اول ماه مه ، روز جهانى کارگر، یادآور مبارزات تاریخى طبقه کارگر براى دستیابى به عدالت اجتماعى، آزادى و برابرى و کرامت انسانى است. ما، دو سازمان سیاسى چپ ایران، در شرایطى این روز را گرامى میداریم که کشور ما با پیامدهاى ویرانگر این تجاوز نظامى و جنگ تحمیلى به مردم ایران، بحرانهاى اقتصادى و اجتماعى عمیق و تداوم استبداد سیاسى مواجه است.
این جنگ و تجاوز نظامى، بیش از هر قشر دیگرى، زندگى و معیشت کارگران و زحمتکشان را هدف قرار داده است. تخریب زیر ساخت ها ،بیکارى گسترده، کاهش دستمزدهاى واقعى، ناامنى شغلى و گسترش فقر، تنها بخشى از پیامدهاى مستقیم وغیر مستقیم این وضعیت اسفناک است. از زمان شروع این تجاوز نظامى به ایران، حدود دو میلیون کارگر ایرانى شغل خود را از دست داده اند و کارگران و زحمتکشان ایران نه تنها قربانیان اصلى جنگ اند، بلکه از ابتدایى ترین حقوق انسانى و صنفى خود نیز محروم شده اند.
بى تردید خواسته هاى بر حق کارگران این نیروى اصلى مدافع میهن که بر اثر این جنگ ویرانگر و تجاوز نظامى کار خود را از دست داده اند، نیازمند توجهی ویژه است.
علاوه بر این، اعتراضات گستردۀ مردمی دیماه ۱۴۰۴، خیزشی که اگرچه در کلانشهر تهران با اعتراض بازاریان آغاز شد و سپس در شهرهای دورتر ادامه یافت، اما در نهایت به موجی سراسری در سراسر کشور تبدیل شد، بیش از هر عامل دیگری تحت تأثیر بیکاری، تورم افسارگسیخته و افزایش بیرویهٔ قیمت مواد خوراکی و ضروریترین نیازهای زیستی شکل گرفت؛ روندی که زندگی میلیونها نفر را به مرز ناپایداری رسانده و آنان را هر روز فقیرتر کرده است. «غم نان»، همراه با سرکوب سیاسی و محکومیت به زندگی شاقه زیر خط فقر، میلیونها نفر از جمله کارگران و مزدبگیران را به کف خیابان کشاند؛ رخدادی که شوربختانه به یک فاجعۀ ملی تبدیل شد.
ما با تأکید بر پایان دادن به هرگونه درگیری نظامی و با محکوم کردن این تجاوز نظامی به خاک میهن، خواهان صلحی پایدار و عادلانه هستیم؛ صلحی که بر پایهٔ منافع ملی ایران، حفظ تمامیت ارضی کشور و تضمین حقوق دموکراتیک همهٔ شهروندان استوار باشد. تداوم جنگ تنها به تعمیق فقر، سرکوب و نابودی بیشتر زندگی مردم خواهد انجامید.
در این روز، ما بر مطالبات اساسی طبقهٔ کارگر ایران تأکید میکنیم، از جمله خواستار:
- تضمین حق تشکلیابی مستقل، حق اعتصاب و اعتراض
- تعیین حداقل دستمزد عادلانه متناسب با هزینهٔ واقعی زندگی
- امنیت شغلی و لغو قراردادهای موقت
- دسترسی همگانی کارگران به خدمات درمانی و تأمین اجتماعی
- پایان دادن به سرکوب فعالان کارگری و آزادی بیقید و شرط همهٔ زندانیان سیاسی، صنفی و عقیدتى در ایران هستیم.
تداوم سرکوب سیاسی، از محرومسازی حقوق اساسی تا برخوردهای قضایی و امنیتی با معترضان، در قالب صدور و اجرای مجازات اعدام به اوج نقض سازمانیافتهٔ حق حیات رسیده و نگرانیهای گستردهای در جامعه برانگیخته است. در میان اعدامشدگان و محکومان، کسانی دیده میشوند که در پی اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ و جنبش «زن، زندگی، آزادی» بازداشت شدهاند؛ نسلی که آیندهٔ کشور به مشارکت و امید آنان وابسته است.
ما مجازات اعدام را مغایر با اصول بنیادین حقوق بشر و کرامت انسانی دانسته و خواستار لغو فوری و بیقید و شرط آن هستیم. همچنین با صراحت مخالفت خود را با استبداد حاکم بر ایران اعلام مى کنیم، زیرا معتقدیم بدون گذار به دمکراسى در کشور و تضمین آزادى هاى سیاسى و مدنى، دستیابى به عدالت اجتماعى و حقوق کارگران ناممکن است و مبارزه براى حق و حقوق کارگران ، بخشى ضرورى و جدایى ناپذیر و در پیوند با مبارزه براى دمکراسى و حاکمیت مردم میباشد.
ما از تمامی نیروهای مترقی، نهادهای کارگری، روشنفکران و مردم آزادیخواه ایران دعوت میکنیم تا در راه تحقق صلحی پایدار و عزتمند، عدالت اجتماعی، و در دفاع از کرامت انسانی، برابری در برابر قانون و حق انتخاب زندگی شایسته برای تمامی مردم ایران، و از جمله کارگران و فرودستان میهن عزیزمان ایران، اتحاد و مبارزهٔ خود را گسترش دهند.
زنده باد همبستگى جهانى کارگران
نه به تجاوز و تهاجم نظامى به میهن
زنده باد صلح و آزادى
حزب دمکراتیک مردم ایران
سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)
۶ اردیبهشت ۱۴۰۵ برابر با ۲۶ آوریل ۲۰۲۶
