شنبه ۵ خرداد ۱۴۰۳ - ۰۸:۳۷

شنبه ۵ خرداد ۱۴۰۳ - ۰۸:۳۷

آنچه ما می گوییم و آنچه از ایشان می شنویم

جنبش سبز، که من اصرار دارم حرکت دمکراسیخواهی و عدالتخواهانه فعلی را به این نام بخوانم و برعکس بسیاری از فعالین در فضای مجازی و طرفداران جنبش چپ از این بابت هیچ باکی از آن ندارم، با تداوم و تعمیق در جامعه و پس از برآمد مجددش در خیابان، مدعیان و مفسران فراوانی یافته است

جنبش سبز، که من اصرار دارم حرکت دمکراسیخواهی و عدالتخواهانه فعلی را به این نام بخوانم و برعکس بسیاری از فعالین در فضای مجازی و طرفداران جنبش چپ از این بابت هیچ باکی از آن ندارم، با تداوم و تعمیق در جامعه و پس از برآمد مجددش در خیابان، مدعیان و مفسران فراوانی یافته است.

بسیاری از این مدعیان که بخاطر مخالفت همیشگی و دائمی با اصلاح طلبی از روز نخست شعار “رای من کجاست؟” را با توجیه “خودشان در انتخابات غیردمکراتیک در نظام ولایت مطلقه شرکت کردند” به سخره می گرفتند و حتی علناً اعتراضات مردم را در ذیل این شعار در تابستان ۸۸ فاقد وجاهت قانونی و منطقی قلمداد می کردند، با گردشی ۱۸۰ درجه این جنبش را حرکتی انقلابی و با هدف براندازی رژیم دانستند که بخاطر رهبری آن که از سردمداران رژیم در گذشته بوده اند، عقیم مانده است.

این مدعیان که چندی بود به علت عدم حضور خیابانی مردم، با افتخار از”میخ شدن” تابوت این جنبش دم می زدند و حتی از پیشی گرفتن از عمال رژیم نیز در این باب ابایی نداشتند، پیش از برآمد مجدد خیابانی جنبش دست به کار مقایسه آن با حرکتهای اعتراضی مردم در مصر و تونس شدند و با شعار “چرا تونس تونس ایران نتونس؟” تفسیر فرمودند که علت این مهم رهبری اصلاح طلب “سبزها” و اصلاً تفکر “اصلاح طلبی” بوده که باید با تفکر و رهبری انقلابی جایگزین شود و این تنها راه شکست دیکتاتورهاست که فقط زبان زور را می فهمند.

فراخوان آقایان موسوی و کروبی به راهپیمایی ۲۵ بهمن و بازگشت مردم به خیابان چون پتکی بر سر این متفکران انقلابی فرود آمد و چنان بر آنان گران تمام شد که دستکمی از خود رژیم در مقایسه نداشتند.

با گذشت زمان و بسط اعتراضات در کشورهای خاورمیانه و عربی تفسیرات جدید این دوستان انقلابی آغاز شد و به این نتیجه گیری جامع و همه جانبه دست یافتند که “تنها ره رهایی جنگ مسلحانه است” و با مقایسه جنبش در ایران با آنچه در لیبی می گذرد، سرانجام این بار کشف کردند که “چرا لیبی تونس اما ایران نتونس”. دستشان درد نکند، واقعاً که کشف بزرگی فرمودند. البته درهمچنان بر همان پاشنه قبلی می چرخد و مرغ این دوستان همان یک پا را دارد و لذا توجیه این امر همان است که قبلاً بود؛ یعنی آن که “دیکتاتورها زبانی به غیر از زور را نمی فهمند.”

