بر اساس گزارش خبرگزاریهای مختلف جهان ، دوران ۸ ساله ریاست جمهوری لوئیز ایناسیو لولا داسیلوا رییس جمهور پیشین برزیل به سر رسید وخانم دیلما روسف رئیس جمهور منتخب مردم برزیل، که او نیز از دستیاران و همرزمان بنام و نزدیک لولا داسیلوا است، از روز اول ژانویه ۲۰۱۱، رسما دوران ریاست جمهوری خود در برزیل را اغاز نمود.
بنا بر گزارشها لولا در حالی قدرت را به جانشین خود منتقل کرد که طبق آخرین نظر پرسیهای بعمل آمده در برزیل، از محبوبیت و مقبولیت ۸۰% در میان مردم کشورش برخوردار بود و از این لحاظ حداقل در دو سه دهه اخیر در جهان موقعیت یگانه ای را از آن خود کرده بود.
محبوبیت بسیار بالای لولا در میان مردم کشورش البته بیدلیل نبود؛ او در طی هشت سال ریاست جمهوریش توانست با درایت و توانائیهایش و بدون توسل به زور، جنگ و تنش و رجزخوانی برزیل – این بدهکارترین کشور قاره آمریکا – را از جهات گوناگون بطور مثبت دگرگون کند و این کشور را به الگوی تازهای برای توسعه موزون درقاره آمریکا وحتی برای کشورهای در حال توسعه در سایر قاره ها تبدیل نماید.
لولا، کارگر، رهبر سندیکا و رهبر حزب کارگر که خود از میان فقیرترین بخشهای جمعیت برزیل برخواسته بود و در دوران کودکی برای سیر کردن شکمش کفش مردم را واکس می زد، همراه با حزب کارگر برزیل توانستند تنها در مدت ۸ سال آن چنان تغییرات بزرگی در برزیل بوجود آورند که هیچ کدام از رهبران نظامی و غیرنظامی این کشور در طول ده ها سال فرمانروائی مستبدانه شان نتوانسته بودند حتی نیمی از آن را انجام دهند.
در دوران لولا گرفتن وام از بانک جهانی متوقف شد، بخش عمده بدهیهای عظیم این کشور که از دیکتاتورهای نظامی و غیرنظامی فاسد پیشین به جا مانده بود پرداخت گردید، و علاو بر آن ده ها میلیارد دلار ارز که بواسطه رشد اقتصادی و مازاد تجاری با خارج کسب شده بود بصورت ذخیره ارزی نصیب برزیل شد. در این مدت و برغم وقوع بحران مالی و اقتصادی در سالهای اخیر رشد اقتصادی به ۲ برابر افزایش یافت. میزان بیکاری به پاێین ترین حد ممکن در تاریخ سه دهه اخیر این کشور کاهش پیدا کرد و برزیل حتی به یکی از هدفهای مهاجرت کارگران و نیروی کار خارجی تبدیل شد. بالغ بر ۲۸ میلیون نفر از زیر خط فقر نجات یافتند وسالانه میلیارد ها دلار از در آمدهای کشور صرف فقرزدایی از فقیرترین مناطق کشور شد. موقعیت و مقام برزیل در جهان و در نهادهای جهانی بطور چشمگیری افزایش یافت و برزیل به مقام یکی از ۱۰ کشور قدرتمند جهان صعود نمود. سیاست خارجی برزیل که تا قبل از لولا تحت نفوذ آمریکا و شرکتهای فراملیتی فعال در برزیل قرار داشت بتدریج خود را از قید این نفوذ رها کرد و از این لحاظ نیز به الگویی برای سایر کشورها بویژه کشورهای قاره آمریکا تبدیل شد. شناسایی کشورمستقل فلسطین توسط دولت برزیل که به همراهی ۴ کشور دیگر در قاره آمریکا منجر شد، گسترش مناسبات اقتصادی با چین و تبدیل چین بعنوان یکی از شرکای اصلی اقتصادی برزیل، و حفظ مناسبات بازرگانی با ایران و موضعگیری با فاصله دولت برزیل با آمریکا بر سر مناقشه هستهای اش با ایران و موضعگیریهای منطقی دولت برزیل در شورای امنیت نشانه های تردید ناپذیر موفقیتهای برزیل در این عرصه هستند که می تواند به ایجاد تعادل و عادلانه تر شدن مناسبت میان کشورها یاری رساند. این تغییرات با چنان درایت و اشکالی صورت گرفتهاند که نه تنها منجر به ایجاد تنش جدی در مناسبات میان آمریکا و برزیل نگردیدند، بلکه در نهایت، تحولات برزیل از جانب آمریکا نیز به رسمیت شناخته شدند وروابط این دو کشور حداقل در ظاهر امر، همچنان در سطح گستردهای، اما نه به شکل گذشته، تا کنون تداوم یافته است.
