جمعه ۲۹ تیر ۱۴۰۳ - ۱۲:۲۰

جمعه ۲۹ تیر ۱۴۰۳ - ۱۲:۲۰

نقش تاریخی هنر و هنرمندان در روند تکامل اجتماعی
تاریخ مبارزات مردمان در گوشه گوشه جهان همواره تجلی‌گاه نقش هنرمندان در روندهای تاربخی و گذرگاه‌های مهم آن بوده است. در مقاطعی از تاربخ سیر تحولات را با تغییرات شگرف...
۲۸ تیر, ۱۴۰۳
نویسنده: کامران
نویسنده: کامران
استعارۀ مرغ و پاهایش
نقطه مشترک حکومت‌های غیردمکراتیک، دیکتاتوری و یا تمامیت‌خواه با جریان‌های برانداز، سرنگونی‌طلب و یا انقلابی در این است که برای هر دوی آنها "مرغ یک پا دارد"! برای اصلاح‌طلبان مذهبی...
۲۷ تیر, ۱۴۰۳
نویسنده: سعید مقیسەای
نویسنده: سعید مقیسەای
در نقد دیدگاه آقای بهزاد کریمی در مقاله‌ای تحت عنوان بلوع سیاسی جامعه و انتظار از اپوزیسیون دموکراتیک
سرخوردگی از اپوزیسیون، به‌ویژه؛ خارج کشور و سرکوب شدید و شکستن مقاومت مردم و تحمیل اختناق برجامعه که امید به بروز هر جنبش اعتراضی را به یاس تبدیل کرده است،...
۲۷ تیر, ۱۴۰۳
نویسنده: کامران
نویسنده: کامران
محکومیت حکم اعدام شریفه محمدی از سوی سه سندیکای کارگری ایتالیا
از دولت ایتالیا درخواست می‌نماییم، از مسیرهای ارتباطات دیپلماتیک خود برای درخواست لغو فوری و بدون قید و شرط حکم اعدام شریفه محمدی و آزادی بی‌قید و شرط کلیۀ معترضین...
۲۷ تیر, ۱۴۰۳
نویسنده: سه سندیکای کارگری ایتالیا
نویسنده: سه سندیکای کارگری ایتالیا
پرده‌ی آخر نمایش انتخاباتی نظام، بلوغ سیاسی جامعه و انتظار از اپوزیسیون دمکراتیک
جامعه‌ی معاصر ایرانی‌ به وقت خود بهره‌گیری از «فرصت‌»های درون نظام را آزموده و نتیجه‌ی آزمون خود را که مبین سترونی آن بود، ثبت حافظه‌‌اش کرده است. ارزش روی‌کرد جامعه...
۲۶ تیر, ۱۴۰۳
نویسنده: بهزاد کریمی
نویسنده: بهزاد کریمی
مرگ در «منطقۀ امن»
اسکات اندرسون، معاون هماهنگ کننده «اونراوا»( آژانس امدادرسانی و کاریابی برای آوارگان فلسطینی در خاور نزدیک) گفت در بیمارستان «ناصر» شاهد «بعضی از وحشتناک‌ترین صحنه هایی بودم که در ۹...
۲۵ تیر, ۱۴۰۳
نویسنده: برگردان: پروین همتی
نویسنده: برگردان: پروین همتی
به یاد سیمین بهبهانی، شاعری مبارز و مدافع حقوق زنان!
سیمین بهبهانی، با زبانی صریح و بی‌پرده، از دردها و رنج‌های زنان جامعه‌اش سخن می‌گفت و همواره می‌کوشید که ادبیات و هنرش را برای آشکار کردن دردها ی جامعه و...
۲۵ تیر, ۱۴۰۳
نویسنده: گروه کار زنان سازمان فداییان خلق ایران ( اکثریت)
نویسنده: گروه کار زنان سازمان فداییان خلق ایران ( اکثریت)

جهد، عمل، تدبیر، اندیشه، دانش و علم

سوختن چوب علم نیست، هیزم كردن و سوزاندن چوب علم است

یك عده مدعی هستند كه ما "همه چیز داشته ایم" و اسلام وعرب بر بادشان دادند و یا تعبیر "هیدورلیكی علمی" از هم دین و هم دنیا. خوب، اینها باید بگویند كه چرا به اعراب "باختیم"، و چرا حدود هزار سال در "قعر ركود و افولی هولناك" بسر برده ایم. و سی سال است كه هنوز همان سئوال را مطرح می كنیم كه در طول سه چهار قرن اخیر، گاهی بزبان امیر كبیر، زمانی مصدق، و حتا بزبان مشروطه، دایما تكرار كرده و و از ترس پاسخگویی، شیفتگی را پیشه كرده ایم... 

