در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، در نخستین روز جنگ، شهر کوچک لامرد در جنوب فارس به صحنه یکی از مرگبارترین حملات علیه غیرنظامیان تبدیل شد؛ حملهای که بنا بر تحقیقات نیویورکتایمز و ارزیابی شماری از کارشناسان تسلیحاتی، با استفاده از موشک جدید آمریکایی Precision Strike Missile (PrSM) انجام شده است. لامرد نه فقط شاهد یک حمله مرگبار، بلکه محل نخستین استفاده عملیاتی از سلاحی بود که تنها چند ماه پیش از آن، آزمایشهای اولیه خود را پشت سر گذاشته بود.
به گفته کارشناسان، این موشک پیش از برخورد مستقیم، در ارتفاع منفجر میشود و بیش از ۱۸۰ هزار گلوله تنگستنی (تنگستن, Tungsten یکی از سخت ترین و متراکم ترین فلزات روی زمین است) را به اطراف پرتاب میکند. گزارشها حاکی از آن است که چهار موشک در لامرد منفجر شدهاند؛ یعنی حدود ۷۲۰ هزار ساچمه فلزی در عرض چند ثانیه بر محدودهای محدود از شهر فرود آمده است.
هدفهای آسیبدیده، نه خطوط مقدم جنگ و نه مواضع درگیری، بلکه سالن ورزشی شهید نعیمی، مدرسه ابتدایی مجاور آن و مناطق مسکونی اطراف بودند. تصاویری که پس از حمله منتشر شد، دیوارهایی سوراخشده، سقفهایی فروریخته، پنجرههایی شکسته و زمین بازیای را نشان میداد که به جای صدای کودکان، آثار انفجار و ترکش بر آن نقش بسته بود.
در میان قربانیان، کودکانی حضور داشتند که برای تمرین والیبال به سالن ورزشی آمده بودند، خانوادههایی که در خانههای خود بودند و مردمی که هیچ نقشی در تصمیمهای نظامی و سیاسی نداشتند. آنان نه در میدان نبرد، بلکه در زندگی روزمره خود هدف انفجارها قرار گرفتند.
مقامهای ایرانی شمار کشتهشدگان را ۲۱ نفر اعلام کردند. نیویورکتایمز نیز گزارش داد که توانسته هویت قربانیان را بهطور مستقل تأیید کند و دستکم پنج کودک در میان آنان بودهاند. کوچکترین قربانی، دختربچهای دو ساله بود. بیشتر جانباختگان از میان کودکان، زنان و شهروندان عادی بودند؛ انسانهایی که هیچ نسبتی با میدان جنگ نداشتند.
با وجود ابعاد این حادثه، لامرد هرگز به اندازه میناب در مرکز توجه قرار نگرفت. در همان روز، حمله به مدرسهای در میناب با شمار بسیار بیشتری از قربانیان، نگاه رسانهها و افکار عمومی را به خود جلب کرد. در نتیجه، لامرد در سایه فاجعه بزرگتر قرار گرفت. شهری کوچک و دور از مرکز که نه تصاویر اولیه گستردهای داشت و نه شبکهای رسانهای که بتواند رنج بازماندگانش را به سرعت به جهان منتقل کند.
شاید تلخترین وجه این جنایت، همین باشد؛ نخستین استفاده رزمی از موشک PrSM نه در یک میدان نبرد کلاسیک، بلکه در شهری کوچک و در نزدیکی مدرسه، سالن ورزشی و خانههای مردم ثبت شده است. نام لامرد میبایست به نمادی برای یادآوری مسئولیتپذیری، حفاظت از جان غیرنظامیان و پیامدهای انسانیِ بهکارگیری تسلیحات جدید بدل شود، اما در هیاهوی بیپایان اخبار جنگ، صدای آن کمتر شنیده شد.
