ژوان دامون ژیمنس، شاعره اسپانیایی، برنده جایزه نوبل ادبیات سال ۱۹۵۶ و نماینده مدرنیسم ادبی و شعر مطلق و معلم یک نسل از شاعران جوان کشورش، کوشید از پرداختن به تضادهای اجتماعی خودداری کند.
او می گفت که بجای زیبایی ظاهری، ساده گی مطلق شعر مهم است. شعر عریان او را شعر مدرن لخت نامیده اند . منقدین ادبی مینویسند اگر شعر لورکا در رابطه با واقعیات اجتماعی سروده شده است، شعر رامون ژیمنس حاوی استتیک صوری است. کمیته نوبل دلیل اعطای آن جایزه به وی را تفکرات عالی، جلا و پاکیزه گی هنری، در شعر اعلان نمود.
رامون ژیمنس در شسال ۱۸۸۱ در ایالت اندلس در جنوب اسپانیا بدنیا آمد و در سال ۱۹۵۸ در کشور اسپانیایی زبان پورترکو در آمریکای جنوبی در مهاجرت درگذشت. پدرش تاجر فروش شراب بود. او در جوانی به تحصیل حقوق در دانشگاه پرداخته بود. در سالهای کودکی، وی در مدرسه شبانه روزی احساس تنهایی و دوری از ولایت می نمود. بعدها او به دلیل افسرده گی، مدتی ساکن بیمارستان روانی شد. او غیر از شعر، مترجم و ناشر مجلات ادبی نیز بود. ژیمنس در جوانی دلخواهانه به آمریکای شمالی مهاجرت نمود و در آنجا با یک زن مترجم معروف ازدواج کرد. وچون در زمان اعطای جایزه نوبل، همسرش در بستر مرگ بود، او از رفتن به شهر اسلو خود داری کرد و نوشت که جایزه نوبل حق همسر او است که ۴۰ سال مشوق، پشتیبان و یار وی بوده است.
مهمترین اثر ژوان رامون ژیمنس رمان “من و الاغم پلاترو” است. از جمله دیگر آثار او ابدیت ها، ستاره و آسمان ، ماهیت عمیق، بمیر قلب ولی بخوان! سرودهای غمگین، یادداشتهای روزانه یک شاعر، اقلیت قدرتمند، اسپانیایی ها در سه جهان، آهنگ و قافیه در شعر، ناله های پاک، تنهایی خوش آیند، اشعار زیبا، و اشعار مثبت هستند. رمان “من و الاغم” بر اثر ترجمه های زیاد، کتاب درسی، خلقی و هنرمندانه ای در کشورهای اسپانیایی زبان شد. آثار بی شمار او غالبا کتاب شعر هستند، آنان مهمترین بخش زبان اسپانیایی می باشند. در آثار شاعر، غم و ماتم اندلسی مشاهده می گردد. در کتب درسی مدارس اسپانیا ، ۱۳۸ داستان از وی درج شده است.
ژیمنس یکی از مهمترین شاعران قرن ۲۰ و نماینده مدرن ادبیات اسپانیایی، زیر تاثیر شعر روبین داریو بود. مهمترین شاگرد ژیمنس، گارسیا لورکای معروف می باشد. افکار روشنفکرانه ژیمنس زیر تاثیر والری و ییت هستند. او می گفت که شعر، خالق واقعیات، و واقعیات خالق شعر است. شعر نو او تاثیر مهمی روی اشعار آلبرتی و لورکا بجا گذاشت. لورکا با اشاره به آثار بیشمار ژیمنس، به او لقب فرمانده کل قوا داده بود. ژیمنس تاثیر مهمی نیز روی گروه ادبی “نسل ۲۷ ” گذاشت. وی در شعر، رهبر و سازمانده مدرنیسم و مثالی عالی برای شعر کشورهای اسپانیایی زبان قاره آمریکای لاتین بود. کمیته نوبل با اعطای جایزه نوبل به ژیمنس، احترامی به اعدام و مرگ زودرس لورکا و ماخادو نیز نمود. پانته ایسم و خیالپردازی ژیمنس زیر تاثیر مطالعه آثار فلسفی اسپینوزا است . امروزه اشاره میشود زمانیکه ژیمنس آغاز به سرودن شعر نو نمود، ادبیات اسپانیایی زبان کشورهای آمریکای لاتین از شعر کلاسیک فاصله گرفته بود.
دراشعر رامون ژیمنس غیر از مناظر زیبای طبیعت اندلس، صدای غمگین و لطافت عارفانه نیز مشاهده می شود. وی در اسپانی، معروف به این است که با حداقل تعداد واژهها، تاثیری حداکثر در کیفیت شعری بجا می گذارد. منقدین چپ اشاره می کنند که رنج و احساس از خود بیگانگی او نشان از نارضایی خرده بورژوازی در جامعه کاپیتالیستی است. در شعر ژوان رامون ژیمنس گاهی روح تبدیل به شناخت عرفانی جهان مطلق می گردد. از جمله موضوعات مرحله سوم شعر او، خدا و ماهیت عمیق روان، و خلسه شاعرانه است.