چندین سال پیش که هنوز ایرانیان خارج، که عمدتا پیش از پنجاه و هفتی ها بودند، در برخورد با ایرانیان داخل عقیده شان این بود که، علاوه بر کلی مختصات منفی، تروریست هم بودند که باعث سلب آبروی ایرانیان خارج در جهان و نزد مردم متمدن می شدند. در گفتگویی، گفته شد که چگونه می شود این دو دسته ایرانی “خوب” و ” بد” را از هم تفکیک کرد. بهرحال، در آن جو و زمان، حتا همین گفته نیز ناشی از نادانی و “تمایل” به “بد” ها می شد. مدتی گذشت و روزی همان اشخاص، باز گشته ازسفری تفریحی یا کاری یا دیدار، شدیدا عصبانی که در محل تعویض پرواز هایشان در فرودگاه های سر راه، با آنها مثل تروریست ها رفتار شده است. گفته شد حال متوجه باید شد که ایرانی بودن در گذرنامه و سایر مدارک درج شده است، و از این جهت اگر ایرانی تروریست است، همه ایرانیان چنین هستند، حتا با داشتن شهروندی و گذرنامه کشوری دیگر، حتا آمریکا نیز که ایرانی بودن، در گذرنامه و تمام مدارک رسمی، قید شده است- نژاد و رنگ پوست اساس هرگونه طبقه بندی در آمریکاست.

خوب منظور چیست؟ “برخی” تعلقات زدودنی نیستند، و درست مانند “خالکوبی” هستند که پاک شدنی نیست. تمدن غرب، و دوره نخستین جامعه صنعتی، بدون قید و شرط، همزمان، تمدن مسیحیت نیز می باشد- و بالعکس، زیرا مسیحیت با “غرب” مسیحیت شد. و تاکنون هنوز صنعت از این پشتوانه “عقیدتی” بنیادی جدا نشده است. دستگاه ارزشی محرک هگل و سپس مارکس نیز از همین پشتوانه ریشه گرفته بودند – اخلاقیات یهودی- مسیحی ریشه های ارزشی انگیزش بخش بنیادی مارکس نیز بوده اند. بقول “بنه دتتو کروچه” ایتالیایی، ” بهرحال، همه ما کاتولیک هستیم”. اکثریت قریب به اتفاق دانشگاه های آمریکا توسط مقامات یا نهادهای مذهبی- پروتستانت یا کاتولیک- تاسیس شده اند و هنوز هم بر پاشنه “دستگاه ارزشی” مسیحیت می گردند. تمام این دانشگاه ها، “شورای نگهبان” هایی هستند که “تو و بیرون” را اعمال می کنند، و این “تو و بیرون” ها نیز توسط خود آن نهادها، مستقیم ویا غیرمستقیم- تعریف و “تولید” می شوند. اگر از جنبه های “قضایی و پلیسی، و امنیتی” اتفاق سپتامبر آمریکا چشم پوشی کنیم، در واقع، این اقدامی بود برای شکستن این “ویژگی بنیادی” و کوشش برای ورود مسلمانان یا بخشی از آنها، البته بعنوان پیروان اسلام، به این حوزه و متعلق به “تو” شدن. در ایران و وقایع آن، این را مطلوب اما ناممکن می دانند (اختلاف نظری بنیادی و شاید “آشتی ناپذیر” بین جریان های اسلامی، بخصوص شیعه) – و وقایع اخیر بازهم درگیری بین این “غیرممکن” و “مطلوب” بود. این درگیری یا به جنگ های صلیبی –در جهت عکس- (برای باز پس گرفتن قبله مسلمین، که در جنگ های صلیبی اصلی، باز پس گرفتن قبله و زادگاه مسیحییون و بعدا، عیسوین، نام گرفته بود) ختم خواهد شد، و یا باید مسلمانان هم از این “مطلوب” بودن به نظر “بنه دتتو کروچه” برسند و بگویند که “بهرحال، ما مسلمان هستیم”.

