
جمهوری اسلامی در حالی به دولت های خارجی پیام صلح، خشونت پرهیزی و تنش زدایی می دهد که در سیاست داخلی ایران، نشان قابل توجهی از این دیده نمی شود که آشتی، مدارا و برابرحقوقی جای خشونت، سرکوب و تبعیض را بگیرد. پیام صلح روحانی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد، ایجاب می کند که او شعار ” علیه خشونت و افراطی گری” را در داخل کشور هم مطرح و برای تحقق آن تلاش کند.

در فصل آخر این بخش نویسنده به جمع بندی کلی از زمینه های وقوع انقلاب مشروطیت و علت های شکست آن و تاثیرهای آن بر اعماق جامعه و پی آمدهایش در روند بعدی سیر حوادث می پردازد. نحوه تحلیل خانم بصیر از روی دادهای ان دوره مبتنی بر نگرش علمی است که با سبکی ژورنالیستی به رشته تحریر در آمده است.

شورای سردبیری کار: تجربه تمامی طول دوران حیات حکومت اسلامی نشان میدهد که هر موج سرکوب، بهجای تثبیت پایدار نظام، پایگاه اجتماعی نظام را کوچکتر میکند، شمار بیشتری از شهروندان را به صف مخالفان میراند و پس از مدتی، اعتراضات گستردهتری دوباره سر برمیآورد. این بار اما فشار از پایین با خطر تشدید تنش در سطح منطقهای و بینالمللی نیز همزمان شده است. در چنین فضایی، اسرائیل ـ با سابقه حملات تحریک آمیز و تلاش مستمر برای تضعیف جمهوری اسلامی ـ ممکن است اعتراضات داخلی را فرصتی برای ازسرگیری حملات علیه ایران تلقی کند. این همزمانی نارضایتی داخلی و تهدید خارجی، معادلهای بسیار خطرناک برای کشور ما ایجاد کرده است.