جهت اطلاع، عموم علاقمندان منتشر کردیم.
رفیق بند علی مراد پور (بندی) کادر برجسته سازمان و ا ز قهرمانان مقاومت در زندانهای شاه و جمهوری اسلامی، کارگر خیاط و از سازماندهندگان اصلی سندیکاهای صنوف تهران بود. رفیق بندی مسئول نشریه اول ماه مه، ارگان سندیکاهای کارگری خیاط، کفاش و بافنده سوزنی تهران هم بود. او طی سالهای پس از انقلاب، بویژه در سالهای ۶۲ تا ۶۵ نقش موثری در سازمانگری کارگران صنوف تهران داشت. رفیق مرادپور در یورش رژیم به سازمان در تابستان ۶۵ دستگیر شد و در جریان قتل عام زندانیان سیاسی کشور به شهادت رسید.
رفیق توفیق وثوقی، کارگر چاپ و از رهبران و سازماندهندگان سندیکای کارگران چاپ و کتابفروشیهای تهران بود. وی که در میان کارگران چاپ محبوبیت و احترام زیادی داشت و نشریه کارگری مخفی کتابفروش را از سال ۶۲ تا ۶۵ منتشر می کرد، در سال ۶۵ توسط پاسداران رژیم دستگیر شد. وی یکی از مقاومترین زندانیان سیاسی آن دوره بود و شکنجه های مکرر رژیم نتوانست توفیق را وادار به تسلیم کند. وی در پائیز ۶۷ در برابر جوخه اعدام قرار گرفت.
رفیق علی اصغرضیغمی، مهندس شاغل کارخانه زامیاد و نماینده کارگران و کارکنان این کارخانه بود. او در سالهای ۶۲ تا ۶۵ مسئول یکی از هسته های مخفی کارگری که برای حقوق سندیکائی کارگران مبارزه می کرد، بود. وی همچنین نماینده اتحادیه تعاونی های مسکن کارگران زامیاد بود. رفیق اصغرضیغمی در سال ۶۵ دستگیر و در سال ۶۷ تیرباران شد.
رفیق حسین قاسم نژاد، کارگر خیاط و مسئول کارگری سازمان در شهر کرج بود. رفیق حسین در طول سالهای طولانی مبارزه علیه رژیم شاه و رژیم خمینی به یکی از کادرهای مجرب و زبده جنبش کارگری و سندیکایی تبدیل شد. حسین به خاطرتوانانیها و تجاربی که کسب کرده بود نقش موثری در سازمانگری مطالبات و مبارزات کارگری منطقه تحت مسئولیت خود داشت. رفیق حسین در سال ۶۵ دستگیر و پس از تحمل دو سال شکنجه در زندانهای رژیم در سال ۶۷ اعدام شد.
رفیق سهیلا درویش کهن،(سرور) کارگر کارخانه داروسازی هوخست تهران بود. رفیق سرور مبارزی پرشور و نشاط، صمیمی و سرشار از عشق به زندگی، مردم و کارگران بود. صراحت و قاطعیت سرور در دفاع از حقوق صنفی و سیاسی کارگران موجب احترام و علاقه عمیق کارگران به او بود. رفیق سرور در ضربات تابستان ۶۵ دستگیر و به رغم شکنجه های بسیار، تا پایان دلاورانه بر سر آرمان خود ایستاد و در پائیز ۶۷ اعدام شد.
رفیق محمد روشنائی، کارگر پالایشگاه نفت تهران و از فعالین و سازمانگران مبارزات صنفی نفتگران بود. رفیق محمد در سال ۶۲ توسط پاسداران دستگیر و پس از پنج سال اسارت در زندانهای رژیم در جریان قتل عام زندانیان سیاسی کشور اعدام شد.
رفیق خلیل هوشیاری، کادر پرسابقه و فداکار جنبش کارگری، کارگر یکی از کارخانه های رشت بود. او از نخستین سالهای تکوین جنبش فدائی در صفوف سازمان علیه رژیم شاه مبارزه کرد و در کنار رفیق محمد حسن دیانک شوری به مبارزه خود ادامه داد. رفیق خلیل در میان زحمکشان شهر لنگرود و در محیط کارش مورد احترام همگان بود. او در زمستان ۵۸ توسط پاسداران دستگیر و پس از ده سال اسارت در شکنجهگاه های رژیم در پائیز ۶۷ اعدام شد
رفیق محمدتقی همجوار، از نفتگران مبارز پالایشگاه تهران بود. او در سازماندهی و هدایت مبارزات صنفی نفتگران نقش موثری داشت. رفیق محمد تقی در سال ۶۲ به دلیل جمع آوری طومار اعتراضی علیه وزیر کار دستگیر شد و پس از تحمل چهار سال اسارت و شکنجه در زندان، در جریان قتل عام زندانیان سیاسی به جوخه اعدام سپرده شد.
