
در این بیانیە بە درستی تاکید شدە است: “حیات اجتماعی کارگران و دانشجویان این کشور؛ هم چون معلمان، پرستاران و دیگر اقشار زحمتکش، به واسطه موج جدید سیاستهای سودمحور و زودبازده سرمایهسالار، مورد هجوم قرار گرفته است. سکوت در برابر چنین حملاتی تحت عنوان «دامن نزدن به کشمکشهای طبقاتی»، «سوءاستفادههای سیاسی ـ جناحی برای حمله به دولت» یا «اولویت آزادی بر عدالت» چیزی نیست جز چشم بستن بر زندگی اکثریت”.

حتی اگر ما یک کشور یکپارچه کردستان را تصور کنیم، چرخ اقتصاد چنین کشوری چگونه خواهد چرخید؟ همانطور که رهبران اقلیم کردستان میدانند، بدون وجود کرکوک، چنین کشوری بقا پذیر نخواهد بود، و حتی باوجود کرکوک پیشبینی آیندهای موفق، برای کشوری که متشکل از چهار تکه از کمتر توسعهیافتهترین قسمتهای چهار کشور کمتر توسعهیافته است و دسترسی به دریا هم ندارد، سخت است.

شورای سردبیری کار: تجربه تمامی طول دوران حیات حکومت اسلامی نشان میدهد که هر موج سرکوب، بهجای تثبیت پایدار نظام، پایگاه اجتماعی نظام را کوچکتر میکند، شمار بیشتری از شهروندان را به صف مخالفان میراند و پس از مدتی، اعتراضات گستردهتری دوباره سر برمیآورد. این بار اما فشار از پایین با خطر تشدید تنش در سطح منطقهای و بینالمللی نیز همزمان شده است. در چنین فضایی، اسرائیل ـ با سابقه حملات تحریک آمیز و تلاش مستمر برای تضعیف جمهوری اسلامی ـ ممکن است اعتراضات داخلی را فرصتی برای ازسرگیری حملات علیه ایران تلقی کند. این همزمانی نارضایتی داخلی و تهدید خارجی، معادلهای بسیار خطرناک برای کشور ما ایجاد کرده است.