
حسن روحانی در دوره تبلیغات انتخاباتی خود، با توجه به بیزاری مردم از مرگ، علیه کسانی که در این سی و چند سال گذشته مدافع اعدام و سرکوب بوده اند، سخن گفت و با این وعده بخشی از شهروندان را به حمایت از خود به پای صندوق های رای کشاند. اما هنوز چند ماه از انتخابات نگذشته است که آن وعده ها را به فراموشی سپرده است.

به احتمال قوی نتوان روزی را همچون امروز، دوشنبه ۹ اکتبر ۲۰۱۷، در تاریخ یافت که در آن این همه همزبانی جهانی – داخلی و خارجی – علیه مقام نخست کشوری ابراز شده باشد، تا چه رسد به آن که مقام نخست کشور مورد نظر رئیس جمهور امریکا باشد و موضوع همزبانی هم توافق هسته ای ایران با ۵ + ۱، که به برجام شناخته شده است.

شورای سردبیری کار: تجربه تمامی طول دوران حیات حکومت اسلامی نشان میدهد که هر موج سرکوب، بهجای تثبیت پایدار نظام، پایگاه اجتماعی نظام را کوچکتر میکند، شمار بیشتری از شهروندان را به صف مخالفان میراند و پس از مدتی، اعتراضات گستردهتری دوباره سر برمیآورد. این بار اما فشار از پایین با خطر تشدید تنش در سطح منطقهای و بینالمللی نیز همزمان شده است. در چنین فضایی، اسرائیل ـ با سابقه حملات تحریک آمیز و تلاش مستمر برای تضعیف جمهوری اسلامی ـ ممکن است اعتراضات داخلی را فرصتی برای ازسرگیری حملات علیه ایران تلقی کند. این همزمانی نارضایتی داخلی و تهدید خارجی، معادلهای بسیار خطرناک برای کشور ما ایجاد کرده است.