آیا امسال، سال نوبل «زن، زندگی، آزادی» است؟

جایزه صلح نوبل همیشه موضوع بحثهای متفاوت بوده است. این بحثها هم متوجه اشخاص و سازمانهای دریافت کننده ی این جایزه بوده است و هم موضوعیت فعالیت هایی که موجب دریافت جایزه شده است، و نیز در تطبیق جایزه با وصیت نامه آلفرد نوبل. نوبل گفته است که جایزه باید «به کسی داده شود که بهترین یا بیشترین کوشش را در راه برادری ملل، انحلال یا کاهش ارتش‌ها یا تشکیل و ترغیب کنفرانس‌های صلح کرده باشد.»(۱)

آنچه در سالهای اخیر برای اعطای این جایزه مورد نظر کمیته ی صلح نوبل بوده است تعمیم و تفسیری از وصیت نامه آلفرد نوبل است که شامل همه اشخاص، سازمانها و فعالیتهایی می شود که به طرق مختلف، مستقیم و غیر مستقیم، در تامین صلح نقش ایفا میکنند. شوربختانه در بسیاری از این مواقع کمیته نروژی نوبل صلح از معیارهای گسترده ای برای انتخاب دریافت کنندگان این جایزه استفاده میکند که بیشتر در چارچوب برداشت غرب از صلح و توسعه اجتماعی تعریف میشود و از این رو بار سیاسی آن نیز بیشتر در همسویی با دیدگاه های سیاسی غرب قرار دارد.

علیرغم همه اما و اگر ها، تردیدی نیست که جنبش «زن، زندگی، آزادی» برای رفع تبعیض و تامین حقوق پایمال شده زنان کشور ما پا به میدان گذاشت. در این نیز نمی توان تردید کرد که برابری حقوق زنان و مردان در هر جامعه ای یکی از نشانه های احترام به ارزشهای انسانی است. بعلاوه در هر جامعه ایی که ارزشهای انسانی مورد پذیرش عام قرار گرفته باشد، حراست ازصلح و پرهیز از جنگ نیز ارزشی پذیرفته شده است.

بر این اساس جنبش «زن، زندگی، آزادی» بطور عام و بالاخص تمامی کنشگران آن که برای دفاع از حق برابر همه انسانها در محدوده جغرافیایی کشور تلاش میکنند و رنج زندان و خشونت و تعدی نظام را در تمامی این سالها بر دوش گرفته اند شایسته ستایش براساس وصیت نامه ی آلفرد نوبل هستند.

بعد جهانی و تاثیرات بین المللی جنبش «زن، زندگی، آزادی» به دلیل عام بودن زمینه مبارزه و حمایت بشریت مترقی از آن، بر اهمیت ارج نهادن به این مبارزه می افزاید و این بر ضرورت اختصاص جایزه صلح نوبل امسال به زنان پیشرو و از خود گذشته ایران تاکید میکند. ما بر این باوریم که چهره های شناخته شده ای مانند نرگس محمدی، نسرین ستوده و دیگر زنان مبارز دربند بی نام و نشان که برای مبارزه بر علیه یوغ ستم و تبعیض در زندان هستند، شخصیت‌های شایسته ای برای دریافت این جایزه بشمار می‌روند.

۱ ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

چاپ متن