خبرگزاری مهر، که گفته می شود به جریان احمدی نژاد تعلق دارد، در تفسیر بین المللی خود به قلم حسین امیری، که به مناسبت آغاز کار خانم دیلما روسف و در روز یک شنبه دوم ژانویه همین سال منتشر کرد، بدون کوچکترین اشارهای به دستاوردهای متعدد اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و جهانی دولت چپ برزیل و چگونگی دستیابی دولت و حزب کارگر برزیل به این دستاوردهای سترگ، تنها به طور سطحی به تغییر مناسبات میان آمریکا و برزیل اشاره کرده و کوشش نموده است تا با محدود کردن دستاوردهای دولت برزیل به این تغییر، از پرداختن به سایر دستاوردهای دولت برزیل که طرح آنان پرسشهای متعدی را در اذهان خوانندگان بوجود خواهد آورد و مقایسه دستاوردها و رفتار دولت برزیل با دولت احمدی نژاد را در پی خواهد داشت، خودداری کند.
احمدی نژاد کسی است که در دوره اول ریاست جمهوریش با وعده عدالت و استفاده از تقلب در یک فضای استبدادی و در چهارچوب قوانین غیردمکراتیک انتخاباتی رژیم و با اعمال نفوذ حکومت و در دوره دوم ریاست جمهوریش علاوه بر استفاده از روشهای دور گذشته از طریق کودتای انتخاباتی به قدرت دست یافتهاست. اما برعکس احمدی نژاد، لولا و روسیف هردو در انتخاباتی کاملا دمکراتیک به قدرت رسیدهاند. لولا چهره و موقعیت داخلی و خارجی برزیل و درآمد و سطح زندگی مردم را بکلی دگرگون کرده است. اما در دوران احمدی نژاد فقر و بیکاری، بحرانهای اقتصادی و اجتماعی، سرکوب و خشونت، تبعیض و نابرابری و چپاول و غارت و استثمار زحمتکشان به حد اعلا رسیده است. لولا بدون ایجاد تنش و دخالت در امور کشورهای همسایه و جهان توانسته است سیاست خارجی کشورش را از حیطه نفود آمریکا خارج کند و در عین حال مناسبات و موقعیت جهانی برزیل را ارتقا بخشد. اما احمدی نژاد در این عرصه ضربات فلج کننده غیرقابل توجیهی بر کشور ما وارد کرده است. در برزیل آزادیهای دمکراتیک و سیاسی در دوران لولا به نحوه گستردهای توسعه یافته، قوانین کارو اجتماعی و تامین اجتماعی به سود زحمتکشان بهبود پیدا کرده اند. دستمزدها افزایش وحوزه فعالیت سندیکاها گسترده شده، تبعیضات طبقاتی و جنسیتی کاهش یافته و زنان نیزمی توانند رئیس جمهورشوند. اما در ایران، رهبران سندیکاها تنها به دلیل فعالیتهای سندیکائی زندانی و شکنجه می شوند و فعالان جنبس زنان به زندان محکوم می شوند. در برزیل نظامیان به پادگانها رانده می شوند و دستشان از قدرت سیاسی کوتاه می شود، اما در ایران، نظامیان ثروت و قدرت را در اختیار می گیرند.
از این دست تفاوتها باز هم می توان برشمرد. در واقع قیاس میان لولا و احمدی نژاد در عرصه سیاست، میان اهداف لولا و احمدی نژاد و نتایج عملکرد این دو یک قیاس مع الفارق است. نحوه مناسبات آمریکا با برزیل نیز محصول رفتار و دستاوردهایی است که به قدرتمند شدن موقعیت کلی برزیل توسط دولت لولا ارتباط دارد و هیج نسبتی میان این دستاورد پراهمیت برزیل و سیاست خارجی بغایت ارتجاعی و زیانبار رژیم ایران نیست.
اگر سیاست خارجی بازتاب سیاست داخلی است، در آن صورت لولا و احمدی نژاد نیز دو پدیده ناسازگار اند، زیرا این دو سیاستهای داخلی متضادی را دنبال کردهاند. لولا در واقع یک پدیده و بدیل نوین است. اما احمدی نژادی پدید های متعلق به گذشته است. به همین دلیل تلاش برای هم جنس و هم هدف جلوه دادن سیاستهای رژیم ایران با لولا، حتی در عرصه سیاست خارجی نیز سوء استفاده تبلیغاتی مغرضانه از محبوبیت داخلی و جهانی لولا و سرپوش نهادن برشکست سیاستهای خارجی رژیم است.