اگر” تاریخیگری” (هیستوریسیسم) را با ادراک “پزیتویسیتی” و ” استروکتورالیستی” بخوانیم، جهان، و حتا، هستی از “خود بودن” و “داده شده بودن” به “توطئه گری” طبیعت، خدا، و انسان مبدل خواهند شد. بقول معروف این روزها، همه اینها، اساسا، “امنیتی” خواهند شد. “تکنوکراسی”، در اساس” یعنی همین گونه برخورد و خوانش که خیام، حافظ، و حتا، مولوی نیز در چاه ویل این “تخصص گرایی”، “فن گرایی”، فرو افتادند- محدودیت زمانه و تجربه، وعدم تمایز و تشخیص مفاهیم و مقولات ناشی از اسنتاجات فکری و یکی گرفتن آنها با خود واقعیت مشخص (مفروض، “کانکریت”) و بنابراین، ناتوانی در درک این که مفروض (کانکریت) خود شامل اندیشه نیز می شود، در حالی که در انتزاع، اندیشه دیگر شامل مفروض (کانکریت) نمی شود- عمل اندیشه نیز هست، در حالی که اندیشه فقط اندیشه است وعمل نیست. در فارسی واژه “جهد” همان عملی است که اندیشه را نیز در بر می گیرد و برابر “پراکسیس” مارکس؛ بهمین دلیل، جهد دارای دو مولفه است، یکی آنچه که در روزمره “عمل” می نامیم، و دیگری آنچه که در روزمره “تدبیر” می گوییم. اندیشه از مواد خام تجربه، یعنی، “جهد” که خود دو مولفه “عمل” و “تدبیر” را دارد، بدست می آید که خود ویژگی و هویت خود را داراست. هستی و جهان را بهر تعبیری بگیریم، به یک تعبیر، قطعا” نمیتوان گرفت – هستی، جهان، جامعه، هیچکدام به تنهایی و به جمع، نه حاصل توطئه هستند و نه براساس توطئه می چرخند. این درک ماست که وقتی –بدلایل خاص – “کج و معوج” می شود، اینها را چنین می بیند. باید همانکاری را که “مارکس” با “هگل” کرد، ما نیز” با خود بکنیم – خود را طوری دوران دهیم که پایمان بر “زمین استوار” فرود آید تا همه چیز، و از آن جمله هستی و جهان، و جامعه و مسایلش را همانطور که هست ببینیم.

از سوی دیگر، باید بدانیم که بر دیوار صاف نمیتوان چیزی را آویخت؛ اول باید میخی یا گیره یی را در آن نشاند، فروبرد، پیوند زد، و یا آنقدر آنرا سایید تا برجستگی هایی را روی آن بوجود آورد، و بعد “چیزی ” را به آن آویزید. اگر این “بهرحال ما همه مسلمان هستیم” را نبینیم، و یا قصد داشته باشیم که آنرا بعنوان “توطئه یی بزرگ” و “پر از حیله و تزویر” ببینیم و در پی رفع آن باشیم، بجای کندن و جابجایی “میخ و گیره های زیادی یا کهنه و پوسیده”، دیوار را چنان صاف و صیقلی می کنیم که دیگر، حتا، “خواسته های مطلوب” نیز از آن قابل آویزان شدن، و اتصال نخواهند بود. این “میخ ها و گیره ها” همان دستگاه های ارزشی یی هستند که هم در کلیت و هم در جزئییت شان، شرط هرگونه نوسازی، دگرگونسازی، و پاسخگویی به ضروریات هستند. این “میخ و گیره ها” همان های هستند که ما “مردم”، “توده”، “طبقه”، و بالاخره، “گروه ها” و ” اقشار” اجتماعی می نامیم، که به زبانی دیگر، همان ” منافع و مصلحت” هایی هستند که هم “ماندن”، و هم تداوم در “ماندن” را “مطلوب” می کنند، در حالی که، “توی” جدیدی را نیز بنا می نهند.

