نرگس محمدی، برنده جایزه صلح نوبل، امروز پس از ده روز بستری در بیمارستانی در زنجان، با تودیع وثیقهای سنگین و تعویق اجرای حکم، با آمبولانس به بیمارستان پارس تهران منتقل شد و اکنون تحت نظر تیم پزشکی خود در آنجا بستری است. انتقال او در شرایطی انجام شد که وضعیت جسمیاش به دلیل بیماریهای متعدد به مرحلهای رسیده بود که ادامه نگهداری در زندان میتوانست جانش را به خطر بیندازد.
خانواده نرگس محمدی طی روزهای گذشته از موج همبستگی جامعه بینالمللی با او قدردانی کردهاند، اما تأکید میکنند که تعویق اجرای حکم بههیچوجه کافی نیست. به گفته آنان، نرگس نیازمند مراقبتهای تخصصی و دائمی است و باید اطمینان یافت که هرگز برای گذراندن باقیمانده احکام ناعادلانهاش به زندان بازگردانده نخواهد شد. خانواده بر این باورند که اکنون زمان مطالبه آزادی بیقید و شرط او و لغو تمامی اتهامات ناشی از فعالیتهای مسالمتآمیزش فرا رسیده است؛ چرا که هیچ فعال حقوق بشر یا حقوق زنان نباید به دلیل کنشگری صلحآمیز در زندان باشد.
در همین زمینه، حدود یک هفته پیش شیرین اردکانی، وکیل خانواده نرگس محمدی، در یک کنفرانس خبری اعلام کرده بود که شکایتی رسمی نزد سازمان ملل ثبت کردهاند. او در توضیح این اقدام گفت که همزمان با تشدید نگرانیها درباره وضعیت جسمی نرگس محمدی، سه درخواست مشخص را با سازمان ملل مطرح کردهاند. اردکانی تأکید کرده بود که این مطالبات تنها به نرگس محمدی محدود نمیشود و شامل همه زندانیان سیاسی است. به گفته او، خواستههای اصلی عبارتاند از: انتقال فوری نرگس محمدی به تهران و دسترسی او به امکانات درمانی لازم، و همچنین حضور و نظارت صلیب سرخ و پزشکان بدون مرز بر وضعیت سلامت تمامی زندانیان سیاسی.
او در ادامه، با انتقاد شدید از رویکرد دستگاه قضایی جمهوری اسلامی، محروم کردن یک زندانی بیمار از درمانهای حیاتی را «نقض آشکار کرامت انسانی و مصداق شکنجه» توصیف کرد و هشدار داد که این رفتار پیام روشنی به جامعه جهانی میدهد: «صدای منتقدان باید خاموش شود، حتی اگر به قیمت یک مرگ تدریجی باشد.» این سخنان بار دیگر نشان میدهد که وضعیت نرگس محمدی نه یک مسئله فردی، بلکه نمونهای از برخورد ساختاری با زندانیان سیاسی در ایران است.
مصطفی نیلی، وکیل نرگس محمدی، اعلام کرده است که دستور توقف اجرای حکم پس از نظر رسمی پزشکی قانونی صادر شده؛ نظری که بر ضرورت ادامه درمان خارج از زندان و زیر نظر پزشکان معتمد او تأکید داشته است. این تصمیم نشان میدهد که وضعیت جسمی او نه یک انتخاب، بلکه ضرورتی فوری و غیرقابل چشمپوشی بوده است.
به امید روزی که هیچ زندانی سیاسی در ایران در بند نباشد و درمان، آزادی و کرامت انسانی از هیچکس دریغ نشود.
یکشنبه، ۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵
@RahmaniTaghi
