قبل از اینکه غزه باشم…

قبل از اینکه غزه باشم

من یک پسر بودم

و تکالیفم گم شده بود،

کاغذی با اعداد روی آن،

انباشته و ردیف شده،

دنبال کاغذم میگشتم

به این به اضافه آن افتخار می کنم،

که سپس در دیگری ضرب می شود،

یادم نیست آن را رها کرده بودم یا نه

روی میز بعد از نشان دادن به عمویم

یا روی قفسه مانده بود بعد از شانه کردن موهایم

اما هنوز جایی بود

و من می خواستم آن را پیدا کنم و تحویل بدهم،

می خواستم معلمم را خوشحال کنم

مجبورش کنم اسم من رو به کل کلاس بگه

قبل از اینکه همه چیز کسر شود

در یک دقیقه

حتی عمویم

حتی معلم من

حتی بهترین دانش آموز ریاضی

و خواهر کوچولویش

که هنوز حرف هم نمی‌زد

و حالا من حاضرم هر کاری انجام دهم

برای این مشکلی که می توانستم حل کنم…

نائومی شهاب نای – ۱۹۵۲

Before I Was a Gazan

I was a boy

and my homework was missing,

paper with numbers on it,

stacked and lined,

I was looking for my piece of paper,

proud of this plus that, then multiplied,

not remembering if I had left it

on the table after showing to my uncle

or the shelf after combing my hair

but it was still somewhere

and I was going to find it and turn it in,

make my teacher happy,

make her say my name to the whole class,

before everything got subtracted

in a minute

even my uncle

even my teacher

even the best math student and his baby sister

who couldn’t talk yet.

And now I would do anything

for a problem I could solve.

Naomi Shihab Nye – 1952

چاپ متن