رفیق علیرضا کیائی، از نفتگران پالایشگاه تهران بود. علیرضا از زندانیان مبارز رژیم شاه بود و بخاطر مبارزه با رژیم جمهوری اسلامی نیز دوبار به زندان افتاد. او در سازماندهی اعتراضات سندیکائی در محیط کار خود بسیار کوشا بود. رفیق کیائی در سال ۶۶ توسط ماموران وزارت اطلاعات دستگیر شد و پس از تحمل شکنجه های بسیار در تابستان سال ۶۷ همراه دیگر یارانش تیرباران شد.
رفیق خشایار خواجیان (فرامرز) زندانی سیاسی رژیم شاه، کادر برجسته سازمان و از مسئولین شعبه کارگری بود. رفیق فرامرز در تدوین سیاست سندیکائی سازمان و سازمانگری جنبش کارگری در سالهای پس از انقلاب نقش موثری داشت. او که رهبری یکی از مهمترین گروه های مرکزی سازمان را بر عهده داشت، در سازماندهی هسته های مخفی کارگری و هدایت تعدادی از اعتراضات و اعتصابات کارگری در سالهای ۶۲ تا ۶۵ نقش مهمی ایفا کرد. رفیق فرامرز در تابستان ۶۵ دستگیر و پس از تحمل دو سال شکنجه در تابستان ۶۷ در زندان اعدام شد.
رفیق احمد ثغلینی، کادر پرسابقه سازمان و مسئول شعبه کارگری سازمان جوانان پیشگام بود. او ۱۲ سال از زندگی خود را در زندانهای دو رژیم سپری کرد و در سازماندهی نفتگران خوزستان نقشی اساسی داشت. احمد در سال ۶۲ دستگیر و پس از تحمل پنج سال زندان در مهرماه ۶۷ به جوخه اعدام سپرده شد.
رفیق سعید طباطبائی، از کادر های برجسته سازمان و مسئول شعبه کارگری ایالتی اصفهان بود. او در سازماندهی و هدایت جنبش کارگری به ویژه سازماندهی کارگران ذوب آهن و صنایع نساجی اصفهان نقشی فعالانه و موثر داشت. بخصوص او از سازمانگران گردآوری طومار علیه پیش نویس قانون کار توکلی بود. سعید همراه با همسرش رفیق شیدا بهزادی دستگیر و پس از تحمل شکنجه های فراوان، همانند همسر دلیرش رفیق شیدا بهزادی در سال ۶۷ اعدام شد.
رفیق محمد دیانک شوری(منصور) عضو مشاور کمیته مرکزی سازمان و از مسئولین اولیه شعبه مرکزی کارگری سازمان بود. رفیق منصور در تدوین سیاست سندیکائی سازمان در سالهای ۵۸ و ۵۹ نقش موثری داشت. او از مبازان پرسابقه و مجرب جنبش کارگری و از زندانیان مقاوم رژیم شاه بود. رفیق منصور سازمانگر اصلی گروه روزبه بود و در تظاهرات و اعتراضات دوران انقلاب نقش بسیاری داشت. او در تابستان ۶۵ دستگیر و پس از تحمل شکنجه های بسیار در تابستان ۶۷ تیرباران شد.
رفیق صمد اسلامی، عضو کمیته مرکزی سازمان و مسئول کارگری تبریز بود. رفیق صمداز سازمانگران مبتکر و مجرب جنبش کارگری در آذربایجان بود. رفیق صمد محبوب کارگران و زحمتکشان بود ودر میان آنان از اعتبار و اعتماد خاصی برخوردار بود. او در سال ۶۲ دستگیر و پس از پنج سال مقاومت قهرمانانه در برابر وحشیانه ترین شکنجه ها سر انجام در تابستان ۶۷ اعدام شد.
رفیق پرویز الهی از کادر های قدیمی و پرسابقه جنبش چپ و کارگری ایران بود. او مسئول کارگری کمیته ولایتی شهر قزوین بود. رفیق پرویز که از زندانیان سیاسی رژیم شاه نیز بود پس از آزادی از زندان در سازمانگری کارگران شهر صنعتی قزوین نقش موثری داشت. وی در تابستان سال ۶۵ دستگیر و بر سر آرمان خویش قهرمانانه ایستاد ودر پائیز ۶۷ پیکرش آماج گلوله های دژخیمان شد.
رفیق خلیل لطف اله زاده کادر پرسابقه و فداکار سازمان و از نخستین سازمانگران جنبش کارگری در جریان انقلاب بهمن بود. رفیق خلیل در زندانهای رژیم شاه و خمینی استوار و مومن به آرمانهای طبقه کارگر باقی ماند. وی در پائیز ۶۷ در زندان اوین تیرباران شد.
رفیق پیروز احیاء از مسئولین کارگری منطقه شرق تهران بود. او با طیف وسیعی از کارگران کارخانه های تهران ارتباط نزدیک داشت و بیوقفه در راه پیشبرد سیاستهای کارگری سازمان تلاش می کرد. رفیق پیروز در جذب و بسیج توده کارگران و سازماندهی آنان استعداد ویژه ای داشت. وی چهره ای محبوب و مورد اعتماد کارگران بود. پیروزدر سال ۶۷ توسط رژیم اعدام شد.
یاد یاران، یاد باد