جالب است که از این خیل طرفداران انقلاب و قهر مسلحانه یکی بلند نشد بپرسد که در این میان نقش عامل اصلی یعنی مردم چه شد؟ شما که تا قبل از ۲۵ بهمن هر چه کردید نتوانستید یک حرکت فراگیر و حتی یک آکسیون اعتراضی را در خارج از کشور (داخل کشور پیشکشتان) سازماندهی کنید، با کدام توان توده ای خیال مبارزه مسلحانه را در سر می پرورانید و آیا فراموش کرده اید که ساختار ماقبل سرمایه داری و قبیله ای حاکم در لیبی و یمن اساساً وجه تمایز جنبش اعتراضی در این دو کشور با سایر کشورهای منطقه است که صد البته علت اصلی گذار آن به جنگ داخلی که امروز ناظر آن هستیم، می باشد و نظایر آن در گذشته نه چندان دور در افغانستان، سومالی و… رخ داده است و هیچ کدام نیز به آزادی و دمکراسی نیانجامیدند.

نفرت این دوستان انقلابی ما نسبت به رژیم و حکومت جنایتکار اسلامی چنان چشمشان را کور کرده است که حتی از تحلیل منطقی و منصفانه آنچه در پیرامونشان اتفاق می افتد نیزعاجزند و حوادث منطقه ای را نیز به دشواری درک می کنند.

آنچه در تونس و مصر اتفاق افتاد با هیچ معیار تاریخی قابل قبول و مطابق هیچ تئوری اجتماعی پذیرفته شده ای، “انقلاب” نبوده است. نخست آنکه هیچ طبقه یا قشر اجتماعی خاصی جایگزین طبقه یا قشر اجتماعی دیگری در راس هرم قدرت سیاسی-اجتماعی نگردیده است. بنابر کدامین فرمولبندی و تعریف اجتماعی می توان عزل یک رییس جمهور را در اثر اعتراضات خیابانی مردم نظیر آنچه در تونس رخ داد را در حالیکه تمامی ارکان حکومتی و ساختار سیاسی- اجتماعی و نظامی کشور دست نخورده مانده است را “انقلاب” نامید؟ مگر آنکه “انقلاب” را به مفهوم تنها لغوی آن مد نظر قرار دهیم که در آن صورت هر “تغییر” را می توان “انقلاب” دانست.

علاوه بر این هیچ سازمان و یا خط مشی سیاسی خاصی نیز در عزل روسای جمهوری تونس و مصر اثر گذار نبوده و اساسا” چنین تشکلی در این کشورها که بتواند قدرت را به دست گیرد و “شالوده نوینی را بجای خرابه های گذشته”  بنشاند، وجود ندارد.

حال باید از این عزیزان بی پرده پرسید آیا رفتن “بن علی” از تونس و “مبارک” از مصر و اصلاح قانون اساسی مصر در یک همه پرسی (این یکی حتی هنوز در تونس رخ نداده است.) به معنای انقلاب است؟ پس چرا عزل خامنه ای و اصلاح قانون اساسی در ایران شعارهایی “اصلاح طلبانه” محسوب می شوند و باید آنها را دور انداخت؟

مشکل اساسی دوم این عزیزان نبود یک آلترناتیو قابل قبول و دارای پایگاه مردمی در مقابل جمهوری اسلامی است. شاید این دوستان به شدت انقلابی ما پاسخ دهند که چنین آلترناتیوی در هیچ کشور دیگر هم در منطقه وجود ندارد، البته که این حرف کاملا” درست است و به همان علت نیز هست که حتی در مصر و تونس هم که تظاهرات خیابانی منجر به فرار دو دیکتاتور از کشورشان گردید، “انقلاب” رخ نداد و با اصلاحاتی نیم بند در تونس و البته کمی معنی دارتر در مصر تظاهرات به پایان رسید. در یمن و بحرین به نظر میرسد که بزرگترین مشکل مخالفان حکومت نیز همین نبود آلترناتیو و نیروی سیاسی قابل بحث در کشور است که بتواند کارکرد مطلوب در “قبضه” کردن قدرت به معنای انقلابی آن داشته باشد. بگذریم که در صورت وجود چنین سازمان و آلترناتیوی در کشور و کارکرد “مثبت” آن در پیشبرد انقلابات، چنین مجموعه ای پس از کسب قدرت خود به معزل اصلی بدل شده و با بسط قدرت خود به بزرگترین ابزار سرکوب و اعمال دیکتاتوری تبدیل می گردد.

