”چاره و گریز”

هوا هنوز تاریک بود. خبری از صبح نبود. مرد غلتی زد و از جا بلند شد. نمی توانست بخوابد. هوایی که با خراش از گلو و بینی دخترش خارج می شد، نفس او را هم به شماره انداخته بود. به آیینهٔ بالای دستشویی که ظرفشویی هم بود و از شدت رطوبت زرد و کدر شده، نیم نگاهی انداخت، خود را ندید.  زیر لب گفت: این همه بدبختی در یک وجب جا؟ آنطرف اتاق زنش با چشمان پف کرده و نیمه باز به دختر خیره شده بود. مرد کتری برقی را روشن کرد از قوطی دوتا تی بگ بیرون آورد و کنار فلاسک گذاشت، می خواست چای درست کند. کتری چنان سر و صدا می کرد، گویی  ماشین بخار روشن شده.  دختر هم با ناله بیدار شد. تشنه بود. مادر لیوانی آب، جلوی دهان او گرفت. صورتش داغ و خشک بود، آب را کنار زد. دلش شربت می خواست. زن آب لیوان را عوض کرد و کمی شکر به آب اضافه کرد. دخترک چند قطره نخورده بالا آورد. شربت آبلیمو یا گرد پرتقال می خواست. آب هنوز جوش نیامده بود، که مرد بی هیچ کلامی، شلوارش را پوشید و بیرون رفت. تا میدان نزدیک خانه پیاده رفت.  یک دستش را در جیب فرو برده و دست دیگرش در هوا بالا و‌ پایین می رفت. به دنبال جایی می گشت، که یک دل سیر گریه کند. فریاد بزند. و خشمی که به جای مهربانی در چشمانش نشسته بود، را بیرون بریزد. اما کجا؟ به میدان رسید. هنوز آفتاب نزده بود. عد‌ّه ای جمع شده بودند. پچ ‌پچی نا خوشایند، هوا را سنگین کرده بود. می خواست از جوی بلندی که پر از لجن بود به آنطرف برود. همراه با جمعیت سر او هم بالا رفت. کسی می گفت، سعید، دیگری می گفت، محمد و… چشمش به بالای دکل جرثقیل افتاد. کسی را آویزان کرده بودند. از بوی سیگار و صدای ناله و گریه دلش آشوب شد. دچار سرگیجه و تهوع شد. می خواست از آنجا بگریزد، برود و جایی خلوت تمام بغض‌هایش را فریاد کند. گریه کند، و درماندگی اش را چاره کند. اما کجا؟ جمعیت در هم می پیچید و جا بجا می شدند. چند متر آن طرف تر،  مثل همیشه پیر و جوان گروه گروه ایستاده و منتظر بودند. منتظر بودند تا یکی با ماشین از راه برسد، وراندازشان کند و درشت‌ترین و ارزان‌ترینشان را انتخاب کند. چشمان مرد با وجود خستگی، هوش صاحبش را به رخ می کشید. اما او در آن لحظه، با در هم کشیدن ابروان اش، جلو گریه اش را می گرفت. فکر کسی که بالای دار بود همراه تصویر دختر بیمارش آزارش می داد،

 و از خود می پرسید: این چه زندگی ست؟ چاره چیست؟چه باید کرد؟ کسی هم سن و سال خودش، چند قدم آنطرفتر  ایستاده بود. می خواست به طرف او برود، می دانست با هم بیشتر مورد توجّه قرار می گیرند. گویی صاعقه زد. کسی که وحشت زده وسط مردم می دوید، به او تنه زد. پای مرد به آن طرف جوی نرسید. تعادلش را از دست داد. فریادی کشید و سرش با شدت به لبهٔ جوی آب خورد. دست چپش که از مچ قطع شده بود، از جیبش بیرون افتاد. مردم نگاهشان به طرف صدا رفت. به طرفش آمدند. مرد با ناله گفت: دخترم، دخترم. و‌ از حال رفت.

 دیگر صدای نفس های دخترش را نمی شنید. اما، چشمان منتظر و طنین گریهٔ زن او را منقلب می کرد. نفس اش با خس خس از گلو‌ بیرون می آمد.

 نور باریکی از پنجرهٔ بالای سلول وارد می‌شد، ستونی از گرد و غبار در هوا موج می زد. مرد سراسیمه و با چهره ای عرق کرده از خواب پرید و  گفت: چه کابوسی! هم سلولی اش، با صدایی که سعی می کرد نلرزد، گفت: مرد حسابی، تو نگذاشتی که بقیه هم بخوابند. بلند شو!