سامانه اینترنتی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)

GOL-768x768-1

۱۴ فروردین, ۱۴۰۵ ۱۶:۴۶

جمعه ۱۴ فروردین ۱۴۰۵ - ۱۶:۴۶

شعری از عبدالله په شیو*

چه ند ده ترسم
که دیمه وه
هه والیکی تالت پی بی
چه ند ده ترسم ،
که با وه شت پیدا ده که م
بونی نامویه که ت لی بی

چهنددهترسم

کهدیمهوه

ههوالیکیتالتپیبی

چهنددهترسم،

کهباوهشتپیدادهکهم

بونینامویهکهتلیبی

چهنددهترسم

کهدیمهوهگرامهریزمانیچاو

رینووسیهیماتگورابی

 چهنددهترسم

چلهیسگهرمیپهنجهکانت

وهکبهجیمهیشتوانهمابی

لهمهشزیتر

چهنددهترسم،کهسم،هاوریم

کهدیمهوه

تووهکخوتبیت،منبگورییم

 

 

هراسناکم

بسیارهراسناکمگلمن،

کهچونبازآیم

خبریناگواربرایمداشتهباشی

هراسناکمازآندمکهدرآغوشتمیگیرم

غریبهایدرتوببویم

هراسناکمازآنکهچونبازآیم

دستورزبانچشمانتو

املایایماواشاراتتدگرگونشدهباشد

ازآنهراسناکمکه

گرمایدستانتآنگونهکهترکشانکردم

نماندهباشد

وبیشازهرچیز

ازآنهراسناکم،ایهمهکسمایهمراهم،

آنگاهکهبازآیم

توهمچنانتوباشیو

مندگرگونشدهباشم

* 

په شیو

   عبدالله په شیو از شاعران معاصر و نامدار کرد است.وی در سال ۱۹۴۶ میلادی در شهر هه ولیر(اربیل کردستان عراق)بدنیا آمد و در همان شهر در دانشسرای معلمان به تحصیل پرداخت. په شیو در سال ۱۹۷۰ در همایش تأسیس اتحادیه نویسندگان کرد در بغداد شرکت کرد.

آثار

نخستین شعر او در سال ۱۹۶۳ و نخستین مجموعه‌اشعارش در ۱۹۶۷ به چاپ رسید. از آن پس ۸ مجموعه از او انتشار یافته که آخرین آن« به‌ره‌و زه‌رده‌په‌ر» (به‌سوی غروب) در سال ۲۰۰۱ در سوئد منتشر شد. او همچنین به ترجمه از آثار والت ویتمن، پوشکین و دیگران پرداخته است. این شاعر در اصل اهل روستای بیرکوت از توابع شهر هه ولیر است.

از آثار دیگر این شاعر می‌توان به ۱- دوانزه دانه بو مندالان ۲- شه و نییه خه‌ونتان پیوه نه بینم ۳- شه ونامهٔ شاعیریکی تینوو ۴- بتی شکاو اشاره کرد.

 

منبع:

http://pakhshan2.blogfa.com/

بخش : شعر
تاریخ انتشار : ۲۳ اردیبهشت, ۱۳۹۳ ۹:۳۱ ب٫ظ

آخرین نوشته‌ها:

لینک کوتاه

نظرات

Comments are closed.

قانون اعدام فلسطینیان؛ نقض آشکار حقوق بین‌الملل و اصول بنیادین انسانیت

هیات سیاسی اجرایی سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت): تصویب این قانون نقض آشکار کنوانسیون چهارم ژنو دربارهٔ حفاظت از اشخاص غیرنظامی در زمان جنگ است؛ به‌ویژه ممنوعیت اقدامات تلافی‌جویانه و اصل بنیادین منع مجازات جمعی. سازمان ما این اقدام را قاطعانه محکوم می‌کند. از نظر ما، چنین قانونی نه‌تنها تعهدات اساسی حقوق بشردوستانه را زیر پا می‌گذارد، بلکه با اصل عدم تبعیض مندرج در مواد ۲ و ۲۶ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی نیز در تعارض قرار دارد.

ادامه »

ایران در آستانه فروپاشی: اعتراضات، عدم حقانیت حاکمان و بن‌بست‌های پیش‌رو…

شورای سردبیری کار: تجربه تمامی طول دوران حیات حکومت اسلامی نشان می‌دهد که هر موج سرکوب، به‌جای تثبیت پایدار نظام، پایگاه اجتماعی نظام را کوچک‌تر می‌کند، شمار بیشتری از شهروندان را به صف مخالفان می‌راند و پس از مدتی، اعتراضات گسترده‌تری دوباره سر برمی‌آورد. این بار اما فشار از پایین با خطر تشدید تنش در سطح منطقه‌ای و بین‌المللی نیز هم‌زمان شده است. در چنین فضایی، اسرائیل ـ با سابقه حملات تحریک آمیز و تلاش مستمر برای تضعیف جمهوری اسلامی ـ ممکن است اعتراضات داخلی را فرصتی برای ازسرگیری حملات علیه ایران تلقی کند. این هم‌زمانی نارضایتی داخلی و تهدید خارجی، معادله‌ای بسیار خطرناک برای کشور ما ایجاد کرده است.

مطالعه »

پاستور زیر آوار؛ زخمی که بر بدن جامعه نشست

شهناز قراگزلو: برای بسیاری از مردم، پاستور فقط یک نام علمی نبود؛ بخشی از بدنشان بود. کافی است هرکس دست راستش را نگاه کند تا جای واکسنی را ببیند که سال‌ها پیش در همین مرکز تزریق شده است. این رد کوچک، نشانی از اعتماد، سلامت و پیوندی است که میان مردم و این نهاد شکل گرفته بود.

مطالعه »

کنترل تنگه هرمز جام طلای پیروزی در این جنگ است!

گودرز اقتداری: امروز برای توافق گام به گام و تضمین های لازم برای پیمان ترک مخاصمه، معاهده عدم تجاوز، لغو تهدیدها بهترین زمان است. “پذیرش شکست” از طرف متهاجم به کشور ما تنها یک پذیرش لفظی است و ارزش عینی ندارد، مهم‌تر اما تحمیل این توافق و حفظ کنترل هرمز است که به واقع شکست عملی در این مرحله از جنگ بوده و میتواند به پایان امپراطوری ایالات متحده بیانجامد، همانگونه که موفقیت مصر در حفظ کنترل کانال سوئز نقطه پایانی بر امپراطوری بریتانیا گذاشت.

مطالعه »
شبکه های اجتماعی سازمان
آخرین مطالب

پاستور زیر آوار؛ زخمی که بر بدن جامعه نشست

 بیانیه انجمن علمی مطالعات صلح ایران در خصوص مخاصمات مسلحانه و تجاوز نظامی به ایران

کوبا: وقتی موسیقی خاموشی را درمی‌نوردد

بستن تنگه هرمز؛ ناقوس مرگ اقتدار آمریکا

«فقدان و حافظه»؛ نگاه به پشت سر

از «همه راه‌ها را رفتیم» تا «فقط جنگ مانده»؛ رؤیافروشیِ اپوزیسیونِ بی‌راهبرد