شستا متعلق به کارگران است؛ نظارت کارگری بر آن، تامین باید گردد!

عارف نوروزی، مدیرعامل شرکت سرمایه‌گذاری تامین اجتماعی، از فروش تعدادی از شرکت‌های شستا خبر داد و چکیده بیلانی را ارائه داد. ایشان اعلام کردند: «۱۰ شرکت در شستا زیان ده هستند، ۲۸ شرکت منحل، ۱۴ شرکت در هم ادغام و شرکت‌های با سوددهیِ زیر ۱۰۰ میلیارد تومان را خواهیم فروخت، در نهایت ۵۸ شرکت در دستور فروش قرار دارند».

شرکت سرمایه‌گذاری تأمین اجتماعی (شستا) به عنوان یک مجموعه تخصصی در امر سرمایه‌گذاری، در فروردین ماه ۱۳۶۵ به صورت یک شرکت سهامی خاص تأسیس شد. هدف اصلی شستا مدیریت کارآمد منابع مالی تخصیص یافته با رویکرد سودآوری و ارزش افزوده حداکثری در بازارهای سرمایه داخلی و خارجی عنوان شده است.  قرار بوده سود حاصل از سرمایه‌گذاری‌ها، صرف عملکرد بهتر صندوق تامین اجتماعی شود .

شستا سرمایه‌ی کارگران است، دارایی تاریخی آن‌هاست،  و قرار بوده سود آن تمام و کمال صرف کارگران و بازنشستگان شود.

این مجموعه شامل  شرکت‌ها و هلدینگ‌های اقتصادی در حوزه‌های مختلف از دارو گرفته تا سیمان و ارتباطات که زیرمجموعه شستا هستند. هلدینگ‌های بزرگی مانند سرمایه‌گذاری نفت، گاز و پتروشیمی تامین، سرمایه‌گذاری دارویی تامین و سرمایه‌گذاری سیمان تامین که همگی متعلق به شستا هستند. همه اینها به علاوه شش هلدینگ بزرگ دیگر، زیر پرچم شستا فعالیت می‌کنند، یعنی متعلق به کارگران و بازنشستگان می‌باشند، اما سال‌هاست که مشخص نیست، سود حاصل از شرکت‌های شستا کجا می‌رود چرا در تامین اعتبار، برای انجام تعهدات تامین اجتماعی در قبال طبقه‌ی کارگر و بهبود وضعیت انان و بازنشستگان، قرار نمی‌گیرد.

تا کنون چندین اختلاس ملیون‌ها دلارى در این مجموعهء اقتصادى اتفاق افتاده و هر از سال ۹۲ تا ۹۹ پىگیرى شده اما تا کنون به نتیجه‌ی مطلوبى نرسیده است.

مدیرعامل شستا هیچ توضیحی در مورد اینکه این شرکت‌های در لیست فروش، چه شرکت‌هایی هستند و چرا سودآور نیستند، ارائه نداده است. حتی وی اعلام نکرده پول حاصل از فروش این اموال کجا قرار است خرج شود و هیچگونه شفافیتى، نه در مورد شرکت‌ها و نه درمورد واگذارى اموال انجام نگرفته است. این موضوع مورد اعتراض شدید تشکلات و فعالین کارگرى قرار گرفته که خواهان پاسخگویى می‌باشند.

فعالین کارگرى از آقای عارف نوروزی مى‌پرسند: چرا این شرکت‌ها زیان‌ده هستند؟ چرا برای ارتقای آنها اقدام نمی‌کنید؟ چرا برای بهبود وضعیت شرکتی که کمتر از  ۱۰۰ میلیارد سوددهی دارد، برنامه‌ریزی نمی‌شود؟ چرا این شرکت به این وضعیت افتاده‌اند؟ بالاخص تاکید مى‌کنند بعد از فروش ۵۸ شرکت، تکلیف پول فروشِ آن‌ها چه می‌شود؟ جایی سرمایه‌گذاری می‌شود؟ کارخانه دیگری خریداری می‌شود؟ یا مثل بسیاری از فروش دارایی‌ها، پولش حیف و میل گشته و توسط مافیاهای قدرتمند بالا کشیده می‌شود.

امید است که با گسترش اعتراضات کارگرى، همراه با تغییرات و اصلاحات مدیریتى در سازمان تامین اجتماعى، نظارت کارگران و مستمرى بگیرانِ این صندوق که صاحبان اصلى این سرمایه عظیم هستند، تامین شود و سود این سرمایه برای  بهبود وضعیت کارگران اختصاص یابد و در عین حال در راستای رشد و توسعه‌ی کشور قرار گیرد.

منبع: ایلنا

چاپ متن