اسلام سیاسی در مقابل اسلام عقیدتی قرار دارد. مسیحیت بدون پاپ، و اعتقاد به مسیحیت و پذیرش اقتدار پاپ، نمیتواند وجود خارجی داشته باشد- و این ناشی از چگونگی “افتتاح” مسیحیت، و سرگذشتش می باشد. در مسیحیت، جامعه مسبوق به عقیده است و اقتدار حوارین، و جانشین آنها، یعنی، پاپ. در اسلام، و بخصوص شیعه، این قضیه گردشی دیگر داشته است، و این تفاوت ناشی از چگونگی “افتتاح” اسلام و سرگذشتش بوده است. اسلام، و بعدا، شیعه، در واقع اساسا بعنوان “پروتستانتیسیم” متولد شده اند، و بهمین دلیل، باصطلاح، “روشنفکری مذهبی” (اینلایتند بیلیور)، در اسلام – و آنقدر که به ایران و شیعه مربوط می شود- هرچه کوشش کند که اسلام ( و شیعه) را بر وفاق مسیحیت، “رفرم” کند، عملا، روبه قهقرا خواهد رفت، زیرا، کارشان شبیه این است که، عده یی (که وجود نیز دارند) بقصد “رفرم” پروتستاتنیسم، از موضع مسیحیت پیش از “رفرم” پروتستانت، به اندیشه و (بدور از چشممان) به عمل بپردازند. از نظر نقد گذشته –تاریخ- مسیحیت پروتستانت از دل حکومت “الهی”، حکومت “زمینی” برای تغییر زندگی حقیقی انسان ها را بیرون آورد. اسلام، بخصوص در اقدامات بنیانگذارش، و اساسا پیش از “افتتاح”، با اقدام در زمینه همین “تغییر زندگی حقیقی انسان ها” – یعنی با “جامعه” بعنوان موضوع مرکزی – شروع شده است و سرگذشتی –بدلایل مختلف و بسیار معتبر – عمیقا متفاوت داشته و پیدا کرده است. اسلامی که ما امروز با آن سروکار داریم (بخصوص شیعه)، هم اسلام بنیانگذارش و چگونگی زمان “افتتاح و پیش از آن” می باشد، و هم جمع آوری و ترجمه، و انتشار “یونان و تمدن های باستانی از چین تا روم” است- اروپا از طریق شارحین اسلامی-عربی، یونان (و حتا روم) را که بکلی، در جنگ و خونریزی های قرون وسطا، یا فراموش شده بود و یا از ترس، در صومعه های قله کوه ها، خاک می خورد و دوران “اسکولاستیسیسم” را می گذراند، دوباره کشف کرد. این وضعیت، عملا، اسلام را هم “سئوال” و هم “پاسخ” یی کرد که بدلایلی خاص و قابل ارزیابی، از دست رفت و تقریبا هزار سال “رکود و افول” را طی کرده است. اسلام با شعار وحدتش، تمدن های در بحران را تسخیر کرد، و شرایط نخستین شکوفایی عظیم را بنا نهاد، و لی، خیلی زود، همین شعار وحدت شمشیر دو لبه یی شد که هم آن شکوفایی را به پژمردگی مبدل کرد، و هم باعث وحدت تمام نیروهای کهن و در حال مرگ در پوشش همین “حاکمیت” شد. بزرگترین شکاف و بالاخره “انشعاب” که نهایتا “شیعه و سنت” شد در آن بوجود آمد، و هنوزهم چون “آتشفشانی فعال”، در روزگار ما، به تنهایی و بهمراه، دیده و تجربه می شوند.