مسئله در لیبی اما دشوارتر و غیر قابل قیاس با همسایه های  نزدیکش چون مصر و تونس است. آنچه در لیبی می گذرد کم و بیش مشابه آن درگیریهای قبیله ای است که در سومالی حدود بیست سال قبل رخ داد و نتیجه آن یک جنگ داخلی و قدرت گرفتن اربابهای محلی بود  و سرانجام دزدی دریایی و دیگر هیچ!!! تنها فرق لیبی منابع نفت آن است که غرب و ناتو را وادار به دخالت فوری به منظور جلوگیری از یک جنگ داخلی طولانی مدت و بی سر انجام نموده که در این بین شرایط جغرافیایی لیبی و سواحل گسترده آن در مدیترانه و در نزدیکی اروپا نیز دلیل قابل درک دیگری در اقدام نظامی فوری ناتو می باشد.

موضوع لزوم آلترناتیو در بینش جمعی دیگر از طرفداران انقلاب اما پذیرفته شده است و ایشان را به تقلا واداشته و به همین دلیل نیز بسیاری را پیرامون شاهزاده رضا پهلوی گرد آورده است. اما حقیقت آن است که این موج نیز بی تاثیر است و با گذشت زمان فروکش خواهد نمود و بدیهی است که هر تلاشی در این زمینه ره به جایی نخواهد برد و “آب در هاون کوفتن است”.

اما این که چرا چنین می گویم حدیث مفصلی است که اگر آن را خلاصه کنیم در دو بحث اصلی می توان آن را جمعبندی کرد. نخست عدم صداقت و اپورتونیسم حاکم پیرامون آقای رضا پهلوی است. این عدم صداقت و فرصت طلبی خاندان پهلوی و بازماندگان دربار گذشته همچنان حرف اول را در فعالیتهای سیاسی ایشان می زند و بی جهت نیست که ایشان علیرغم میل ظاهری خودش به مرزبندی بین آنچه برای آینده ایران می خواهد با حکومت پدرش ناچارا” به دفاع از آن حکومت ننگین می پردازد و همه آن استبداد و حکومت مطلقه شاهانه را که با داغ و درفش، اعدام و شکنجه بهترین فرزندان میهن همراه بود را ناشی از “دلسوزی” پدرش قلمداد می نماید. (رجوع کنید به مصاحبه وی در برنامه پارازیت صدای امریکا).

برخوردهایی از این دست و خصوصاً مصاحبه هایی که اخیراً توسط شخص رضا پهلوی و مادرش انجام شده اند، بیانگر این حقیقت اند که نگاه این خانواده به ملت ایران نگاهی از بالا و طلبکارانه است و باور کرده اند که ملت ایران بخاطر سرنگون کردن نظام سلطنت به ایشان بدهکارند و چون به قول خودشان در برهه ای از تاریخ به نظام شاهنشاهی “پشت کرده اند” ( برای خرده گیران عزیز عرض می کنم که این عبارت نیز از همان مصاحبه و از زبان شخص رضا پهلوی است)، حالا می بایست با بازگرداندن سلطنت به ایشان جبران کنند و لابد این امر ایشان را محق می کند تا پس از روی کار آمدن با “دلسوزی” هر چه تمامتر تسمه از گرده ملت قدرناشناس ایران بکشند.

نکته دوم آن است که علیرغم تبلیغات انجام شده پیرامون نقش “مجاهدین خلق” و “سلطنت طلبان” در جنبش سبز که توسط رژیم کودتا انجام می شود و بروز تمایلاتی به این دو گزینه اصلی آلترناتیو سازان در خارج از کشور، هیچگونه گرایشی به این دو بخش از مخالفین رژیم در داخل کشور وجود ندارد. این عدم تمایل تا بدان حد است که علیرغم ادعاهای موجود در فضای مجازی و فراخوانهای متعددی که انجام شد هیچ حرکت اعتراضی از سوی این گرایشها صورت نگرفت و علیرغم میل سلطنت طلبان، تمایل مردم به شعارهایی چون “الله اکبر” و حمایتشان از رهبرانی چون موسوی و کروبی در تمامی حرکتهای اعتراضی نه تنها نقصان نیافته بلکه بیش از پیش گسترش پیدا کرده است. (قطعا” اعتراف به این حقایق به معنای باور به “الله” نیست و نخواهد بود).

