روزگار غریبی ست نازنین

سینه ام سرشار است از مهر، اما بغض خفته درآن بسیار

خوب می دانم، زندگی رود روانی ست، می برد ما را …

قلندر شب باشیم یا آرش زمان …

خوب می دانم، عشق در نبض زمان … زیر باران، دست در دست،

عشقِ مستی و دیوانگی، قصه ای بیش نیست

بیش از این می دانم،

اما

مانده ام حیران درخود، تو را چگونه فراموش کنم؟

…

گذشته ها … همه چیز بوی عشق می داد، بوی دوست داشتن و زندگی و مفهوم زیبای آن

ولی امروز؟

آنروزِ زمان، با کلمه ای، چه بی راهه راه انتخاب کردیم …

و چه می بینیم از انتخاب مان؟

ما چه بودیم؟

چه کردیم با خود؟

بگذریم،

هرچه کاشتیم، امروز درو می کنیم و هنوز هم از زمان نیاموختیم، که چه کرد با ما.

هنوز هم در پستوی خیال دیروزیم،

خورده بورژوای متحد، طبقه کارگر، و امروز، طیف اصلاح طلبان،

عزیزان! این نمد همان کلاه دیروز است!

…

نمیدانم، امروز چرا همه چیز بوی دلتنگی و بیهودگی میدهد،

آیا تمام شده است و دیگر هیچ چیز نیست، آیا جهان بسوی ویرانی و نیستی می رود؟

تو هم نمیدانستی! عذاب ما در این است.

خواب نیست، و نه کابوس … بیداری هم نیست، گرچه باورمان است، که بیداریم.

تب است، و سرگیجه که با آن خو کرده ایم، و هذیان از این تب.

تو هم نمیدانی …  عذاب ما در همین جاست،

شاید می دانید و خود را به ندانستن … زده اید.

من هنوز، در گوش و جانم این پرسش، آویزه گوشم که گفتی تا این زمان، کاری نکرده ایم، و زمان ما را به سمت خود می کشاند

دل بستن، به کویری، که در انتظار باران ست، وهم و خیال بیش نیست.

باید نگاه ها را در افق امروز دید

باید، چتر های خیال را بست،

با نگاهی دیگر

زندگی، ذره ی کاه نیست، امروز

زندگی، عمر چریک نیست،

تو هم می دانی، زندگی بودن است و فراز

اما من و تو و امروز، با همان نگاه دیروز،

می خواهیم، با چند شاخه گل، یک چمن آباد کنیم.

…

و امروز که چندین سال از زمان می گذرد، انگار همین دیروز بود، از راه دور، از راه و بی راه و شاید از کوره ی راه، برای چه، تو خود هم نمی دانستی، و همین بود، که اوقاتت تلخ بود، و گفتی که همه چیز بی معنا شده، و هر دو مان دلتنگ زمان …

و غریب و غربت و جدائی،

که بوی مرگ می داد،

آن روز را می گویم،

تو لرزیدی، نگاهت کردم، و گفتی از سرماست،

بهار بود آن روز، و تو بی آنکه خواسته باشی، فریاد کشیدی،

مرگ و نفرین بر جدائی و غربت. من گیج بودم. گنگ و مسخ …

گفتی، ما باران می خواستیم،

سیل آمد.

گفتی همه چیز، ویران شده است،

بی زار زمان

وه چه زیبا خواندی

سخن از بودن نیست

«سخن از عشق، از غم است و پریشانی یک دل

که در اندوه، غریبانه ی خود بی صدا می شکند

سخن از رابطه هاست

و غباری که در اندوه جاریست

سخن، از تلخی، یک ناپیداست»

و من چه آرام گریستم،

در اندوه غریب با نه خویش،

و تو نگاه کردی و نگاهت چه عمیق بود، و باز خواندی از جلوس پر شکوه خورشید، بر سریر بلند آسمان و صبوری پرنده ها، که به خاطر پرواز، نظاره گر فردای خویشند، و ما…

غربت و جدائی، در بامداد امید،

امروز هم، ما را به مهمانی خورشید، نمی برد

تنهائی، ما، درختی سبزتر دیدیم، از باغچه ی همسایه، که ما را به کهکشان نوید می داد.

…

و من خواندم

وقتی عشق را

به دستانم آموختی

دل مسافر غریبی شد

و باران بارید

تا غربت بشوید، یا که پیراهنی شود

بر تن سوخته ی من

…

و هر دو آرام گریستیم، برای خود و تمامی آرزو ها.

چاپ متن