ریشه تمام پیچیدگی ها، و “مشگلات”، و از جمله و بخصوص، تحولات ایران، در همین تفاوت فوق نهفته است. بخواهیم یا نخواهیم، این سرگذشت گذشته ما می باشد، و از دل نقد این گذشته، تاریخ ما ساخته می شود- حافظ باز هم شبیه “بخشش سمرقند و بخارایش”، به غلو گفته است که “فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو بیاندازیم”؛ نه سمرقند و بخارا را به “خال یا تاری از موی یار” می توان (اصولا لازم است) که بخشید، و نه می توان (اصولا لازم است) که سقف فلک را برای انداختن طرحی (هرچقدر نو) نیز، شکافت – در حالت اول منابع را مدبرانه اختصاص نداده ایم، و در حالت دوم، میخی و گیره یی، و یا اصولا سقفی را برا آویختن این “طرح نو” مهیا نداریم. این غلو حافظ بی مایه نیز نبوده و نیست، و بقول “بازاریابی امروزی”، غلوی برای عرضه متاع (ضرورت تحول) و یافتن خریدار (هوادار) برای این معامله (ساختن نو)، بوده است. می بینیم که حافظ نیز، هم مسلمانی است که با شعار وحدتش، از کعبه تا بتخانه را پوشش می دهد (جمع تمام اضداد)، هم از “ترجمه” های یونان و جهان باستان استفاده می کند (هسته های آنچه بعدا مدرن نامیده شد و از سویی، دنیای صنعت امروز شد – کانت در نطفه)، و هم با ذوق غلو ادبی، سمرقند و بخارا می بخشد و فلک سقف می شکافد، و هم از تجربه سرگذشت سقراط می آموزد، و پیش از گالیله، از فن “انتزاع اعلا” برای گفتن “پور سی جیرا”(بهرحال می چرخد) او در دروازه “عینیت” های دنیایی که در حال متولد شدن بود، برای سلامت خود، هربار دوباره، با خرقه آلوده به می (گناهکار)، باید از سر بازار به سوی “خانه” باز آورده شود.

بهمین جهت، ادراک چنین پیچیدگی هایی، از دو مسیر دستیافتنی است؛ یکی خود تداوم روند تغییر در جامعه حقیقی (مفروض، “کانکریت”)، و دیگری در انداختن طرحی بزرگ برای آموزش و پرورش متفکرین، و پایان دادن به دوره غلبه “روشنفکر” (اینلایتنت بیلیور- حافظ از این دسته بود) و جلوگیری از حاکمیت “تکنوکراسی دستورالعمل گرا”است –” پایان عصر” حاکمیت سیاسی گردانی (منفعتی و مصلحتی گردانی)، یعنی، تناسب قوایی کردن اقدام اجتماعی تا ارتباطات بین افراد و گروههای انسانی.

ایران وظیفه یی را بدوش گرفته است، و یا به عهده اش گذاشته شده است که بیجاست که تصور شود که براحتی از پس آن بر خواهد آمد – اما همیشه “تناقضات”، سر پیچ های تعیین کننده، به معضلاتی تبدیل می شوند که دیگرنه یک مشت مشگل هستند، و نه، بنابراین، قابل برطرف شدن با یک و حتا دو نسل. “تغییر در زندگی حقیقی انسان ها” ا ست که، دیر یا زود، اندیشه توانا برای درک این پیچیدگی ها را نیز پرورش خواهد داد و عرضه خواهد کرد.

ایرا ن حدود سه چهار قرن است که در تب و تاب “بحران رشد” ( رشد نه به معنی بازاری و مصطلح روشنفکرانه) بسر برده است، و پنجاه و هفت، اوج این “بحران” بوده است. در دوران سرازیر شدن از قله “بحران رشد”، هراقدامی –بالقوه – در پی جانشینی برای کهنه و منسوخ شده می باشد – بهمین دلیل، “دعوا” دیگر بر سر بیرون کشیدن طرحی برای آینده، از دل گذشته عملا نقد شده (شکستن قطعی مقاومت آن)، و تبدیل آن به سلسله مراتبی از اقدامات برنامه یی و اجرایی، بعنوان زمانبندی های حال در جهت تحقق و تصحیح طرح فوق می باشد.

یک عده مدعی هستند که ما “همه چیز داشته ایم” و اسلام وعرب بر بادشان دادند و یا تعبیر “هیدورلیکی علمی” از هم دین و هم دنیا. خوب، اینها باید بگویند که چرا به اعراب “باختیم”، و چرا حدود هزار سال در “قعر رکود و افولی هولناک” بسر برده ایم. و سی سال است که هنوز همان سئوال را مطرح می کنیم که در طول سه چهار قرن اخیر، گاهی بزبان امیر کبیر، زمانی مصدق، و حتا بزبان مشروطه، دایما تکرار کرده و و از ترس پاسخگویی، شیفتگی را پیشه کرده ایم و از هر ریزه عملی “اندیشه” یی، و از این، “نظریه” یی فراگیر، جانبخش، جهانبخش، و “بدون” خدشه، می سازیم – “من و ساقی بهم نازیم ” و “عارف کرانه گرفت” حاصل کار.

