|
Getting your Trinity Audio player ready...
|
نخستین روز جنگ تجاوزکارانه آمریکا و اسراییل با ترور رهبر جمهوری اسلامی همراه بود. ابراز شادیِ بخشی از مردم نسبت به این تجاوز، سرنوشت عبرتآموز دیکتاتوری را به نمایش گذاشت که به مردم خود رحم نکرد. وی کشور را در اوج ابربحرانهای درهمتنیده، تجاوز نظامی خارجی و خطر منازعات داخلی رها نمود، ولی در برابر اراده و خواست مردم برای تعیین سرنوشت خویش تمکین نکرد. او همبستگی مردم را در برابر دشمن در جریان جنگ ۱۲ روزه، با اصرار بر سیاستهای شکستخورده خود در عرصه داخلی و بینالمللی و با سرکوب خونین اعتراضات دیماه پاسخ داد و تا آخرین روزهای زندگی سیاسی خود بر داغ مردم سوگزده افزود.
امّا تجاوز مشترک اسراییل و آمریکا به خاک وطن عزیزمان، نقض آشکار منشور سازمان ملل متحد و اصول بنیادین حقوق بینالملل و جنایتی فاقد هرگونه مشروعیت حقوقی و اخلاقی است و لاجرم، حق دفاع مشروع نیز بیتردید برای ایران محفوظ و مسلّم است. نباید فراموش کنیم که یکسانانگاری ایران با نظام سیاسی حاکم بر آن، نه در گذشته درست بوده و نه امروز. ایران پیش از نظام ولایت مطلقه فقیه وجود داشته و با همت و پایداری مردم وطندوست و سرافراز این سرزمین، پس از آن نیز پابرجا خواهد ماند. با این حال، شکست در برابر متجاوز خارجی، تنها شکست یک نظام سیاسی نیست، بلکه شکست ایران نیز هست؛ و از همین رو، حراست از کیان، تمامیت و استقلال کشور را وظیفهای ملّی و همگانی میدانیم.
پایان رهبری آقای خامنهای میتواند افقهای تازهای را پیش روی حکومت و ملت بگشاید، مشروط بر آن که حاکمیت از گذشته درس گرفته باشد. شورای موقت رهبری و رهبر آینده باید از فرصت بهوجودآمده برای دفاع از منافع حیاتی کشور، کاهش تنشها در عرصه بینالمللی و منطقهای و بازسازی اعتماد ملی بهره گیرند. در عرصه داخلی نیز حاکمیت باید پیام روشن ملّت برای تغییرات بنیادین و استقرار نظام سیاسی نوین را بشنود و با توقف راهبرد سرکوب، گامهای فوری و ملموسی بردارد؛ از جمله با آزادی بیقید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و محصوران، تضمین آزادی رسانهها، تشکلها و تجمعات، زمینه اِعمال حق تعیین سرنوشت مردم را بدون هرگونه تبعیض، از طریق برگزاری همهپرسی آزاد، سالم و منصفانه برای تعیین نظام سیاسی آینده کشور، فراهم نماید.
1 Comment
با تضرع و التماس از شما درخواست می کنم که در چنین شرایط بحرانی که ما دستی از دور هم بر آتش نداریم، و این نهادهای امنیتی و نظامی کشور هستند که جان بر کف دارند از میهن ما حفاظت می کنند.این «جبهه!!! ها» را که شهامت نوشتن یک نام را در اثبات ادعای خطیر خودشان ندارند، پر و بال ندهید آنهم اینهمه پر طمطراق! این مدعیان که از اعلان نام و نشان خود بیمناک هستند، کجا را و چی چیز را قرار است نجات بدهند؟ این سازمان را در هر برنامه و نقشه ی نامعلوم و پرابهام شریک نکنید؛ گیرم که دو نفر از مرکزیت این سازمان با دو سه نفر از مدعیان این امر سترگ آشنا باشند…