در این شماره می خوانید:
- تحلیل هفته: ربیعی و فراکسیون "امید" ضد حقوق کارگران هستند!
- از تجربە دیگران: جنبش اتحادیه های صنفی در بنگلادش (بخش دهم)
- دیگر کشورها: اعتصاب کارگران فرودگاه بارسلون و صفهای طولانی مسافران
- از جهان کار: جهان بدون کار (بخش آخر)
- تشکل ها: کانون مدافعان حقوق کارگر - اعتراض های کارگران؛ ناکار آمدی تشدید سرکوب های قرون وسطایی
- صدای معلم: بطحایی، گزینه دولت علیه آموزش عمومی

سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت) اقدام نظامی ایالات متحده، مداخله در امور داخلی ونزوئلا و ربودن رییسجمهور یک کشور مستقل عضو سازمان ملل متحد در عملیاتی کودتاگونه را مصداق جنایت جنگی و نقض حقوق ملل میداند و آن را محکوم میکند. ما در کنار نیروهای مترقی در چهارگوشه جهان ایستادهایم و هشدار میدهیم که سلطهپذیری در مقابل ادعاهای امپریالیستی ترامپ و ایالات متحده، اگرچه در داخل این کشور نیز مورد اعتراض است، اما ضربات جبرانناپذیری به تمامی معیارها و موازین و ساختار مبتنی بر نظام قانونمند بینالمللی وارد میکند و در صورت تداوم خود آن را به طور برگشتناپذیری متلاشی خواهد کرد.

روند طبقاتی شدن آموزش در هماهنگی با سیاستهای خصوصیسازی بانک جهانی پیش میرود. نابرابری آشکار در زمینۀ آموزش، تنها امروزِ زحمتکشان و محرومان را تباه نمیکند؛ بلکه آیندۀ جامعه را از نیروهای مؤثر و مفید محروم م خواهد کرد.

شهناز قراگزلو: این نخستینبار است که رهبر جمهوری اسلامی تا این حد آشکار از معیشت پرسنل نظامی سخن میگوید؛ موضوعی که دیگر نمیتوان آن را صرفاً توصیهای اداری یا اخلاقی دانست. این تغییر لحن، بازتابی از بحران اقتصادی عمیق، فرسایش انگیزهها و نگرانی از تضعیف انسجام در بدنه نیروهای مسلح است.

گودرز اقتداری: با توجه به اینکه خانم ویلسون، شهردار سابق را ابزاری در دست تشکیلات حاکم بر حزب معرفی میکرد، به نظر میرسد کمکهای مالی از طرف مولتی میلیونرهای سرمایهداری دیجیتالی در شهر که عمده ترین آنها آمازون، گوگل و مایکروسافت هستند و فهرست طولانی حمایتهای سنتی حزبی در دید توده کارگران و کارکنانیکه مجبور به زندگی در شهری هستند که عمیقا با مشکل مسکن و گرانی اجاره ها روبرو است، به ضرر او عمل کرده است.