در سوگ معصومیت‌های پرپرشده پشت نیمکت‌های مدرسهٔ میناب

صبح روز، شنبه، ۹ اسفند ۱۴۰۴، بیش از صد دانش‌آموز مدارس ابتدایی در شهرهای میناب، آبیک قزوین و نیز محلهٔ نارمک تهران در حملهٔ جنایت‌کارانۀ مشترک ایالات متحده و اسراییل جان باختند و شمار بسیاری از این معصوم‌ترین فرزندان میهن ما مجروح شدند. در این میان، دبستان دخترانه «شجره طیبه» در میناب هدف حمله مستقیم قرار گرفت؛ به‌گونه‌ای که از میان ۱۷۰ دانش‌آموز آن، نزدیک به دوسوم جان خود را از دست دادند و دیگر دانش‌آموزان نیز مجروح شدند. تصاویر دردناک پیکرهای بی‌جان این فرزندان ایران، چهره حقیقی جنگ را نشان می‌دهد؛ واقعیتی تلخ از کشتاری که هر جنگی با آن آغاز می‌شود و با آن پایان می‌یابد.

صبحِ شنبه در ایران، صبح آغاز کار و تلاش روزانه است؛ صبحِ زنگِ اول مدرسه‌هاست، صبحِ هیاهوی شادمانۀ کودکانی‌ست که با کوله‌ها و کیف‌های رنگی و دل‌های پرامید در راه رسیدن به کلاس‌های درس، به شهرهای غم‌زدهٔ این روزهای ما رنگ شادی می‌بخشند. جنایت‌کاران آمریکا و اسراییل صبح کودکان ما را به خون کشیدند و شنبه‌های میهن ما را به واقعیتی تلخ و خونین آغشتند.

شعلۀ هستیِ دانش‌آموزانی که با شوق آموختن و ذوق دیدار هم‌کلاسی‌ها قدم به دبستان گذاشته بودند، پشت نیمکت‌هایشان به خاموشی گرایید. مادران و پدران، خواهران و برادران، حتی فرصتی نیافتند تا خود را به مدرسه برسانند و فرزندانشان را در پناه آغوش خویش حفظ کنند.

جنگ در ذات خود، جنایتی غیرانسانی و هستی‌کش است، موشکی که شلیک می‌شود و بمبی که فرو می‌ریزد، حقیقتی روشن نمی‌کند و آینده‌ای نمی‌سازد؛ تنها آتش می‌کارد و ویرانی درو می‌کند. در میان دود و آوار جنایات جنگی، این جان انسان‌هاست که خاموش می‌شود، و به ویژه آن‌گاه که بی‌گناه‌ترین انسان‌ها بهای سنگینِ خشونت را می‌پردازند، اندوهی ژرف و التیام‌ناپذیر بر جای می‌‌ماند.

حملهٔ مستقیم به یک دبستان، نه تنها جنایتی جنگی و جنایتی علیه بشریت و علیه کودکان است، بلکه خیانت به بشریت و خدشه‌ای بزرگ بر کرامت انسانی‌ست؛ خشونتی که قلب هر انسان آزاده‌ای را می‌شکند و تباهی جنگ و تجاوز نظامی را به یاد می‌آورد.

ما هم‌سوگ و هم‌دل با مردمان ایران‌مان، هم‌داغ و هم‌درد مادران و پدرانی که اکنون در سوگ کودکان معصوم میهن نشسته‌اند، تلخی اندوه سنگین این معصومیت‌های پرپرشده‌ را در اعماق جان و وجود خود حس می‌کنیم. غم سنگین شما، بر دل و جان ما نیز سنگینی می‌کند. ما نیز خود را سوگوار فرزندان این سرزمین و کودکانی می‌دانیم که قرار بود خنده و بازی‌شان پر از امید فردا باشد.

نابود باد جنگ! برقرار وپاینده باد صلح

شنبه، ۹ اسفند ۱۴۰۴ (۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۶ میلادی)

هیئت سیاسی – اجرایی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)

چاپ متن