|
Getting your Trinity Audio player ready...
|
اتوبوس مرگ
قتل نویسندگان، هنرمندان و دگراندیشان، بالاترین و غیرانسانیترین مرتبهی سانسور و فجیعترین شکلیست که در سانسور اندیشه و بیان نمود مییابد. ۱۷ مرداد یادآور کوشش ناموفق وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی در به قتل رساندن جمعی از نویسندگان و روزنامهنگاران ایران است که برخی از آنان عضو کانون نویسندگان ایران بودند. در تابستان سال ۱۳۷۵ و در راستای قتلهای سیاسی زنجیرهای در دههی ۷۰، وزارت اطلاعات توطئهی به درّه افکندن اتوبوس حامل جمعی از نویسندگان را ترتیب داد تا آنان را که به دعوت اتحادیهی نویسندگان ارمنستان عازم این کشور بودند، به قتل برساند. در تابستان آن سال پس از هماهنگیهای لازم، مقرر شده بود سمیناری ادبی و فرهنگی با عنوان «بررسی و شناخت ریشههای مشترک دو فرهنگ»، به میزبانی دانشگاه ایروان و با هماهنگی سفارت ارمنستان برگزار گردد. بیست و یک نویسنده، شاعر و روزنامهنگار بیخبر از دسیسهچینیِ نیروهای امنیتی، در این سفر حضور یافتند. برنامهی سفر به گونهای ترتیب داده شد تا سفر به جای هواپیما با اتوبوس انجام پذیرد. در مسیر این سفر مرگبار، راننده که از اجیرشدگان نیروهای امنیتی بود، دو بار اتوبوس را در گردنه حیران تا لبهی پرتگاه هدایت کرده و سپس خود را به بیرون پرتاب میکند که بار دوم با هوشیاریِ دو تن از نویسندگان، اتوبوس متوقف میشود و این سفر نافرجام با نجاتِ مسافران از مرگ به پایان میرسد. پس از قتل تبهکارانهی جمعی از روشنفکران و نویسندگان دگراندیش از جمله احمد میرعلایی، غفار حسینی، محمد مختاری و محمدجعفر پوینده، از اعضای کانون نویسندگان ایران، موسوم به قتلهای زنجیرهای که در دههی ۱۳۷۰ اتفاق افتاد، واقعهی سفر به ارمنستان به «اتوبوس قتل نویسندگان» و «اتوبوس ارمنستان» شهرت یافت. این واقعه برگی مهم از تاریخ سانسور و سرکوب در ایران معاصر است که همواره با شکستن قلمها، بستن روزنامهها، ممنوعالقلم کردن نویسندگان، ممانعت از انتشار کتاب، حذف کلمات، ارعاب، تهدید، بازداشت، زندان، شکنجه، اعدام، قتل و حذف فیزیکیِ نویسندگان مستقل و آزادیخواه همراه بوده است. تاریخی خونین و محنتبار که در ماجرای سفر به ارمنستان، ماهیت خشن و صلب استبداد و تکصدایی بار دیگر آشکار میشود.
@kanoon_nevisandegane_iran
1 Comment
به بچه های تحریریه کار آنلاین تبریک باید گفت.
دیگر ارگان حزبی نباید فقط بر رهبری نظری حزبی متمرکز بماند، این پارادایم به گذشته تعلق پیدا کرده است.
باید همه نشریات، حتی ارگان، از نوع “منبع باز” open source بوده تا همه بتوانند در آن نظر بدهند. دیگر نباید به “خرد جمعی” (شورای مرکزی، شورای تحریریه ، کنگره … ) متکی ماند. الان دیگر مقوله “خرد همگانی” مطرح است.
در های نشریات و حتی ارگان خود را باز کنید، باز، خیلی باز، نباید ترسید. از بسته ماندن و محفلی ماندن باید ترسید ….