طرفداران “انقلاب” درگیری مردم با نیروهای سرکوبگر در خیابان را نشانگر روحیه انقلابی و تمایل مردم به “ریشه کن” کردن جمهوری اسلامی قلمداد می کنند، حال آنکه اساسا” از روز نخست و حتی در شرایطی چون روز “چهارشنبه سوری” که مردم با توجه به ویژگیهای خاص این روز امکان تعرض مضاعفی یافته بودند، علاقه به درگیری در ایشان دیده نشد و در هیچ زمانی اقدامی در جهت آغاز چنین برخوردهایی از طرف مردم صورت نگرفته است و مردم تمایل خود را به اعتراضات مسالمت آمیز در همه شرایط  بروز داده اند و از هر امکانی برای دوری جستن از خشونت و محکوم نمودن آن استفاده کرده اند. بدیهی است که مقاومت در برابر سرکوب در چنین شرایطی و با توجه به وحشیگری نیروهای دولتی امری بدیهی و ناگزیراست و نشانگر تمایل مردم به خشونت نیست.

در خاتمه این بحث ذکر نکته ای را برای دوستان جوان و پر شوری که ممکن است تحت تاثیر تبلیغات و پروپاگاندای چنین تفکراتی قرار گیرند و باور کنند که “زبان زور تنها زبان ممکن در برابر دیکتاتوری” است، عرض می کنم. تبیین این موضوع که چرا باید جنبش سبز به “اصلاح طلبی” (به معنای تغییرات “گام به گام” ولی نامحدود تا نیل به دمکراسی و عدالتی که خواهان آن هستیم) و دوری جستن از خشونت ادامه دهد و وفادار بماند، ضرورتی انکار ناپذیر است. جنبش سبز با بهره گیری از تجربه انقلابات به خوبی دریافته است که خشم توده ها به دنبال هر انقلابی غیر قابل کنترل بوده و جنایات ناشی از آن تنها و تنها به نفرت بیشتر و کشتار و دیکتاتوری وحشیانه تر می انجامد. فراموش نکنیم که خواست تغییرات یک شبه و ناگهانی اجتماعی به افسانه های هزار و یک شب نزدیکتر است تا واقعیات اجتماعی و بنابر آن ضرب المثل معروف “آنان که باد می کارند طوفان درو می کنند”.

از “انقلاب” و خونریزی نمی توان به دمکراسی و عدالت اجتماعی رسید و تفکر انقلابی که بر مبنای به دست گرفتن قدرت به شکل قهرآمیز باشد به ناچار سرانجامی جز پشیمانی نخواهد داشت. آنچه در کشور ما بعد از بهمن ۵۷ رخ داد نه اشتباه بود و نه قابل اجتناب بلکه روندی محتوم بود که با اعدام انقلابی هویداها و فرخ رو پارساها آغاز شد و امروز نیز با قتل ندا آقا سلطان ها در خیابان، اعدام کمانگرها به دنبال محاکمات چند دقیقه ای و شهادت رضا مغامسی ها در زیر شکنجه همچنان ادامه دارد.

تاریخ انتشار : ۹ فروردین, ۱۳۹۰ ۱۰:۱۳ ب٫ظ
لینک کوتاه
مطالب بیشتر

نظرات

Comments are closed.

بیانیه‌های هیئت‌ سیاسی‌ـ‌اجرایی

مرگ رئیس دولت سیزدهم و چشم‌انداز پیشِ‌ رو

ابراهیم رئیسی بیش از چهار دهه در سمت‌های مختلف در کشتار سه نسل از مبارزین ایران نقش‌‌های مهمی ایفا کرده است. سال‌هاست نام رئیسی با فاجعۀ ملیِ کشتار جمعی زندانیان سیاسی در سال ۶۷ گره خورده است. هم از این روست که در تمام این سال‌ها خانوادۀ بزرگ دادخواهان به حقّ محاکمۀ عادلانه و مجازات او و دیگر آمرین و عاملین کشتار زندانیان سیاسی را پی‌گرفته‌اند.

