مه سرخی در وین…

از زیرزمین که به کف خیابان می‌رسم، غم آشنایی بر دلم چنگ می‌زند. دیشب را هم خوب نخوابیدم. چون این دو ماه گذشته لعنتی.

تک و توک مردان و زنانی، پرچم‌های سرخ در دستان؛ آواره؟ در خیابان. دیر آمده باشم؟ ساعت ده که نشده باشد؟

سه‌سد گزی می‌روم تا برسم به میدان شهرداری. خاکستری آسفالت خیابان را رنگ سرخ پرچم‌ها پوشانده است. نه! دیر نامده‌ام.

شهردار نه‌چندان سرخ؛ آغاز به‌سخن می‌کند. چندان به‌گوش نمی‌ایستم.

جوانی به‌کنارم می‌ایستد. میکروفونی به‌دست. دوی دیگر هم می‌پیوندند. یکی دوربینی بر دوش. جوان می‌پرسد اگر که تن به گفت‌وگویی میدهم. نه می‌گویم.

من آن‌جا نبودم اصلن.

می‌روند. و من؟ پشیمان می‌شوم از پاسخی که دادمشان. با خود به کلنجار می‌روم. چرا نه؟ بروم در پی‌شان و بگویم، باشد؟ نه!

سخن‌ران پسین بابلر است. رئیس حزب. حزب سوسیال دموکرات اتریش را می‌گویم. بابلر سرخ است. سرخ پررنگ. و ازین می‌گوید که ترامپ، ترامپ‌ها؛ جایی در سیاست اتریش نخواهند یافت.

آرزو می‌ماند این. به‌دل می‌نشیند ولی.

دوستانی را یافتم. خوش گشتم. غم از دل چنگ برداشت. گرچه از غم مشترک می‌گفتیم.

دو‌سد گز دیگر، در چپ میدان شهرداری، ساختمان مجلس است. سخن بابلر به‌پایان نرسیده به‌آن سوی رفتیم. جایگاه سنتی چپ ایرانی. و حزب کمونیست اتریش.

از چپ سنتی ایرانی تنها هواداران حزب توده‌ی ایران در سنگر مانده‌اند. ما خود که سد پاره شده‌‌ایم. نه این‌که حزب توده‌ی ایران یک‌پاره مانده باشد. پنج، شش تنی مانده‌اند.

اندک، اندک جمع مستان، دوستان، می‌رسند.

اوه! پاک از چشم افتاده شدند دار و دسته رضا پهلوی!

باور نمی‌کنید؟! گارد جاویدان و روز جهانی کارگر؟

من به‌چشمان خودم دیدم اینان را در خیابان. آن سوی خیابان، رو‌به‌روی مجلس. باور کنید.

چهل گارد با بیست پرچم. نه! پرچم اسرائیل هم بود. بیست و یک پرچم!

پرچم امریکا را ناورده بودند به‌همراه. می‌دانستند که جایی برای پرچم امریکا در روز جهانی کارگر، در وین یافت می‌نخواهد شد؟ این را ولی خوب می‌داند این گارد که ساحت پرچم اسرائیل برای سیاست و سیاست‌گذاران اتریش، بس مقدس است.

پرچم‌داران حزب کمونیست نزدیک می‌شوند و پلیس گارد جاویدان را به گوشه‌ای دور از چشم‌ها، به‌دیوار باغ ملی شهر؛ می‌چسباند. سوراخ موش؟ پلیس رو به آنان می‌ایستد.

با شعار ضد جنگ آمدند. با شعار ضد جنگ علیه ایران آمدند. و چه جوان بودند. و جای گرفتند.

و راهپیمایان هم آمدند. از هفتاد و دو ملت با پرچم‌های رنگارنگ. با عکس‌های مارکس، انگلس، لنین، استالین و مائو. با عکس اوجالان. یک پرچم جمهوری اسلامی هم آن میان بالا بود. در دستان آنی که، شاید؛ خیلی سرخ بود.

فریاد ضد جنگ، فریاد ضد جنگ علیه ایران و لبنان، فریاد برای آزادی سرزمین‌های فلسطینی؛ بس بالا است و به‌گاه رسیدن راهپیمایان به آن سوراخ بس بالاتر می‌رود.

همه که می‌روند و خیابان‌ها خلوت می‌شوند، گارد جاویدان به‌در می‌آید. عکس و فیلم است که گرفته می‌شود ….

روز جهانی کارگر سال ۲۰۲۶ میلادی، وین

چاپ متن