دلتنگیام را دیدند ؛
آسمانِ ابری
آغوش گشود .
هرکدام
تکهای از صدایم را برداشتند
و دور شدند—
آنقدر دور
که حتی خاطره هم
نفس نکشید .
شاید
یکی بازگردد
با خبری از تو
و بگوید
نام من
هنوز از دلت عبور میکند .
اما
آسمان بزرگتر شد .
پرواز ، رفتن ،
همیشه با بال نیست ؛
دل
زودتر کوچ میکند .
من صبر میکنم ،
در انتظاری شیرین ،
چشم به افق
به دوردستها ؛
پیش از آخرین طپش ،
پیش از آخرین نفس ،
ندایی از دورها
به قلبم خواهد رسید :
تو هستی .
حسین اسلامی
۱۴۰۴/۱۲/۰۶