ادامه »
سرمقاله

روز جهانی کارگر بر همۀ کارگران، مزد‌بگیران و زحمتکشان مبارک باد!

در یک سالی که گذشت شرایط سخت زندگی کارگران و مزدبگیران ایران سخت‌تر شد. علاوه بر پیامدهای موقتی کردن هر چه بیشتر مشاغل که منجر به فقر هر چه بیشتر طبقۀ کارگر شده، بالا رفتن نرخ تورم ارزش دستمزد کارگران و قدرت خرید آنان را بسیار ناچیز کرده است. در این شرایط، امنیت شغلی و ایمنی کارگران در محل‌های کارشان نیز در معرض خطر دائمی است. بر بستر چنین شرایطی نیروهای کار در سراسر کشور مرتب دست به تظاهرات و تجمع‌های اعتراضی می‌زنند. در چنین شرایطی اتحاد و همبستگی نیروهای کار با جامعۀ مدنی و دیگر زحمتکشان و تقویت تشکل های مستقل کارگری تنها راه رهایی مزدبگیران است …

مطالعه »
سخن روز و مرور اخبارهفته

انتخابات ۸ درصدی!

اخباردور دوم انتخابات مجلس: روز جمعه ۲۱ اردیبهشت سال جاری, نتیجه انتخابات دور دوم مجلس در تهران اعلام گردید نماینده اول کلان شهر تهران با کسب ۲۶۹/۴۳  رای از حدود ۸ میلیون نفر واجدین شرایط رای دادن, یعنی با رای فقط ۲ درصد از مردم تهران به مجلس راه یافت. البته با احتساب ۵ درصد آرا باطله, مشارکت مردم تهران کمتر از  ۳ درصد بوده است.

مطالعه »
آخرین مطالب

نظر مصطفی تاج‌زاده درباره پیشنهاد مهدی نصیری و «ائتلاف از تاجزاده تا شاهزاده»!

اگر هم زمانی قرار بر تشکیل ائتلافی شد، باید بر مبنای پذیرش دمکراسی، حقوق بشر و حقوق شهروندی شکل بگیرد تا درنهایت به توسعه و امنیت پایدار در خاورمیانه‌ی آشوب‌زده کنونی برسد، نه اینکه از استبدادی به استبداد دیگری برویم.

خوانش سیاسی سقوط بالگرد و تاکتیک مقطعی…

مرگ رئیسی اگر نظام را در عزا نشاند، در مقابل اکثریت قاطع مردم را خوشحال کرد. در جامعه‌ای که «پشت سر مرده حرف نمی‌زنند»، شادی از مرگ در اصل نشانه‌ی سیاسی است! ابراز شادی از این نیستی سیاسی که شکل فراگیر هم دارد نه فقط جسارت جامعه را به رخ حکومت می‌کشد، که در هراس نظام از مردم نمود نمی‌یافت هرگاه کار آن به تهدید اشخاص و شبکه‌ها بخاطر شادمانی نمی‌کشید!

نگاهی به دورنمای انقلاب در ایران…

سال گذشته، پس از فروکش نمودن خیزشهای مردمی که حول محور “زن، زندگی، آزادی” ستون نظام را شدیدا لرزاند، توده های مردم در صحنه های متنوع اجتماعی، رژیم دیکتاتوری مذهبی حاکم را به چالش میکشند. کارگران در حیطه های مختلف کاری و از جمله در صنایع نفت، ذوب آهن، فولاد، راه آهن، مخابرات برای … مبارزه میکنند.

صفحه شطرنج رژیم اسلامی…

استدلال‌های حامیان سال‌های گذشته دولت احتمالاً امسال نیز تکرار می‌شود: رئیس‌جمهور در «شرایط حساس کنونی» باید مدیری توانا و قوی باشد، بتواند امنیت را حفظ کند، بحران‌ها را مدیریت کند و پیرو خالص علی خامنه ای باشد. او باید در هماهنگی مطلق با رهبری و «میدان» (بخوانید: سپاه) در سیاست خارجی عمل کند و رویکرد تندرو کنونی را در سیاست‌های فرهنگی-امنیتی حفظ کند.