در فارسی واژه های “انتلکتوال” و “اینلایتند بلیور” را به “روشنفکر” ترجمه کرده و بکار می بریم- این در حالی است که با اغماضی فراوان، “روشنفکر” را برای “اینلاینت بلیور” می توان پذیرفت و بکار برد، اما “انتلکتوال” به مفهوم “صاحب فکر”، “تولید و باز تولید کننده فکر”، یعنی، “کارگر ملات ساز جامعه صنعتی” می باشد. این عنصر حاصل جامعه صنعتی است، و بنابراین، با “اینلایتنت بلیور” که سرگذشت انسان پراز آنست، اساسا فرق دارد. اکثر اقداماتی که بعنوان “اندیشه” انجام می گیرند، در حقیقت، محصولات این “اینلایتنت بلیور” یا، با اغماض فراوان، “روشنفکر” می باشند. در فارسی، واژه “روشن” مفهومی مثبت دارد، و بهمین دلیل، روشنفکر هم بمفهوم “خوش اندیشه، خوب فکر، فهمیده، دانشمند، صاحب خرد” و پس “شایسته و بایسته رهبری” در هر زمان و مکانی و شرایطی می باشد – و این تعریف به مصداق “اینلایتنت بلیور” و کسی که “شبیه هیچکس نیست” نمیخورد. این فرد با تعریف فوق متفکر است، که درست آن “انتلکوال” است، و نه “روشنفکر” که درست آن “اینلایتند بلیور” می باشد.

تاریخ انتشار : ۱۴ فروردین, ۱۳۸۹ ۱۰:۱۵ ب٫ظ
لینک کوتاه
مطالب بیشتر

نظرات

Comments are closed.

بیانیه‌های هیئت‌ سیاسی‌ـ‌اجرایی

حکم اعدام شریفهٔ محمدی را لغو کنید! شریفهٔ محمدی را آزاد کنید!

ما بر این باوریم که با مبارزهٔ هم‌سوی همهٔ نیروهای مترقّی باورمند به آزادی، برابری، مردم‌سالاری (دموکراسی) و عدالت اجتماعی در زمینهٔ حکم منفور اعدام نیز می‌توان ارادهٔ حقوق بشری قاطبهٔ مردم را به این نظام جنایت‌کار تحمیل کرد. ما هم‌صدا با همهٔ این مبارزان لغو حکم اعدام شریفهٔ محمدی را خواهانیم و هم‌نوا با همهٔ نیروهای مترقّی ایران اعلام می‌کنیم جای مبارزان راه بهروزی مردم زندان نیست.

ادامه »
سرمقاله

روز جهانی کارگر بر همۀ کارگران، مزد‌بگیران و زحمتکشان مبارک باد!

در یک سالی که گذشت شرایط سخت زندگی کارگران و مزدبگیران ایران سخت‌تر شد. علاوه بر پیامدهای موقتی کردن هر چه بیشتر مشاغل که منجر به فقر هر چه بیشتر طبقۀ کارگر شده، بالا رفتن نرخ تورم ارزش دستمزد کارگران و قدرت خرید آنان را بسیار ناچیز کرده است. در این شرایط، امنیت شغلی و ایمنی کارگران در محل‌های کارشان نیز در معرض خطر دائمی است. بر بستر چنین شرایطی نیروهای کار در سراسر کشور مرتب دست به تظاهرات و تجمع‌های اعتراضی می‌زنند. در چنین شرایطی اتحاد و همبستگی نیروهای کار با جامعۀ مدنی و دیگر زحمتکشان و تقویت تشکل های مستقل کارگری تنها راه رهایی مزدبگیران است …

مطالعه »
سخن روز و مرور اخبارهفته

مروری بر آن‌چه تا بیست و سوم تیرماه گذشت

نفس چاق نکرده بود آقای پزشکیان که در دفتر شرکت هواپیمایی توسط نیروهای انتظامی بسته شد. گویا عدم رعایت حجاب کارکنان زن این دفتر دلیل این کنش نیروهای انتظامی بود. مساله مهمی نبود! آقای وزیر کشور دولت گفت. فردا باز خواهد شد دفتر.

