|
Getting your Trinity Audio player ready...
|
در میان انبوه خبرهای تلخ از جنگ، بحران اقتصادی، تحریم و فشارهای سیاسی، قهرمانی تیم ملی والیبال زیر ۱۷ سال پسران ایران در دوحه، خبر خوبی بود که نمیشد بهسادگی از کنار آن گذشت.
این نوجوانها در مسیر قهرمانی، هفت پیروزی پیاپی به دست آوردند؛ از پیروزی برابر الجزایر و عبور دوباره از چین تایپه، تا شکست پاکستان، آرژانتین و در نهایت فرانسه در فینال. مسیری بدون شکست که بیش از هر چیز نتیجه تمرین، انضباط، تمرکز و کار تیمی بود.
در فینال، وقتی ست سوم را واگذار کردند، بازی را رها نکردند. دوباره به میدان برگشتند و با پیروزی قاطع ۲۵ بر ۱۲، کار را تمام کردند و جام قهرمانی را بالای سر بردند. شاید همین بازگشت، یکی از ماندگارترین تصاویر این مسابقات بود؛ توانایی ایستادن دوباره پس از یک شکست و ادامه دادن تا آخرین امتیاز.
سینا حضرتی، کاپیتان تیم، با بازی درخشان خود یکی از چهرههای این موفقیت بود؛ اما این قهرمانی حاصل تلاش یک نفر نبود. پشت این پیروزی، مجموعهای از نوجوانها، مربیان و خانوادههایی قرار داشتند که ماهها برای رسیدن به چنین روزی تمرین و تلاش کردند.
اهمیت این قهرمانی فقط در کسب یک مدال طلا نیست. در شرایطی که بسیاری از نوجوانان و جوانان ایران با آیندهای نامطمئن و دشواریهای اقتصادی و اجتماعی روبهرو هستند، دیدن گروهی از همنسلان آنها که در یک رقابت جهانی ایستادند، رقابت کردند و قهرمان شدند، یادآور توانایی و ظرفیت این نسل است.
این نوجوانها نشان دادند که استعداد و توانایی، وقتی با تمرین، آموزش، پشتکار و کار تیمی همراه شود، میتواند به موفقیت در سطح جهانی منجر شود. آینده هر جامعه فقط در تصمیمهای سیاسی و اقتصادی رقم نمیخورد؛ نسلهایی که امروز در مدرسه، دانشگاه، زمینهای ورزش و عرصههای علمی و هنری رشد میکنند نیز بخشی از آینده آن را میسازند.
قهرمانی این تیم، در روزهایی که جامعه ایران با دشواریهای فراوانی روبهروست، فرصتی برای شادی و افتخار فراهم کرد؛ شادیای ساده و بیواسطه که از تلاش خود این نوجوانها به دست آمد.
این جام، پیش از هر چیز، متعلق به همین نوجوانهاست؛ به تلاششان، به مربیانشان و به خانوادههایی که در کنارشان ایستادند. امید آن است که این نسل و نسلهای پس از آن بتوانند فرصت بیشتری برای رشد، انتخاب و شکوفایی داشته باشند و موفقیتهایشان نه استثنا، بلکه بخشی طبیعی از زندگی آینده ایران باشد.
