آزادی آنیشا اسداللهی، نفس تازه‌ای‌ در هوای سنگین این روزهاست…

آزادی آنیشا اسداللهی، نفس تازه‌ای‌ در هوای سنگین این روزهاست؛ نفسی که از پشت دیوارهای بلند زندان اوین بیرون امد، بی‌ آنکه حتی یک روز مرخصی، یا لحظه‌ای تخفیف در رنج، سهم او شده باشد. سه سال تمام ایستاد؛ سه سال تمام از حق گفتن، از حق آموختن، از حق تشکل‌یابی دفاع کرد و هزینه‌اش را با عمر و جوانی‌اش‌ پرداخت.

آنیشا اسداللهی، معلمی که کلاس درسش تنها چهاردیواری مدرسه نبود؛ مترجمی که واژگان را پلی میان رنج و آگاهی می‌کرد؛ و فعال صنفی‌ای که باور داشت عدالت، فقط شعاری برای نوشتن روی دیوار نیست، که حقی برای زیستن ا‌ست.

آنیشا اسداللهی پس از آزادی از زندان از طرف کنشگران جامعه مدنی و دوستانش مورد استقبال قرار گرفت.

او در اردیبهشت ۱۴۰۱، در پی بزرگداشت روز جهانی کارگر، به همراه همسرش کیوان مهتدی، جمعی از فعالان صنفی و کارگری و نیز دو عضو سندیکای معلمان فرانسه بازداشت شد؛ بازداشتی که بیش از آن‌که امنیتی باشد، نشانه هراس حاکمیت از همبستگی و مطالبه‌گری کارگران و زحمتکشان بود.

در این سه سال، همه بازداشت‌شدگان این پرونده آزاد شدند؛ دو معلم فرانسوی به سفارت کشورشان منتقل شدند؛ اما آنیشا، تا پایان حکم در زندان ماند.

پرونده‌سازی و صدور احکام طولانی‌مدت برای فعالان صنفی و کارگری، سال‌هاست به ابزاری برای سرکوب مطالبات معیشتی و حق تشکل‌یابی مستقل بدل شده است؛ رویکردی که بارها از سوی نهادها و تشکل‌های داخلی و بین‌المللی مورد اعتراض قرار گرفته. اما تجربه نشان داده است که مطالبه عدالت را نمی‌توان با دیوار و میله‌های زندان به حاشیه راند.

آنیشا بازگشته است؛ با قامت استواری که زندان نتوانست آن را خم کند. این بازگشت، برای کارگران و عدالتخواهان پیامی روشن دارد: راه حق، پرهزینه، اما دست یافتنی است.
آزادی‌ آنیشا اسداللهی نه هدیه بود و نه عفو؛ پایان حکمی بود که از آغاز، بسیاری آن را ناعادلانه و حاصل پرونده‌سازی می‌دانستند. او در میان شادی آزادی خواهان و اشک خانواده آزاد شده است.
ما نیز به امید آزادی همهٔ کارگران و کنشگران مدنی و رندانیان سیاسی عدالتخواه از زندان و رهایی رنجبران از بند ظلم و ستم، آزادی انیشا را به جامعهٔ کارگری تبریک می‌گوییم.

گروه کار کارگری فداییان خلق ایران(اکثریت)

چاپ متن