مطالعه »
یادداشت

حکم اعدام فعال کارگری، شریفه محمدی نمادی است از سرکوب جنبش صنفی نیرو های کار ایران!

میزان توانایی کارگران برای برگزاری اقدامات مشترک، از جمله اعتصابات و عدم شرکت در امر تولید، مرتبط است با میزان دسترسی آنها به تشکل های صنفی مستقل و امکان ایجاد تشکل های جدید در مراکز کار. ولی در جمهوری اسلامی نه تنها حقوق پایه ای کارگران برای سازمان دهی و داشتن تشکل های مستقل رعایت نمیشود، بلکه فعالان کارگری، از جمله شریفه محمدی، مرتبا سرکوب و محکوم به حبس های طولانی مدت، ضربات شلاق و حتی اعدام میشوند.

مطالعه »
بیانیه ها

حکم اعدام شریفهٔ محمدی را لغو کنید! شریفهٔ محمدی را آزاد کنید!

ما بر این باوریم که با مبارزهٔ هم‌سوی همهٔ نیروهای مترقّی باورمند به آزادی، برابری، مردم‌سالاری (دموکراسی) و عدالت اجتماعی در زمینهٔ حکم منفور اعدام نیز می‌توان ارادهٔ حقوق بشری قاطبهٔ مردم را به این نظام جنایت‌کار تحمیل کرد. ما هم‌صدا با همهٔ این مبارزان لغو حکم اعدام شریفهٔ محمدی را خواهانیم و هم‌نوا با همهٔ نیروهای مترقّی ایران اعلام می‌کنیم جای مبارزان راه بهروزی مردم زندان نیست.

مطالعه »
پيام ها

بدرود رفیق البرز!

رفیق البرز شخصیتی آرام، فروتن و کم‌توقع داشت. بی‌ادعایی، رفتار اعتمادآفرین و لبخند ملایم‌اش آرام‌بخش جمع رفقای‌اش بود. فقدان این انسان نازنین، این رفیق باورمند، این رفیق به‌معنای واقعی رفیق، دردناک است و خسران بزرگی است برای سازمان‌مان، سازمان البرز و ما!

مطالعه »
بیانیه ها

حکم اعدام شریفهٔ محمدی را لغو کنید! شریفهٔ محمدی را آزاد کنید!

ما بر این باوریم که با مبارزهٔ هم‌سوی همهٔ نیروهای مترقّی باورمند به آزادی، برابری، مردم‌سالاری (دموکراسی) و عدالت اجتماعی در زمینهٔ حکم منفور اعدام نیز می‌توان ارادهٔ حقوق بشری قاطبهٔ مردم را به این نظام جنایت‌کار تحمیل کرد. ما هم‌صدا با همهٔ این مبارزان لغو حکم اعدام شریفهٔ محمدی را خواهانیم و هم‌نوا با همهٔ نیروهای مترقّی ایران اعلام می‌کنیم جای مبارزان راه بهروزی مردم زندان نیست.

مطالعه »
مطالب ویژه
برنامه و اساسنامه
برنامه سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)
اساسنامه
اساسنامه سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)
بولتن کارگری
شبکه های اجتماعی سازمان
آخرین مطالب

نقش تاریخی هنر و هنرمندان در روند تکامل اجتماعی

استعارۀ مرغ و پاهایش

در نقد دیدگاه آقای بهزاد کریمی در مقاله‌ای تحت عنوان بلوع سیاسی جامعه و انتظار از اپوزیسیون دموکراتیک

محکومیت حکم اعدام شریفه محمدی از سوی سه سندیکای کارگری ایتالیا

پرده‌ی آخر نمایش انتخاباتی نظام، بلوغ سیاسی جامعه و انتظار از اپوزیسیون دمکراتیک

مرگ در «منطقۀ امن»