حدود یکسال و نیم از فعالیتهای کمپین (کارزار) یک میلیون امضا می گذرد. بازداشت نفیسه آزاد و همراهانش در حالی که به روال برنامه کار گروهی شان برای جمع آوری امضا به منطقه کوهستانی توچال تهران رفته بود، موجب خشم و ناراحتی دوستان و یارانش را فراهم کرده است.
با وجود مسالمتآمیز بودن گفتگوی چهره به چهره فعالان کمپین با افراد جامعه و جمع آوری امضا و قانونی بودن چنین تلاشی و نیز تأکید چندین باره حقوقدانان بر این امر، همچنان برخوردهای غیررسمی و غیرقانونی و فشارها و برخوردهای حکومتی بر اعضای این کمپین روز به روز بیشتر مشاهده میشود.
نفیسه آزاد یکی از زنان فعال کارزار است که از اولین روزها خالصانه و صمیمانه و بدون ادعا در خدمت این جنبش بوده است و تمام وقت آزاد و زندگی و هستی خود را در این راه گذاشته و با سفر به خرم آباد و اصفهان در تشکیل کارگاه ها دراین شهرستانها با موفقیت رو برو بوده است. امید است نفیسه آزاد فورا آزاد شده و مبارزات حق طلبانه و برابری خواهانه زنان تداوم یابد.
جدا از بازداشت افراد حین جمع آوری امضا که شرح چگونگی این بازداشتها و برخوردهای غیرقانونی به تفصیل در خبرها و نوشته ها آمده است، برخوردهای دیگر نیز کم نبوده است. از جمله، هجوم پلیس به کارگاه آموزشی تشکیل شده در خرم آباد، که با اعمال خشونت و دستگیری همه افراد همراه بود. همچنین تهدیدها و احضارهای مکرر تلفنی فعالان کمپین و تهدید آنها در شهرستانها.
علاوه بر آن، حضور ماموران در منازل شخصی و کارگاه ها به برخوردهای قبلی اضافه شده است. این فشارها به صورت غیررسمی و غیر قانونی انجام می گیرد، و با کنترل تلفنها و ایمیلهای شخصی و یافتن مکان و زمان دقیق کارگاه ها و یورش به جلساتی که کاملا مسالمت آمیز و در منازل شخصی برگذار میشود، حوزه خصوصی اعضای کمپین را مورد تفتیش قرار داده و ناقض حقوق شهروندی آنان شده اند.
بازداشت فعالان کمپین در روز روشن در کوچه و خیابان بخاطر جمع آوری امضا و گفتگوی مسالمت آمیز از نابرابریها، و سپس تعیین قرار وثیقه سنگین ۱۰۰ میلیون تومانی برای این جرم سنگین!، دلیل اصلی تشویش اذهان عمومی و خشم و ناراحتی ایرانیان آزاده است.
اضطراب شاعر بزرگ ایران، سیمین بهبهانی پس از دریافت جایزه سیمون دوبووار به کمپین یک میلیون امضا، در بازگشت از پاریس قابل توجه است: “من دو برابر شما خوشحال بودم. یکی برای این که این جایزه نصیب شما شده و خوشحالی از این که من خوش قدم بودم و توانستم بی دردسر بروم و برگردم و این جایزه را برایتان بیاورم. پیش از سفر کمی دل شوره داشتم برای این که هر کسی که با این نیت قصد خروج از کشور را داشت، برایش دردسر تراشیدند اما خوشبختانه خدا کمک کرد که بی دردسر بروم و برگردم. امیدوارم قدر این جایزه را بدانید و حفظ اش کنید و در کمال اتحاد و با احترام به نظر اکثریت در راه دوستی بیشتر پیش قدم باشید.”
او ادامه می دهد: “در ظرف مدت کوتاهی که من آنجا بودم در همه مصاحبه ها توضیح دادم که تنها زنان نیستند که امضا جمع می کنند، دانشجویان اعم از دختر و پسر و مردان و زنان در کنار هم هستند و در هر یک از مصاحبه ها یادآور شدم که این کار با آزادی عمل توام نبوده است و گاه توهین و گاه ضرب و شتم و گاه زندان در پی داشته است. همه آنها از این مسائل مطلع بودند. با این که جایزه در سطح نوبل نبود، اما تبلیغی که برای آن شد کمتر از نوبل نبوده است.”
سیمین بهبهانی با ابراز خرسندی از این که تلاشهای جنبش زنان در حال به ثمر رسیدن است خطاب به حاضران گفت: “من مثل مادری هستم که بچه هایم بزرگ شده اند و دارم تماشایشان می کنم که هر کدام برای خود شهریاری شده اند. این کار می تواند نسل به نسل ادامه پیدا کند. ما معارضینی هم داریم که اگر زمان کمپین طول بکشد ممکن است بگویند دیدید که مردم توجه ندارند و این خواست آنها نیست. شاید فرصت این چنین که این تعداد از اعضای کمپین را یک جا ببینم تکرار نشود. می خواهم دلشوره ها و فکرهای خود را به شما انتقال بدهم، بدون این که بخواهم اعمال نظر کنم. تصمیم نهایی را خودتان باید بگیرید.”
با وجود تاکید مکرر مسئولان قضایی و اجرایی بر غیرقانونی نبودن مطالبات کمپین، و اجازه مسافرت به سیمین بهبهانی برای دریافت جایزه سیمون دوبووار به پاریس، همواره جای این سوال باقی میماند که طبق کدام قانون و به دستور چه مقامی حکم بازداشتها و برخوردها و فشارهایی از این دست بر نفیسه آزاد و فعالان دیگر زنان و اعضای کمپین یک میلیون امضا وارد می شود و احساس کلی نا امنی را با نام “امنیت” بر آنان تحمیل میکند؟
تلاش، فداکاری و از خودگذشتگی نفیسه آزاد و فعالان کمپین است که راه را برای افقهای روشنتر که فقط با تغییر در وضع موجود اتفاق می افتد باز می کند.
صد سال است که زنان ایرانی برای برابری حقوق خود و تغییر روابط مردسالارانه، تلاش مسالمت آمیز می کنند. اما براستی مسئولان کشور را چه می شود که ناگهان دست بکار می شوند و با بازداشت و زندانی کردن زنان و دختران ایرانی تصور می کنند از شر هر نوع تغییر و تحولی خود را آسوده کرده اند.
مسئولان اجرایی و قضایی جمهوری اسلامی باید بدانند که با بازداشت نفیسه ها مشکلی از مشکلات عدیده زنان حل نخواهد شد. و بهتر است دست از فشار بیشتر به زنان بردارند و نفیسه آزاد و دیگر فعالان زنان را فورًا آزاد کنند و به درک منطق تغییرات فرهنگی و اجتماعی زنان اهتمام ورزیده و بدانند که مبارزه صلح آمیز زنان تا پیروزی آنان ادامه خواهد داشت.