ترکیه باز هم رهبران حزب دموکراتیک خلق را به ۴۲ و ۳۰ سال زندان محکوم کرد…

اتهامات این دادگاه – که بیشتر به عنوان “پرونده کوبانی” شناخته می شود – وابسته به یک توییت از اکتبر ۲۰۱۴ است که خواستار همبستگی با مردم شهر کوبانی در برابر حملات دولت اسلامی (داعش) و پلیس محلی ترکیه شده بود. بیش از ۳۷ نفر در اعتراضات کوبانی-اکثریت قریب به اتفاق توسط تیراندازی پلیس ترکیه، در سال ۲۰۱۴ کشته شدند.

یادداشت

آیا مرگ رئیسی برای قربانیان فاجعه ملی یک بستار و ختم می‌آورد؟

“من انها را نمی بخشم. چرا باید انها را ببخشم وقتی که هنوزهم نمی خواهند حقیقت را بگویند؟ و مشکل در انست که آنها حتی از ما بخشش هم نمیخواهند، از کسانیکه عزیزانشان را از دست داده اند. آنها بخشش را از دولت طلب میکنند، انها هیچ زخمی به دولت نزده اند، آنها چه کرده اند، ظلم به ما روا شده است.”

مطالعه »
بیانیه ها

مرگ رئیس دولت سیزدهم و چشم‌انداز پیشِ‌ رو

ابراهیم رئیسی بیش از چهار دهه در سمت‌های مختلف در کشتار سه نسل از مبارزین ایران نقش‌‌های مهمی ایفا کرده است. سال‌هاست نام رئیسی با فاجعۀ ملیِ کشتار جمعی زندانیان سیاسی در سال ۶۷ گره خورده است. هم از این روست که در تمام این سال‌ها خانوادۀ بزرگ دادخواهان به حقّ محاکمۀ عادلانه و مجازات او و دیگر آمرین و عاملین کشتار زندانیان سیاسی را پی‌گرفته‌اند.

مطالعه »
پيام ها

دانشجویان آمریکایی در اعتراض به ادامه نسل کشی فلسطینیان توسط اسرائیل دانشگاه ها را به تصرف خود در آوردند!

سازمان فداییان خلق ایران(اکثریت)-حوزه آمریکا ضمن اعلام حمایت کامل از مبارزه دانشجویان و استادان در تمامی دانشگاه های آمریکایی شرکت کننده در این جنبش، به مقاومت نسل نوین دانشجویی درود میفرستد و برای ایشان در شکستن فضای تاریک تحمیل شده و تا موفقیت نهایی پیروزی آرزو می‌کند.

مطالعه »
بیانیه ها

مرگ رئیس دولت سیزدهم و چشم‌انداز پیشِ‌ رو

ابراهیم رئیسی بیش از چهار دهه در سمت‌های مختلف در کشتار سه نسل از مبارزین ایران نقش‌‌های مهمی ایفا کرده است. سال‌هاست نام رئیسی با فاجعۀ ملیِ کشتار جمعی زندانیان سیاسی در سال ۶۷ گره خورده است. هم از این روست که در تمام این سال‌ها خانوادۀ بزرگ دادخواهان به حقّ محاکمۀ عادلانه و مجازات او و دیگر آمرین و عاملین کشتار زندانیان سیاسی را پی‌گرفته‌اند.

مطالعه »
برنامه و اساسنامه
برنامه سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)
اساسنامه
اساسنامه سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)
بولتن کارگری
شبکه های اجتماعی سازمان
آخرین مطالب

نظر مصطفی تاج‌زاده درباره پیشنهاد مهدی نصیری و «ائتلاف از تاجزاده تا شاهزاده»!

خوانش سیاسی سقوط بالگرد و تاکتیک مقطعی…

نگاهی به دورنمای انقلاب در ایران…

صفحه شطرنج رژیم اسلامی…

ترکیه باز هم رهبران حزب دموکراتیک خلق را به ۴۲ و ۳۰ سال زندان محکوم کرد…

رئیس‌جمهور جدید ویتنام به فراکسیون ضد آمریکایی تعلق دارد.