فعالان کارگری کشور مانند رییس فراکسیون کارگری مجلس اعتقادی به نرخ بیکاری اعلام شده از سوی دولت ندارند و عنوان می کنند که نرخ بیکاری ملموس اعلام نمی شود.
علیرضا محجوب در این مورد معتقد است: «اگر دولتمردان و مقامات سیاسی و رادیو و تلویزیون و مطبوعات به آمار بیکاری رجوع می کنند، لطف کنند صحیح رجوع کنند. مردم جوانان خود را در منزل می بینند و لزوما انتظارشان این است که عددی که داده می شود با واقعیت نزدیک باشد. چرا میان آمارهای در زمینه اشتغال و بیکاری با آن چه مردم مشاهده می کنند اختلاف وجود دارد؟ پاسخ صحیحی که مرکز آمار در این مورد به من داده این بود که گفتند ما همه آمارها را به دولتمردان می دهیم. آن ها اگر مایل باشند آمار بزرگتر را اعلام می کنند.»
این سخنان محجوب، نشان می دهد تاکنون دولت ها در ارائه نرخ بیکاری توجه ای به نرخ بیکاری گروه هایی چون ۱۵ تا ۲۴ ساله ها که همیشه طی ۳۰ سال اخیر بیش از دو برابر نرخ بیکاری اعلام شده، بوده است، ندارند. این گروه همان هایی هستند که متقاضیان ورود به بازار کار محسوب می شوند و حجم عمده آن ها هم همان فارغ التحصیلان دانشگاهی محسوب می شوند که رییس موسسه کار نسبت به وضعیت اشتغال آن ها تذکراتی داد.
نرخ بیکاری این جوانان که ورودی های به بازار کار کشور محسوب می شوند، طی دوران فعالیت دولت نهم به بیش از ۲۴ درصد افزایش یافته اما نکته قابل توجه تر بالاتر بودن این نرخ نسبت به نرخ بیکاری اعلام شده برای کل کشور طی سه دهه اخیر است و شاید به همین دلیل هم باشد که این آمارها یا اصلا منتشر نمی شوند و یا کمتر به آن توجه می شود.
طبق آمارهای موجود مرکز آمار از سال ۵۵ تا ۸۸ بیشترین اختلاف این دو آمار ۱۹.۴ درصد در سال ۸۴ و کمترین اختلاف آمار معادل ۳ درصد در سال ۵۵ بوده است. در سال ۷۵ که کمترین نرخ بیکاری طی این ۳۳ سال ثبت شده و نرخ بیکاری کل آن ۹.۱ درصد بوده میزان اختلاف نرخ بیکاری جوانان ۱۵ تا ۲۴ ساله با این نرخ بیکاری اعلام شده در رسانه ها، بیش از ۱۰ درصد بود و آن زمان که در سه سال ۶۵ ، ۷۹ و ۸۰ نرخ بیکاری ۱۴.۲ درصد به عنوان بیشترین نرخ طی این ۳۳ سال اعلام شد، میزان اختلاف آمار نرخ بیکاری جوانان ۱۵ تا ۲۴ ساله با این نرخ اعلام شده در رسانه ها به ترتیب بیش از ۱۰ ، ۱۸ و ۱۹ درصد بود. نرخ بیکاری کل کشور و نرخ بیکاری جوانان ۱۵ تا ۲۴ ساله در پایان سال ۸۸ نیز به ترتیب ۱۱.۹ و ۲۴.۷ درصد بود.
