نوروز میآید ،
حتی اگر صدای بهار، در میان هیاهوی روزهای سخت گم شده باشد.
در روزگاری که زمین خسته است
و آسمان، بیشتر از باران، اندوه میبارد،
باز هم مردمانی هستند
که دست از این سنت کهن نمیکشند…
که در دل ویرانی،
سفرهای از امید میگسترانند.
نوروز، فقط آغاز سال نیست،
ایستادگی یک ملت است
در برابر تمام آنچه میخواهد
نور را از زندگیشان بگیرد.
در میان سایههای سنگین،
چراغی روشن میماند
چراغی که از دل باور میسوزد:
اینکه زمستان، هرگز ماندنی نیست.
کودکی که هنوز لبخند میزند،
مادری که با دستان خسته اما امیدوار
سفرهای هرچند ساده میچیند،
و پدری که با نگاهی دوردست
به فردایی آرام فکر میکند…
همه، روایت نوروزند.
نوروز یعنی ما هنوز هستیم.
یعنی هنوز میتوان
در دل تاریکی،
به روشنی فکر کرد.
بیایید امسال،
نه فقط به رسم گذشته،
بلکه با عمق جان
این بهار را پاس بداریم…
به یاد آنان که نیستند،
برای آنان که ماندهاند،
و به امید روزی
که صلح، مهمان همیشگی این سرزمین شود.
نوروز میآید…
آرام، اما استوار.
و با خود نوید میآورد.
