بر اساس گزارشهای منتشرشده از سوی شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران، روند برخوردهای امنیتی با فعالان صنفی معلمان همچنان ادامه دارد و نشانههایی نگرانکننده از نقض حقوق مدنی و انسانی آنان گزارش شده است.
در همین راستا، بختیار رضوانی، معلم و از فعالان صنفی فرهنگیان گچساران، در تاریخ ۱۷ اسفند ۱۴۰۴ توسط نیروهای وزارت اطلاعات در یاسوج بازداشت و به زندان گچساران منتقل شده است. این بازداشت با اتهاماتی مبهم و فاقد شفافیت حقوقی صورت گرفته و او همچنان با قرار بازداشت موقت در زندان بهسر میبرد.
بر اساس این گزارشها، رضوانی پس از بازداشت بهمدت هشت روز در سلول انفرادی نگهداری شده و در این مدت تحت فشار و بدرفتاری شدید قرار گرفته است. گفته میشود او از ناحیه مچ دست، کف پا و دندهها دچار آسیبهای جدی شده و وضعیت جسمیاش نگرانکننده است.
بازداشت او در حالی صورت گرفته که قصد داشت برای پیگیری وضعیت برادرش، خشایار رضوانی، که پیشتر بازداشت و به زندان تهران بزرگ منتقل شده، به تهران سفر کند. با این حال، مأموران امنیتی با یورش به منزل او در گچساران، وی را بازداشت کردند. اکنون، با گذشت نزدیک به یک ماه، ادامه نگهداری او در شرایط نامعلوم و گزارشهای مربوط به وضعیت جسمیاش، نگرانیها درباره سلامت و امنیت او را افزایش داده است.
در ادامه این روند، روز شنبه ۱۵ فروردین ۱۴۰۵، رضا امانیفر، بازرس شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران و عضو کانون صنفی معلمان بوشهر، نیز توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده است؛ اقدامی که بهعنوان بخشی از فشارهای فزاینده بر فعالان صنفی ارزیابی میشود.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران با محکوم کردن این بازداشتها، آنها را مصداقی از سرکوب سیستماتیک و نقض حقوق مدنی و صنفی معلمان دانسته و تأکید کرده است که تداوم چنین اقداماتی، نشانهای از اتکا به فشار و ارعاب برای خاموشکردن صداهای مستقل است.
این شورا خواستار آزادی فوری و بیقید و شرط بختیار رضوانی و رضا امانیفر، پایان دادن به روند برخوردهای امنیتی با فرهنگیان، و پاسخگویی مسئولان در قبال این اقدامات شده است.
