فلسفۀ وجودی چپ دفاع از حقوق فرودستان و کارگران است!

امسال هم به روال سال‌های پیش شورای عالی کار خواست دولت وکار فرمایان را برای تعیین حداقل حقوق  به کارگران تحمیل خواهد کرد. امروز زمین بازی در دست دولت و کار فرمایان است و صدای کارگران و فرودستان هیچ جا بازتاب پیدا نمی‌کند.

 اوایل انقلاب در شرایطی که اغلب چپ ها سیاست “حمایت و انتقاد” نسبت به حکومت پیشه کرده بودند  وسعی می‌کردند فعالیت خود را در چها چوب نظام تعریف کنند، سرکوب وحشیانۀ ان‌ها توسط حکومت در دهۀ شصت را چگونه می توان توضیح داد؟

قطعا” از زوایای مختلف می‌توان این موضوع را نگاه کرد. ولی آن‌چه مسلم است سرکوب چپ‌ها رابطۀ مستقیم با اجرای تعدیل اقتصادی دولت هاشمی داشت. سرکوب چپ سرآغاز هجوم و سرکوب  دستاوردهای بعد از انقلاب کارگران و فرودستان بود. حکومت برای اجرای سیاست خود می‌خواست میدان عمل و سیاست را به انحصار خود درآورد و جریان چپ را مزاحم اجرای برنامه‌های خود می‌دید. بعد از سرکوب نیروهای چپ‌ بود که سیاست ویران‌گر تعدیل اقتصادی و برنامه‌های صندوق بین‌الملی رابه راحتی اجرا درآمد.

در همه جا و همه زمان موقعیت نیروهای چپ ارتباط مستقیمی  با معیشت فرودستان و کارگران داشته و دارد. امروز موقعیت ضعیف نیروهای چپ و نبود  تشکل‌های مستقل کارگری موجب شده حکومت بی پروا حقوق کارگران و فرودستان را لگدمال کند و به هیچ‌کس پاسخ‌گو نباشد.

عرصۀ سیاسی به  مدد پول و رسانه و دروغ به تسخیر نیروهای راست ارتجاعی و حکومت در آمده است. اغلب چپ‌ها در ایران زمین بازی را به نو لیبرالیست‌های وطنی باخته‌اند. بخش زیادی از آن‌ها خواسته و ناخواسته به مروجین سیاست‌های نو لیبرالی تبدیل شده‌اند؛ به قولی چپ می‌اندیشند ولی لیبرالی عمل می‌کنند.

صدای فرودستان هیچ‌جا شنیده نمی شود. در فضای به شدت پول‌محور دفاع از حقوق کارگران و فرودستان به امر دشواری تبدیل شده است.

در نبود مؤثر نیروهای چپ جریان راست ارتجاعی  و حکومت درد و رنج مردم را ابزاری کرده برای رسیدن به اهداف خاص سیاسی خود. امروز چپ برای احیای خود باید به اهداف اولیه‌اش که دفاع از حقوق کارگران و فرودستان بود بازگردد. چپ باید بازتاب دهندۀ  صدای فرودستان باشد.

جابر حسینى

چاپ متن